logo

Polip gruczolakowaty

Polip gruczolakowaty to hiperplastyczna patologiczna formacja o kształcie kulistym, grzybowym lub rozgałęzionym, wznosząca się ponad powierzchnię wewnętrznej powłoki narządu i składająca się z nietypowo rosnących komórek gruczołowych, czasami z wtrąceniami nietypowych elementów.

Polip to mały, łagodny guz, który wznosi się nad błoną śluzową narządu. Polipy mają rozmiar od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Charakterystyczną cechą jest obecność nogi lub szerokiej podstawy w polipie, za pomocą której jest ona przymocowana do leżących pod nią tkanek.

Polipy gruczolakowate są uważane za patologię przedrakową. Prawdopodobieństwo złośliwej transformacji (złośliwości) polipa zależy bezpośrednio od jego wielkości. Minimalne prawdopodobieństwo złośliwości obserwuje się przy wielkości polipa mniejszej niż 1,5 cm (poniżej 2%), przy wielkości 1,5–2,5 cm - od 2 do 10% i powyżej 10% przy wielkości polipa powyżej 2,5–3 cm. wysokie ryzyko złośliwości w polipach siedzących.

Konserwatywne metody leczenia polipów gruczolakowatych są nieskuteczne. Pacjentom, u których zdiagnozowano chorobę, zaleca się radykalne leczenie operacyjne.

Najczęściej polipy gruczolakowate są zlokalizowane na błonie śluzowej jelita grubego, żołądka i macicy.

Synonimy: gruczolak, polip gruczołowy.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Ta patologia jest najczęściej nabywana w naturze; prawdopodobieństwo powstania polipa gruczołowego wzrasta wraz z wiekiem.

Przyczyny rozwoju polipów gruczolakowatych:

  • genetyczne predyspozycje;
  • patologia neurohormonalna, endokrynopatia;
  • przewlekły uraz błony śluzowej narządu.

Obecnie potwierdzono dziedziczną predyspozycję do powstawania polipów: około połowa wszystkich przypadków choroby ma odzwierciedlenie w historii rodzinnej. Udowodniono występowanie aberracji chromosomowych: stwierdzono zmiany w strukturze niektórych chromosomów związanych z genem odpowiedzialnym za powstawanie polipów.

Polipy żołądkowo-jelitowe

Główne czynniki ryzyka rozwoju polipów gruczolakowatych przewodu pokarmowego:

  • wysoka zawartość rafinowanych pokarmów, które przyczyniają się do stagnacji treści jelitowej (wysokokaloryczne, tłuste i białkowe pokarmy z niewielką ilością błonnika powodują obniżenie efektywności perystaltyki jelit, prowokują procesy gnilne i fermentacyjne w jelitach, rozwój odurzenia)
  • zaburzenie równowagi mikroflory przewodu pokarmowego prowadzące do obniżenia odporności miejscowej, zmiany w różnicowaniu i regeneracji komórek błony śluzowej żołądka i jelit;
  • współistniejące choroby dróg żółciowych i upośledzona produkcja kwasów żółciowych, które mają działanie mutagenne na błonę śluzową jelit.

Polipy endometrium

Główne czynniki ryzyka rozwoju polipów gruczolakowatych warstwy wewnętrznej (endometrium) macicy:

  • choroby zakaźne i zapalne w okresie dojrzewania i związane z nimi zaburzenia miesiączkowania i (później) rozrodczość;
  • klimakteryjne i przedmenopauzalne zmiany hormonalne;
  • mastopatia;
  • interwencje chirurgiczne (łyżeczkowanie diagnostyczne lub terapeutyczne jamy macicy, sondowanie jamy macicy);
  • długotrwałe stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej do antykoncepcji (uraz endometrium).

Typowe niespecyficzne czynniki ryzyka:

  • stany niedoboru odporności;
  • hipowitaminoza (witaminy C i E);
  • obciążenie dziedziczne (włókniaki macicy, choroby onkologiczne narządów płciowych i gruczołów sutkowych, narządy przewodu pokarmowego);
  • aktywne przewlekłe zapalenie i dysplazja błony śluzowej jelit lub narządów układu rozrodczego (przewlekłe zapalenie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, choroba Leśniowskiego-Crohna, endometrioza, włókniakomięśniaki macicy, erozja szyjki macicy, choroby przenoszone drogą płciową);
  • niektóre choroby przewlekłe (cukrzyca, otyłość, patologia tarczycy itp.);
  • przewlekły stres neuropsychiczny.

Polipy gruczolakowate są uważane za patologię przedrakową. Prawdopodobieństwo złośliwej transformacji (złośliwości) polipa zależy bezpośrednio od jego wielkości.

Formy choroby

W zależności od budowy histologicznej, zgodnie z klasyfikacją Światowej Organizacji Zdrowia, polipami gruczolakowatymi są:

  • gruczołowe (lub rurkowate), które składają się z sieci złożonych rozgałęzień. Jest to najczęstszy rodzaj polipów okrężnicy;
  • kosmki, które charakteryzują się znacznym skróceniem nogi lub jej brakiem. Wzrosty polipowe są podobne do kwiatostanów kalafiora. Występują zarówno w przewodzie pokarmowym, jak i na wyściółce macicy;
  • mieszane, które mają cechy dwóch poprzednich odmian. Występują w różnych narządach.

Większość polipów kosmicznych ma szeroką podstawę; indeks ich złośliwości jest najwyższy i wynosi 40%. Po usunięciu kosmkowych polipów nawrót występuje w około 1/3 przypadków..

Rzadziej polip rurkowy ulega złośliwej transformacji..

Na podstawie wielości wyróżnia się takie polipy gruczolakowate:

  • pojedynczy;
  • wielokrotne (grupowe i rozproszone);
  • rozlana (rodzinna) polipowatość.

Liczba formacji polipowatych jest niezwykle ważna z punktu widzenia rokowania. Pojedyncze polipy stają się złośliwe w 1-4% przypadków i mają korzystne rokowanie. Wiele polipów jest złośliwych w około 20% przypadków. Rozlana polipowatość zwykle charakteryzuje się masywnymi zmianami (są setki i tysiące polipów, a czasami nie ma w ogóle obszarów nienaruszonej błony śluzowej) i ma znaczną skłonność do złośliwości - od 80 do 100%.

Etapy choroby

Pomimo braku jasnego określenia stadiów choroby, większość polipów gruczolakowatych przechodzi kolejne etapy rozwoju od małego do dużego, od niskiego nasilenia aktywności proliferacyjnej do większej, aż do przejścia do inwazyjnego procesu nowotworowego.

Objawy

Polipy żołądkowo-jelitowe

Większość przypadków tworzenia się polipów żołądka i jelita grubego przebiega bezobjawowo lub z niewielkimi niespecyficznymi objawami i jest przypadkowym odkryciem endoskopowym. Uważa się, że od momentu pojawienia się polipa na błonie śluzowej do pierwszych objawów klinicznych mija co najmniej 5 lat..

Pojedyncze polipy stają się złośliwe w 1-4% przypadków i mają korzystne rokowanie.

Z reguły, gdy polip osiąga znaczny rozmiar (2-3 cm), pojawiają się następujące objawy:

  • krwawienie z żołądka (smoliste stolce lub wymioty z „fusów kawowych”);
  • uwalnianie śluzu i świeżej czerwonej krwi z odbytu podczas wypróżnień;
  • częste (prawdopodobnie bolesne) pragnienie wypróżnienia;
  • ból w nadbrzuszu, okolicy pępka, podbrzuszu i odbytu;
  • swędzenie odbytu;
  • zaburzenia stolca (zaparcia, biegunka).

Po osiągnięciu gigantycznych rozmiarów polipy mogą powodować niedrożność jelit.

Polipy endometrium

Polip gruczolakowaty endometrium, podobnie jak w poprzednim przypadku, często rozwija się bezobjawowo. Oznaki patologii objawiają się wzrostem wzrostu polipowatości do znacznych rozmiarów. Prawdopodobnie kiełkowanie polipa przez kanał szyjki macicy do światła pochwy.

Główne objawy polipa endometrium:

  • okresowe bóle ciągnące w dolnej części brzucha, często promieniujące do krocza, okolicy lędźwiowej;
  • naruszenia funkcji miesiączkowej o innym charakterze (przedłużone bolesne krwawienie, nieregularność cyklu, rozmazywanie lub krwawe wydzielanie międzymiesiączkowe itp.);
  • metrorrhagia;
  • dyskomfort lub ból podczas stosunku;
  • bezpłodność pierwotna lub wtórna.

Cechy przebiegu choroby u dzieci

Wyróżnia się również młodzieńcza postać polipów. W tym przypadku pacjentami są dzieci. Pierwsze objawy choroby pojawiają się w młodym wieku, obraz kliniczny rozwija się w wieku 16-18 lat.

Ściśle mówiąc polipy młodzieńcze nie mogą być jednoznacznie sklasyfikowane jako gruczolakowate, ponieważ nie mają przerostu gruczołowego i zmian w nabłonku gruczołowym. Są to dość duże formacje, czasami zwisające do światła narządu na długiej łodydze, gładkie, intensywnie zabarwione (jaskrawoczerwone, wiśniowe), zlokalizowane częściej w esicy lub odbytnicy, rzadziej złośliwe.

Diagnostyka

Polipy żołądka i jelit

Środki diagnostyczne obejmują:

  • ogólne badanie krwi (leukocytoza, podwyższona ESR, możliwe oznaki niedokrwistości - zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, zmiana wskaźnika koloru);
  • biochemiczne badanie krwi (na markery stanu zapalnego);
  • analiza kału na krew utajoną;
  • cyfrowe badanie odbytnicy;
  • fibrogastroduodenoskopia;
  • Badanie rentgenowskie żołądka ze środkiem kontrastowym;
  • kolonoskopia;
  • sigmoidoskopia;
  • irygoskopia ze środkiem kontrastowym.

Polipy endometrium

Diagnoza polipów endometrium składa się z następujących czynności:

  • ogólne badanie krwi (leukocytoza, podwyższona ESR, możliwe oznaki niedokrwistości - zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny, zmiana wskaźnika koloru);
  • biochemiczne badanie krwi (w celu wykrycia markerów stanu zapalnego);
  • wymaz z pochwy;
  • USG jamy macicy;
  • kiretaż diagnostyczny, a następnie badanie histologiczne materiału;
  • histeroskopia z celowaną biopsją.

Leczenie

Konserwatywne metody leczenia polipów gruczolakowatych są nieskuteczne. Pacjentom, u których zdiagnozowano chorobę, zaleca się radykalne leczenie operacyjne.

Wiele polipów jest złośliwych w około 20% przypadków.

Polipy żołądkowo-jelitowe

Do najczęstszych metod leczenia operacyjnego polipów przewodu pokarmowego należą:

  • endoskopowa polipektomia z elektrokoagulacją nogi lub polipa;
  • przezodbytnicze wycięcie nowotworu;
  • kolotomia lub resekcja jelita z polipem (w ciężkich przypadkach).

Polipy endometrium

Leczenie polipów zlokalizowanych w macicy odbywa się w następujący sposób:

  • farmakoterapia lekami hormonalnymi;
  • endoskopowe usuwanie polipów;
  • resekcja jajników, jeśli to konieczne (patologia zależna od hormonów);
  • usunięcie macicy z przydatkami (zalecane przy masywnym wyrostku oraz u kobiet po menopauzie).

Możliwe komplikacje i konsekwencje

Powikłaniami polipów mogą być:

  • krwawienie;
  • perforacja ściany wydrążonego narządu podczas operacji;
  • złośliwość polipa;
  • niepłodność (polip macicy);
  • nawrót choroby.

Prognoza

Ze względu na duże prawdopodobieństwo nawrotu, pacjentom, u których usunięto polipy gruczolakowate, zaleca się obserwację przez 2 lata. Nawroty polipów występują w 30-50% przypadków w odstępie od 1,5 do 6 miesięcy po zabiegu, natomiast nawrotowe polipy często ulegają transformacji złośliwej.

Rozlana polipowatość charakteryzuje się masywnymi zmianami i ma znaczną skłonność do złośliwości - od 80 do 100%.

Po usunięciu łagodnych polipów pierwsze badanie wykonuje się po 1,5-2 miesiącach, następnie co 3-6 miesięcy (w zależności od rodzaju polipa) w ciągu 1 roku od usunięcia. Dalsza kontrola odbywa się raz w roku.

Po usunięciu złośliwych polipów w 1 roku po operacji wymagane jest badanie miesięczne, w 2 roku obserwacji - co 3 miesiące. Dopiero po 2 latach możliwe są regularne kontrole co 6 miesięcy.

Zapobieganie

Zapobieganie jest następujące:

  1. Systematyczne badania profilaktyczne.
  2. Poszukiwanie natychmiastowej pomocy medycznej, jeśli pojawią się objawy ostrzegawcze.

Dlaczego polipowatość gruczolakowata okrężnicy jest niebezpieczna?

Polipy to łagodne formacje, które mogą przerodzić się w złośliwe guzy. Rzadko się to zdarza, w zależności od rodzaju narostu. Na błonie śluzowej narządu mogą tworzyć się polipy różnych typów, w tym gruczolakowate.

Zadowolony
  1. Ogólne informacje o chorobie
  2. Powody
  3. Oznaki polipowatości
  4. Czy może przekształcić się w raka
  5. Metody diagnostyczne
    1. Kolonoskopia
    2. Irygoskopia
    3. MRI i CT
    4. Ultrasonografia
  6. Leczenie polipów gruczolakowatych
    1. Polipektomia
    2. Wycięcie przezodbytnicze
    3. Polektomia laparoskopowa
    4. Radykalne usunięcie
  7. Dieta
  8. Konsekwencje i komplikacje
  9. Prognozy i zapobieganie

Ogólne informacje o chorobie

Polipy mogą występować nie tylko na skórze, ale także na błonach śluzowych różnych narządów. Długo nie charakteryzują się objawami, a pacjent może nie zdawać sobie sprawy z ich obecności. Rozpoznawane są podczas badania USG lub aparatu RTG, gdy badanie było zaplanowane na inną chorobę.

Polipy oddziałujące na błonę śluzową okrężnicy zaczynają się pojawiać dopiero po osiągnięciu dużych rozmiarów. Typ gruczolakowaty ma podobną budowę i wygląd do gruczolaka i często jest mylony z rakiem.

W medycynie polip gruczolakowaty dzieli się na kilka podgatunków:

  1. Villous. Wzrost jest zawsze różowy i ma wyboistą powierzchnię. Ma skłonność do regularnych i intensywnych krwawień.
  2. Gruczołowy. Zwany także rurowym. Odnosi się do najczęstszej postaci polipów gruczolakowatych. Jest mniej podatny na przekształcenie się w guz nowotworowy niż inne. Objętość edukacji nie przekracza jednego centymetra.
  3. Tubular kosmita. Jest to choroba przedrakowa. Wzrost nie różni się kolorem od błony śluzowej narządu. Wielkość formacji dochodzi do 3 centymetrów.
  4. Nieletni. Rozpoznawany jest u dzieci i młodzieży. Wielkość narostu wynosi od 5 centymetrów. W przypadku stwierdzenia polipa gruczolakowatego tego typu wykonuje się natychmiastowe usunięcie chirurgiczne. W tym przypadku w wyjątkowych przypadkach dochodzi do przekształcenia się w guz nowotworowy. Interwencja chirurgiczna eliminuje obrażenia, rozwój procesu zapalnego i infekcję wzrostu.

Ponadto polipy gruczolakowate mogą być wielokrotne i pojedyncze. Niebezpieczeństwo choroby polega na braku objawów we wczesnych stadiach rozwoju..

Powody

Przyczyny powstawania polipów, niezależnie od kształtu i rodzaju, nie zostały ustalone. Uważa się, że podstawową przyczyną ich występowania jest zaburzenie na poziomie genetycznym. Według statystyk u większości pacjentów najbliżsi krewni cierpieli na podobną chorobę..

Za przyczynę polipów gruczolakowatych uważa się również niedożywienie. Badania wykazały, że wielu pacjentów spożywało duże ilości pokarmów bogatych w błonnik. W diecie brakowało również minerałów i witamin.

Jednym z czynników prowokujących rozwój polipowatości okrężnicy jest proces zapalny. Może wystąpić przy zaostrzeniu przewlekłych chorób przewodu pokarmowego, zakaźnych zmianach narządów wewnętrznych.

Polip gruczolakowaty okrężnicy

Polipy gruczolakowate okrężnicy są stanami przedrakowymi. Na powierzchni nabłonka jelitowego tworzą się polipy. Dotyczy to 6% populacji. Osoby powyżej 40 roku życia są zagrożone. W tym wieku w celu profilaktyki konieczne jest badanie raz w roku w kierunku nowotworów jelita, aby zapobiec takiej chorobie, jak polipowatość. Polipy wyróżniają się kształtem:

  1. Typ hiperplastyczny - nowotwór w kształcie stożka.
  2. Typ gruczolakowaty (przedrakowy), w kształcie przypomina grzyba na szypułce. Są niebezpieczne, ponieważ mogą przekształcić się w raka odbytnicy..

Wyróżnia się następujące typy polipów gruczolakowatych (gruczolaka):

  • Gruczolak rurkowy, najczęściej występujący wśród polipów gruczolakowatych. Możliwość rozwoju komórek nowotworowych jest najmniejsza w porównaniu z innymi typami (łagodny rak).
  • Tubular-kosmki - powstają w różnych częściach ciała: w przewodzie pokarmowym, w okrężnicy itp. Ten typ gruczolaka jest niebezpieczny z dużym ryzykiem powikłań w przypadku nowotworu złośliwego.
  • Typ Villous (brodawkowaty). Gatunek ten jest najbardziej niebezpieczny, często prowadzi do raka. Polipy gruczolakowate większe niż 1 cm prowadzą do nowotworów złośliwych.

Powody edukacji

Wzrost i podział komórek w organizmie zachodzi naturalnie. W przypadku procesów patologicznych normalny cykl wzrostu zdrowych komórek zostaje zakłócony. Ta awaria prowadzi do powstania gruczolaków. Czynniki wywołujące chorobę:

  • Niewłaściwe odżywianie (przejadanie się, tłuste, pikantne, pikantne potrawy w diecie);
  • Dziedziczna predyspozycja (choroba autosomalna);
  • Infekcja narządów;
  • Złe nawyki (palenie, częste spożywanie alkoholu);
  • Przewlekłe choroby żołądka (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka);
  • Skłonność do zaparć w wyniku zatykania naczyń krwionośnych;
  • Choroby dróg żółciowych (kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego);
  • Jeśli błona śluzowa (powierzchnia) narządu jest zaburzona;
  • Brak aktywności fizycznej (niewystarczająca aktywność fizyczna);
  • Otyłość;
  • Ciągły stres, zaburzenia psychiczne (czynnik niespecyficzny);
  • Wiek (osoby powyżej 40 roku życia).

Objawy

Oznaki powstawania polipów gruczolakowatych w okrężnicy są słabo wyrażone. Podczas badania endoskopowego można zobaczyć polipy. Objawy zaczynają się pojawiać, gdy polipy już rosną i rosną. Pacjent w tym przypadku skarży się na:

  • Ból brzucha, mogą być ostre, bolesne, gorsze po jedzeniu;
  • Uczucie dyskomfortu podczas wypróżnień;
  • Krwawy lub oślizły stolec;
  • Zakłócenia układu pokarmowego, skurcze żołądka;
  • Nieregularne wypróżnienia, częste zaparcia;
  • Podrażnienie i swędzenie odbytu.

Objawy choroby są podobne do wielu innych chorób jelit, dlatego trudno jest na czas zidentyfikować gruczolaki. Jednak obecność krwi w kale jest znakiem ostrzegawczym, którego nie można zignorować. Nieleczony nabłonek gruczołowy zaczyna się rozmnażać. Ważne jest, aby przejść niezbędne badania lekarskie w celu ustalenia przyczyny, ponieważ polip gruczolakowaty może stanowić ryzyko rozwoju złośliwych guzów okrężnicy.

Rozpoznanie polipów gruczolakowatych okrężnicy

Aby określić chorobę, wymagane jest kompleksowe badanie pacjenta. Środki diagnostyczne:

  • Anamneza skarg i objawów pacjenta;
  • Analiza chorób rodzinnych związanych z przewodem pokarmowym;
  • Badanie odbytnicy metodą cyfrowo-doodbytniczą;
  • Szczegółowe badanie krwi (sprawdzany jest poziom hemoglobiny, leukocytów, erytrocytów, ESR);
  • Analiza stolca;
  • Fibrogastroduodenoscopy. Metoda FGDS bada błonę śluzową żołądka, dwunastnicę, przełyk, determinuje krwawienie z tych narządów;
  • Kolonoskopia - metoda wizualnego badania jelita grubego przy użyciu urządzenia optycznego;
  • Rezonans magnetyczny - pozwala na badanie narządu w trójwymiarowej projekcji przez 30 minut;
  • Rentgenowskie badanie diagnostyczne żołądka poprzez wprowadzenie środka kontrastowego;
  • Badanie ultrasonograficzne (pozwala zbadać żołądek).

Ciężkość choroby jest decydującym kryterium przy określaniu rokowania i schematu leczenia. Aby scharakteryzować anatomiczny stopień choroby, konieczne jest określenie następujących objawów:

  • Guz: rozmiar guza pierwotnego;
  • Węzeł: stan węzłów chłonnych;
  • Przerzuty: brak / pojawienie się odległych przerzutów;
  • Klasyfikacja: określenie stopnia zróżnicowania guza, stopnia zmian w tkance w porównaniu ze stanem tkanek;
  • Klasyfikacja: brak / resztkowy guz po leczeniu (terapia).

Ryzyko zachorowania na raka zależy od wielkości polipa. Gruczolaki o średnicy do 1 cm - to ryzyko od 1% do 2 cm - ryzyko jest większe o 10%, a średnica powyżej 2 cm zwiększa ryzyko raka o 40%. Ryzyko transformacji złośliwej opiera się na badaniu histologicznym. Najwyższe ryzyko występuje w typie kosmicznym. 75% gruczolaków tworzy się po lewej stronie okrężnicy. Złośliwe polipy mogą przenosić komórki nowotworowe na inne narządy.

Pełne badanie pacjenta tymi metodami pozwala dokładnie zdiagnozować chorobę i przepisać przebieg leczenia i środki zapobiegawcze.

Metody leczenia

Leczenie uzależnione jest od stanu, wielkości, liczebności (polipowatość pojedyncza, grupowa), rodzaju nowotworu. Polipy gruczolakowate są usuwane chirurgicznie. To jedyny pewny sposób na wyleczenie.

Małe polipy usuwa się za pomocą koagulacji plazmą argonową (APC). Ta metoda elektrochirurgiczna pozwala na działanie na polipy bez uszkadzania zdrowych tkanek błony śluzowej, jest zapobieganiem krwawieniom jelitowym.

Po leczeniu chirurgicznym choroby należy systematycznie zgłaszać się do lekarza, poddawać się badaniom kontrolnym pod kątem nawrotu choroby. W przypadku nawrotu objawów natychmiast zasięgnij porady lekarza, aby zapobiec powikłaniom.

Leczenie alternatywne

Alternatywne metody leczenia są odpowiednie dla łagodnych nowotworów i są raczej sposobem zapobiegania chorobie. Stosuj tradycyjną medycynę dopiero po postawieniu diagnozy i za zgodą lekarza prowadzącego.

Rośliny lecznicze do leczenia:

  • Kalina. Jagody (20 gr.) Zalać 250 ml wrzącej wody, postawić na małym ogniu, gotować 15 minut. Poczekaj, aż bulion ostygnie, odcedź. Weź 50 ml 3 razy dziennie. Kalina to doskonały środek przeciwnowotworowy, przeciwzapalny.
  • Złote wąsy. Pokrój liście, włóż do szklanego pojemnika. Wlej wódkę (500 ml), włóż do szafki na 10 dni. Wypij jedną łyżeczkę przed posiłkami. Złote wąsy działa antyseptycznie, działa przeciwnowotworowo, normalizuje poziom hemoglobiny, usprawnia procesy metaboliczne.
  • Glistnik. 15-20 gr. Zalej glistnika wrzącą wodą, gotuj na ogniu przez 15 minut. Ostudzić bulion, przefiltrować. Wypij 2 łyżki rano i przed snem. Roślina ma działanie przeciwskurczowe, żółciopędne, przeciwnowotworowe, lecznicze.
  • Igły świerkowe. 20 gr. Pokrój igły, zalej wrzącą wodą (1000 ml). Podpalić, gotować przez 30 minut. Ostudzić, pozostawić na 3 godziny, odcedzić. Bulion zażywaj w 100 ml, przed posiłkami 4 razy dziennie. Przebieg leczenia to 3 tygodnie. Rosół świerkowy spowalnia rozwój gruczolaków, wzmacnia układ odpornościowy organizmu, normalizuje procesy metaboliczne.

Środki zapobiegawcze

Polipy jelitowe mogą wystąpić u każdego. Przestrzeganie zasad pomoże poprawić samopoczucie i zachować zdrowie.

  • Najważniejsza rada to prawidłowe odżywianie. Zaleca się spożywać zdrową żywność: warzywa, owoce, chude mięso, ryby gotowane na parze, pietruszkę, kefir, twarożek, pokarmy lekkostrawne. Wyłącz z menu tłuste, ostre, smażone potrawy, pieczywo, napoje gazowane, wyroby cukiernicze.
  • Jedz małe posiłki, unikaj przejadania się.
  • Pij dzienne spożycie płynów.
  • Monitoruj swoją wagę i poziom cholesterolu we krwi.
  • Należy leczyć zaparcia.
  • Leczenie chorób żołądkowo-jelitowych.
  • Rzucenie alkoholu i palenie.
  • Ćwiczenia fizyczne.
  • Na starość nie zapomnij regularnie sprawdzać kału pod kątem krwi utajonej, odwiedzać lekarza i poddawać się badaniu co sześć miesięcy.
  • Jeśli pojawią się oznaki, nie wahaj się udać się do szpitala.

Jeśli masz chirurgiczne usunięcie polipów, uważnie monitoruj swoje zdrowie, skonsultuj się z lekarzem w odpowiednim czasie i przeprowadź leczenie. Zapobieganie pomoże uchronić Cię przed powikłaniami choroby.

Objawy i leczenie polipów gruczolakowatych

Etiologia

Etiologia rozwoju nowotworów pozostaje nieznana, dlatego ustalając przyczynę, wychodzą one od czynników ryzyka prowokujących ten proces.

Zwykle u osób predysponowanych pojawiają się gruczolakowate polipy jelitowe. Należy przez to rozumieć przypadki łagodnych guzów i nowotworów, w tym inne lokalizacje u samego pacjenta i jego najbliższej rodziny..

Jednak taka dziedziczność nie zawsze w ogóle się objawia. Wyróżnia się następujące czynniki ryzyka (wyzwalacze):

  • Wiek. Uważa się, że co 10 lat po 45-50 roku życia ryzyko nowotworów jelita rośnie wykładniczo. Ale niektóre typy polipowatości mogą zadebiutować nawet u dzieci;
  • Naruszenie reżimu / diety. Niebezpieczeństwo stanowi nadmierne spożycie „ciężkiej” żywności (duże ilości tłuszczów zwierzęcych, smażonych, wędzonych) na tle niedostatecznego spożycia błonnika roślinnego w organizmie. Pewną rolę odgrywają również przejadanie się lub okresy przedłużającego się głodu (w tym wyczerpująca dieta);
  • Uzależnienie od alkoholu, palenie, narkotyki;
  • Obecność przewlekłych chorób przewodu pokarmowego o charakterze zapalnym i dyskinetycznym;
  • Trwałe, nieleczone zaparcia;
  • Niska aktywność fizyczna. Oprócz siedzącego trybu życia obejmuje to również specyfikę pracy (dla kierowców, księgowych, programistów);
  • Otyłość. Osoby o dużej masie ciała są podatne na rozwój wielu chorób metabolicznych i somatycznych, które mogą nasilać lub prowokować powstawanie polipów.

Odmiany

Przed rozpoczęciem leczenia lekarz musi określić stopień zaawansowania zmiany, klasyfikując chorobę. Od tego zależeć będzie jego dalsza taktyka działania. Istnieją następujące typy polipów:

Według rozpowszechnienia:Według struktury:Według lokalizacji i kodu ICD-10:
  • Samotny;
  • Wielokrotność;
  • Rozproszona polipowatość rodzinna.
W takim przypadku ważne jest, aby wyjaśnić naturę wielości, ponieważ zależą od tego różnice w objętości leczenia. Ta grupa obejmuje następujące podgatunki:
  1. Gruczolaki grupowe (od 5 do 10). Najczęściej o łagodnym charakterze, zlokalizowanym w obrębie jednego odcinka jelita grubego;
  2. Rozproszone gruczolaki (zwane również dyskretnymi). Mogą występować samotnie, ale jednocześnie są rozproszone po całej długości okrężnicy;
  3. Rozproszone gruczolaki. Zwykle obejmują jednoczesną obecność dużej liczby polipów o różnym pochodzeniu histologicznym. Jest postacią niekorzystną prognostycznie.
  • Rurowy polip. Jest to nowotwór gładki o gładkich krawędziach o jasnoróżowym odcieniu. Z biegiem czasu stają się zrazikowe, zwiększając rozmiar;
  • Wściekły polip. Na powierzchni guza znajduje się duża liczba narośli. Są podatne na lekkie uszkodzenia, prowadzące do owrzodzenia, krwawienia lub wtórnej infekcji;
  • Polip tubulo-kosmiczny. Takie nowotwory mają oznaki obu poprzednich form, choć mają dość gęstą strukturę, dlatego są bardziej niebezpieczne pod względem rozwoju powikłań już we wczesnych stadiach..
  • Polip jelita ślepego - D12.0;
  • Polipy okrężnicy - D12.2 - D12.4;
  • Polip okrężnicy esowatej - D12,5;
  • Polip okrężnicy bez określenia dokładnej lokalizacji - D12.6;
  • Polip części odbytniczo-esicy - D12,7;
  • Polip odbytnicy - D12.8.

Gruczolaki Villous są najbardziej podatne na nowotwory złośliwe (złośliwe).

Dziedziczna polipowatość

Za główną patologię przednowotworową uważa się rodzinną gruczolakowatość (polipowatość), w której pojawia się duża liczba trwałych postępujących nowotworów.

Wyróżnia się następujące typy rodzinnej polipowatości:

  1. Wersja klasyczna. Instalowane najczęściej. Objawy pojawiają się w wieku 14-16 lat z ryzykiem nowotworu złośliwego w wieku 30-40 lat;
  2. Silny prąd. Oznaki choroby są już odnotowane u dzieci. Ponad kilkaset polipów jest umieszczanych endoskopowo. Złośliwość występuje w wieku 18-25 lat;
  3. Osłabiony przepływ. Nie więcej niż 100 nowotworów znajduje się w całej okrężnicy, w sumie zlokalizowanych w jej prawej części. Obraz kliniczny objawia się w wieku 40 lat, ze złośliwością po 10-15 latach.
  4. Zespoły polipozy (Peutz-Jegers, Solinger-Ellison, Turk, Allfield, Cronkite-Canada);

Cechy polipów gruczolakowatych

Gruczolaki zlokalizowane w początkowych odcinkach są niedostępne do obserwacji wizualnej, dlatego częściej niż inne są złośliwe. Dzieje się tak zwykle dlatego, że gruczolaki proste lub esicy są łatwiejsze do wykrycia i usunięcia przed rozwojem raka..

Głównym zagrożeniem związanym z polipem jest to, że jego komórki zaczynają aktywnie się rozmnażać. To właśnie ta aktywnie dzieląca się część przekształca się w gruczolakoraka (najpierw in situ - nie wykraczając poza blaszkę właściwą), a następnie w raka inwazyjnego.

Proliferujący gruczolakowaty polip jelita grubego ustala się po badaniu histologicznym biopsji wykonanej podczas endoskopii. Istnieje jednak bardzo cienka granica między stanem przedrakowym a jego własnym nowotworem złośliwym, dlatego należy pilnie podjąć działania.

Objawy

W diagnostyce choroby ważne jest ustalenie przypadków raka jelita grubego lub łagodnych guzów okrężnicy u krewnych. Takie dane historyczne powinny być podstawą regularnych badań przesiewowych..

Obraz kliniczny w większości przypadków jest słaby. Objawy choroby są rzadkie, niespójne i niespecyficzne. Jeśli pojawi się którykolwiek z poniższych objawów, należy skontaktować się z lekarzem:

  • Krwawienie z odbytu. Czasami polipy gruczolakowate odbytnicy są wykrywane tylko w badaniu cyfrowym w obecności krwi w stolcu;
  • Naruszenie wypróżnień (często zaparcia);
  • Uczucie niewystarczającego opróżniania po wypróżnieniu;
  • Obecność śluzu w kale;
  • Manifestacje anemii (jako objaw utajonego krwawienia) - szybkie zmęczenie, silne osłabienie, zawroty głowy, bladość skóry i błon śluzowych;
  • Zespół brzucha. U dzieci często objawia się bólem, zwłaszcza na tle współistniejącego wgłobienia jelit. Dorośli częściej wskazują na dyskomfort..

W miarę wzrostu i rozprzestrzeniania się polipów niektóre objawy mogą się nasilać. Wynika to zwykle z organicznego zwężenia światła okrężnicy, co prowadzi do naruszenia przejścia treści.

Podobny obraz kliniczny obserwuje się nawet przy wielu chorobach przewodu pokarmowego, dlatego zawsze należy podejrzewać poważniejszą - raka lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Rozpoczynając leczenie na wczesnym etapie, można uniknąć operacji powodujących inwalidztwo i skrócenia oczekiwanej długości życia.

Leczenie

Po histologicznej weryfikacji diagnozy pacjent jest hospitalizowany w celu dalszego badania i podjęcia decyzji o wyborze leczenia. Należy rozumieć, że żadne metody ludowe ani konserwatywne nie mogą uratować osoby przed nowotworami, dlatego głównym celem pozostaje interwencja chirurgiczna..

Nie ma zachowawczej terapii gruczolakowatości, więc nie można opóźnić operacji.

Działania wspierające

Obecnie nie ma wyraźnych dowodów na korzyści płynące z diety z naciskiem na błonnik roślinny w leczeniu polipów. Jednak w przypadku przewlekłych chorób jelit warto kierować się tabelą nr 3. To nieco zmniejszy intensywność nieprzyjemnych objawów (zaparcia, niestrawność) i zapobiegnie rozwojowi powikłań.

Leki są stosowane tylko w następujących przypadkach:

  1. Aby przygotować okrężnicę do badania endoskopowego lub operacji;
  2. Uśmierzanie bólu - zarówno objawowe, jak i do znieczulenia operacyjnego;
  3. Jako profilaktyka powikłań pooperacyjnych.

Operacja

W leczeniu gruczolaków okrężnicy stosuje się następujące metody operacyjne:

  • Usunięcie gruczolaków (polipektomia) podczas endoskopii. Jest wskazany w obecności mniej niż 20 nowotworów, ale nie może zastąpić pełnej interwencji, będąc jedynie środkiem tymczasowym;
  • Wycięcie odcinka błony śluzowej (mukosektomia) - profilaktycznie w przypadku podejrzenia gruczolakoraka in situ
  • Kolektomia (resekcja okrężnicy) z utworzeniem zespolenia krętniczo-odbytniczego. Przeprowadzać tylko wtedy, gdy nadal nie ma złośliwej transformacji;
  • Kolektomia z różnymi opcjami ileostomii (Brook lub Thornball).

W przypadku zbyt zaawansowanego procesu patologicznego (brak możliwości usunięcia wszystkich guzów lub obecność gruczolaków w przeważającej części przewodu pokarmowego) jako paliatywną metodę leczenia wskazana jest chemioradioterapia.

Polip gruczolakowaty

Polip gruczolakowaty jest patologicznym nowotworem o budowie hiperplastycznej w warstwie śluzowej narządów wewnętrznych. ICD-10 klasyfikuje tę patologię w zależności od miejsca jej lokalizacji. Przyczyną jego powstania jest nietypowy szybki wzrost warstwy gruczołowej. Te polipy mogą przypominać kulę, grzyb lub gałąź..

Początkowo nowotwór jest łagodny, ale istnieje duże ryzyko degeneracji jego komórek do elementów onkologicznych. To jest choroba przedrakowa. Grupa ryzyka składa się z pacjentów powyżej 50 roku życia. Lokalizacja polipów gruczolakowatych to różne części przewodu pokarmowego, macicy, żołądka.

Charakter polipów gruczolakowatych

Mocowane są do ścian narządów wewnętrznych za pomocą cienkiej łodygi lub pogrubionej podstawy. Ich wielkość waha się od 1 do 50 mm. Im większy rozmiar nowotworu, tym większe prawdopodobieństwo jego przejścia do onkologii. Ryzyko przejścia guza na raka wynosi 2%, jeśli polip jest mniejszy niż 15 mm. Kiedy polip jest powiększony do 25 mm, ryzyko zachorowania na raka wynosi 10%. Jeśli przekracza 30 mm średnicy, prawdopodobieństwo onkologii wynosi 20%.

Polipy, które mają pogrubioną podstawę, częściej zmieniają się w onkologię niż wzrosty grzybów.

Symptomatologia patologii gruczolakowatej będzie się różnić w zależności od lokalizacji narośli, jednak częstym objawem dla wszystkich typów choroby jest silny zespół bólowy.

Klasyfikacja gruczolaków

Histologiczna klasyfikacja polipów gruczolakowatych wygląda następująco:

  • Gruczolak gruczołowy to patologiczny nowotwór kanalikowy utworzony przez rozgałęzione gruczoły. Ten typ gruczolaka zwykle znajduje się na ścianach okrężnicy. Rzadko przekształca się w onkologię.
  • Gruczolaki Villousa to polipy z krótką łodygą lub wcale. Zewnętrznie rodzaj wzrostu jest podobny do kalafiora. Wyrostki pojawiają się z reguły na błonach śluzowych macicy lub w różnych częściach przewodu żołądkowo-jelitowego.
  • Gruczolaki mieszane to nowotwory o strukturze rurkowej i rozszerzonej podstawie, które mają powierzchnię wyrostków kosmkowych. Takie polipy mogą tworzyć się w dowolnym miejscu błony śluzowej dowolnego narządu. Ten typ polipów jest najbardziej niebezpieczny, ponieważ to ona ma tendencję do degeneracji w raka. Po operacji usunięcia polipów o charakterze mieszanym choroba powraca w 25% przypadków..
  • Rozlane gruczolaki to rodzaj choroby dziedzicznej. Znana jest również jako rodzinna polipowatość gruczolakowata. Charakterystyczną cechą tego typu polipowatości są duże obszary zmian na błonach śluzowych. Jest to przedrakowy typ polipów. Ta forma choroby w 80% przypadków kończy się na onkologii..

W zależności od liczby patogennych wzrostów gruczolaki są podzielone na pojedyncze, wielokrotne grupy (ogniskowe) i wielokrotne rozproszone. W pojedynczych polipach prawdopodobieństwo przejścia na raka jest niewielkie, a wiele form patologii w 20% przypadków przekształca się w guz onkologiczny.

Z punktu widzenia natury histologicznej polipy zwykle dzieli się na proste i proliferujące. Prosty jest tworzony przez jednorodne komórki gruczołowe i tkankę łączną. Rozrastający się w swojej strukturze posiada elementy z atypią.

Nie zidentyfikowano różnicy w rozwoju wszystkich typów polipów.

Cechy gruczolaka u dzieci

Odmianą patologii w dzieciństwie jest powstawanie młodzieńczej odmiany polipów gruczolakowatych. Ten rodzaj wyrostka ma jasnoczerwony kolor i długą nitkowatą łodygę. Te polipy są gładkie. Najczęściej występuje w odbytnicy lub esicy w jelicie. Te wzrosty rzadko zmieniają się w postać rakową..

Pierwsze oznaki obecności patologii są wykrywane we wczesnym wieku, a wyraźne objawy ujawniają się w wieku 16-18 lat.

Cechą tej postaci choroby jest skład komórek nowotworowych, który jest nietypowy dla polipów gruczolakowatych. W wyrostkach młodzieńczych nie ma zmian strukturalnych w nabłonku gruczołowym.

Objawy

W większości przypadków polipowatość gruczolakowata nie ma wyraźnych objawów na początkowych etapach rozwoju. Obecność odrostów jest wykrywana podczas diagnostyki endoskopowej, której przyczyną były diagnozy towarzyszące.

Pierwsze objawy problemu pojawiają się 5 lat po utworzeniu się narostu. W tym czasie dorasta do 20-30 mm średnicy.

Objawy polipa gruczolakowatego jelita

W przypadku choroby gruczolakowatej jelit u pacjenta występują następujące objawy:

  • odchody stają się jak smoła;
  • odbyt krwawi, krew jest jasno szkarłatna;
  • śluz jest obecny w kale;
  • swędzenie odbytu;
  • dzienna liczba pragnień opróżnienia jelit wzrasta, a sam proces wypróżniania staje się bolesny;
  • zaparcie;
  • biegunka;
  • niedrożność jelit z gigantycznymi polipami.

Objawy przerostu gruczolakowatego w żołądku

Jeśli gruczolak jest zlokalizowany w żołądku, pojawiają się następujące objawy:

  • krwawienie w żołądku;
  • pieczenie w przełyku;
  • skóra jest usiana plamkami o fioletowo-cyjanotycznym kolorze;
  • nudności, wymioty wyglądają jak fusy z kawy;
  • zespół bólowy w dolnej części brzucha, w okolicy nadbrzusza, w pobliżu pępka;
  • wzdęcia;
  • częste pragnienie opróżnienia jelit;
  • zły oddech;
  • odbijanie;
  • bębnica.

Objawy nowotworu gruczolakowatego macicy

Na fakt, że w macicy pojawił się gruczolakowaty wzrost, wskazuje:

  • ciągnące bóle w podbrzuszu, które od czasu do czasu przeszkadzają kobiecie;
  • ból promieniuje do dolnej części pleców i krocza;
  • nieregularne miesiączki w postaci przedłużających się opóźnień w przypadku braku ciąży lub w postaci plamienia krwawienia w połowie cyklu;
  • metrorrhagia;
  • obfite miesiączki, w których żołądek może boleć;
  • dyskomfort i ból podczas intymności;
  • bezpłodność.

Nowotwór pochodzący z macicy może rozprzestrzenić się do pochwy.

Objawy gruczolakowatej polipowatości pęcherzyka żółciowego

Na obecność gruczolaka pęcherzyka żółciowego wskazuje:

  • zażółcenie skóry;
  • tępy ból w prawym podżebrzu;
  • kolka w wątrobie;
  • gorzki smak w ustach;
  • silny świąd skóry;
  • wysokie tętno;
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • niechęć do tych potraw, które lubiłeś wcześniej;
  • nudności i wymioty.

Przyczyny rozwoju patologii

Lekarze udowodnili, że gruczolaki jelita, macicy lub żołądka są patologiami nabytymi. Z reguły rozwój choroby rozpoczyna się od połączonego działania kilku negatywnych czynników..

Przyczyny powstawania gruczolaków w jelicie

Przyczyny przyczyniające się do rozwoju patologii gruczolakowatej jelit to:

  • Nieprawidłowości chromosomalne, uszkodzenie genu odpowiedzialnego za powstawanie polipów;
  • Genetyczne predyspozycje do wystąpienia polipowatości w warstwie śluzowej nabłonka narządów wewnętrznych (dziedziczny charakter patologii występuje w 50% przypadków choroby);
  • Preferowanie metod medycyny tradycyjnej nad tradycyjnym leczeniem;
  • Brak równowagi w mikroflorze żołądkowo-jelitowej;
  • Tendencja do spożywania pokarmów powodujących fermentację i gnicie w jelitach;
  • Przyjmowanie silnych leków bez recepty;
  • Przewlekłe choroby układu pokarmowego, dróg żółciowych i przewodu pokarmowego;
  • Mechaniczne uszkodzenie narządów wewnętrznych w wyniku manipulacji medycznych lub z powodu niepełnego trawienia pokarmu;
  • Onkologia przewodu pokarmowego;
  • Skłonność do zaparć, stagnacja kału;
  • Mikropęknięcia i urazy wyściółki odbytnicy w wyniku utrudnionego wypróżnienia.

Przyczyny powstawania gruczolaków w żołądku

Patologia gruczolakowata żołądka może wystąpić z następujących powodów:

  • anomalie chromosomalne, uszkodzenie genu odpowiedzialnego za powstawanie polipów;
  • genetyczna predyspozycja do wystąpienia polipowatości w warstwie śluzowej narządów wewnętrznych (dziedziczny charakter patologii występuje w 50% przypadków choroby);
  • preferowanie tradycyjnych metod medycyny nad tradycyjnym leczeniem;
  • brak witamin C i E;
  • historia zapalenia żołądka;
  • proces zapalny z dysplazją;
  • skłonność do spożywania rafinowanych potraw, wysokokalorycznych potraw, pokarmów białkowych z niedoborem błonnika (z tego powodu zmniejsza się naturalna perystaltyka jelit, rozpoczynają się procesy rozkładu i fermentacji pokarmu w jelitach, pojawiają się oznaki zatrucia)
  • nadwaga;
  • cukrzyca;
  • przebywanie osoby w stanie stresu.
  • Zespół Peutza-Gigersa;
  • ekspozycja ciała na promieniowanie;
  • złe nawyki na przestrzeni lat;
  • uszkodzenie przełyku infekcjami i wirusami.

Przyczyny powstawania gruczolaków w macicy

Przyczyny przyczyniające się do rozwoju patologii gruczolakowatej w macicy to:

  • anomalie chromosomalne, uszkodzenie genu odpowiedzialnego za powstawanie polipów;
  • genetyczna predyspozycja do wystąpienia polipowatości w warstwie śluzowej narządów wewnętrznych (dziedziczny charakter patologii występuje w 50% przypadków choroby);
  • preferowanie tradycyjnych metod medycyny nad tradycyjnym leczeniem;
  • przewlekły lub przejściowy spadek odporności;
  • mastopatia;
  • zaburzenia hormonalne;
  • brak równowagi hormonalnej w okresie menopauzy i przed jej wystąpieniem;
  • brak równowagi w mikroflorze macicy;
  • problemy w pracy układu hormonalnego, naruszenie tarczycy;
  • dysplazja błon śluzowych i proces zapalny w nich;
  • infekcje żeńskiego układu rozrodczego;
  • nieregularne miesiączki;
  • problemy z układem rozrodczym;
  • terapeutyczne lub diagnostyczne łyżeczkowanie macicy;
  • badanie jamy macicy;
  • stosowanie wkładki wewnątrzmacicznej jako środka antykoncepcyjnego (długotrwałe stosowanie prowadzi do uszkodzenia endometrium);
  • niewłaściwie dobrane środki antykoncepcyjne;
  • naruszenie procesu regeneracji tkanek;
  • HIV, STI;
  • onkologia gruczołów mlecznych lub żeńskich narządów płciowych;
  • włókniaki macicy, erozja szyjki macicy;
  • nadciśnienie;
  • przewlekłe zapalenie szyjki macicy;
  • endometrioza;
  • zanikowe zapalenie jelita grubego;
  • torbiel jajnika lub narząd dotknięty zespołem policystycznym;
  • zaburzenia w pracy nadnerczy i jajników;
  • spontaniczne poronienie lub aborcja;
  • pozostałe fragmenty łożyska w macicy po porodzie;
  • operacja macicy;
  • przeciążenie psycho-emocjonalne.

Przyczyny rozwoju gruczolaka pęcherzyka żółciowego

Głównymi przyczynami pojawienia się polipa gruczolakowatego w pęcherzyku żółciowym są:

  • zapalenie pęcherzyka żółciowego;
  • nadmierna produkcja cholesterolu;
  • dyskinezy dróg żółciowych;
  • zaburzenia w układzie wątrobowo-żółciowym.

Diagnostyka i leczenie

Leczenie zachowawcze jest bezsilne w walce z nowotworami gruczolakowatymi. W przypadku tej patologii osoba potrzebuje operacji, aby usunąć patogenny przerost. Jeśli przerost jest pojedynczy, a jego rozwój jest w początkowym stopniu, możemy mówić o korzystnym wyniku choroby.

Diagnoza choroby

Aby postawić dokładną diagnozę, lekarz przeprowadza wywiad. Pacjent musi zostać przebadany i poddany procedurom niezbędnym do diagnostyki laboratoryjnej:

  • ogólne badanie krwi z dodatkowym badaniem biochemicznym próbki krwinek;
  • badanie kału na obecność w nim zanieczyszczeń;
  • badanie odbytnicy poprzez włożenie do niej palca;
  • fibrogastroduodenoskopia;
  • kolonoskopia;
  • RTG żołądka za pomocą środka kontrastowego;
  • irygoskopia z użyciem środka kontrastowego;
  • sigmoidoskopia;
  • wymaz ginekologiczny;
  • histologia materiału biologicznego;
  • histeroskopia i celowana biopsja;
  • USG macicy (objawy ultrasonograficzne określają rodzaj patologii).

Interwencja operacyjna

Chirurgicznie polip adenoidalny usuwa się, stosując operację endoskopową z elektrokoagulacją łóżka lub nogi wyrostka. Możesz również usunąć patogenny wzrost za pomocą kolotomii. Taka interwencja chirurgiczna wyróżnia się maksymalnym zachowaniem zdrowych tkanek..

W przypadku zaawansowanej polipowatości stosuje się resekcję jelita lub usunięcie macicy.

Możliwe komplikacje

Najczęstszym powikłaniem polipa jest krwawienie. Ponadto podczas operacji mogą wystąpić powikłania i negatywne konsekwencje, jeśli ściany narządów wewnętrznych są uszkodzone. Mechaniczne uszkodzenie polipów jest niebezpieczne, ponieważ są one początkiem przemiany polipa w nowotwór onkologiczny..

Jeśli potrzeba operacji jest spowodowana polipowatością endometrium macicy, uszkodzenie narządu płciowego podczas zabiegów medycznych jest obarczone niepłodnością żeńską.

We wszystkich przypadkach interwencji chirurgicznej, w wyniku której doszło do mechanicznego uszkodzenia tkanek narządów wewnętrznych, wzrasta ryzyko nawrotu polipowatości. Aby zapobiec powikłaniom, pacjent po usunięciu polipa musi być zarejestrowany u lekarza przez co najmniej 2 lata. Jednocześnie pacjent co miesiąc odwiedza lekarza - to warunek stabilnej dodatniej dynamiki w leczeniu guzów łagodnych i onkologicznych. Po 2 latach będziesz potrzebować wizyty u lekarza raz na sześć miesięcy.

Zapobieganie polipowatości gruczolakowatej

Środki zapobiegania chorobom to:

  • przechodzenie okresowych badań lekarskich;
  • organizacja prawidłowego odżywiania;
  • kontrola masy ciała;
  • jeśli pojawią się niepokojące objawy, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Polip gruczolakowaty okrężnicy

Klasyczny polip gruczolakowaty jest uważany za zaburzenie genetyczne. Polipowatość gruczolakowata to masa tkanki przedrakowej, która wyrasta z normalnych komórek wzdłuż błony śluzowej jelita. Taką diagnozę stawia się, gdy rozwija się duża liczba - ponad 100 polipów gruczolakowatych okrężnicy.

Polipy gruczolakowate mogą zacząć pojawiać się w okresie dojrzewania. W wieku 35 lat pacjent może mieć wiele polipów. Jeśli polipowatość nie zostanie zdiagnozowana i leczona, istnieje prawie 100% prawdopodobieństwo, że rak okrężnicy i odbytnicy rozwinie się później. W tej chorobie istnieje również zwiększone ryzyko raka żołądka i / lub jelita cienkiego..

Objawy polipowatości gruczolakowatej

Typowy polip gruczolakowaty jest mały, zwykle o średnicy mniejszej niż 1 cm, jak wystający guzek lub kulka na cienkiej szypułce. W większości przypadków polipy nie powodują objawów we wczesnych stadiach i mogą pozostać niezauważone przez kilka lat..

Ale wraz ze wzrostem wielkości i wzrostu polip zaczyna podrażniać błonę śluzową jelit, co prowadzi do krwawienia.

Czarny stolec, smugi krwi na powierzchni stolca lub czarne plamy, zaparcia i częste skurcze brzucha są oznakami obecności polipów. Niedokrwistość rozwija się z przewlekłej utraty krwi, a pacjent odczuwa ciągłe zmęczenie.

Diagnostyka

Do diagnozowania polipów gruczolakowatych stosuje się następujące techniki:

  • Irrigoscopy;
  • Kolonoskopia;
  • Rektoromanoskopia;
  • Tomografia komputerowa;
  • Analiza kału na krew utajoną;
  • Wirtualna kolonoskopia.

Leczenie polipowatości gruczolakowatej

Małe polipy w pobliżu odbytnicy można usunąć za pomocą pętli elektrycznej podczas badania.

Polipy zlokalizowane wyżej w jelicie wymagają operacji endoskopowej.

W tym celu wykonuje się kilka małych nacięć w podbrzuszu i pod nadzorem miniaturowej kamery endoskopowej usuwa się polipy..

W przypadku dużych polipów gruczolakowatych lub ich dużej liczby zwiększa się prawdopodobieństwo złośliwej transformacji.

Jeśli polip gruczolakowaty już stał się rakowy, mogą być wymagane dodatkowe procedury.

W ciężkich przypadkach zaleca się chirurgiczne usunięcie części lub całości okrężnicy, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się raka. Konieczne jest również poddanie się chemioterapii i radioterapii, jeśli rak nie został usunięty lub uszkodził inne narządy..

Nie zawsze polip gruczolakowaty staje się złośliwy, ale w przypadku wykrycia lekarze zalecają jego usunięcie, aby całkowicie wyeliminować ryzyko onkologii.

Hiperplastyczny polip okrężnicy

Hiperplastyczny polip jelita grubego jest jednym z najczęstszych rodzajów polipów. Obejmuje to około 90 procent wszystkich polipów okrężnicy..

Hiperplastyczne polipy to łagodne narośla. Najczęściej znajdują się w lewej części jelita grubego i są niewielkich rozmiarów. Rakotwórcze polipy gruczolakowate są wykrywane znacznie rzadziej niż hiperplastyczne.

Złośliwe komórki czasami znajdują się w dużych hiperplastycznych polipach. W takim przypadku postawiona zostaje prawdopodobna diagnoza - rak okrężnicy. Następnie określa się, jak blisko dotkniętego obszaru znajduje się krawędź tkanki, odnotowuje się stopień zaangażowania naczyń krwionośnych i limfatycznych w proces patologiczny.

Znajomość tych czynników pomaga lekarzowi prowadzącemu w przewidywaniu prawdopodobieństwa i kierunku rozwoju raka. Jeśli istnieje podejrzenie uszkodzenia narządów wewnętrznych, wykonuje się badanie rentgenowskie i tomografię komputerową.

Wybór metod leczenia, ocena ich wykonalności i wykonalności dokonywana jest po dokładnej analizie uzyskanych danych i wyników badań. Przy wczesnym wykryciu odrodzonego polipa pięcioletnia przeżywalność wynosi od 70 do 80 procent.

Kto jest zagrożony?

Zazwyczaj hiperplastyczne polipy występują u osób powyżej 50 roku życia, ale można je wykryć w każdym wieku. Niektórzy ludzie mają genetyczne predyspozycje do rozwoju różnego rodzaju polipów jelitowych.

Wiele polipów obserwuje się w zespole hiperplastycznej polipowatości, rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (FAP) i zespole Gardnera. Ostatnie badania wykazały związek między dużymi polipami w prawej okrężnicy a rakiem okrężnicy.

Czynnikami ryzyka są również dominacja mięsa i tłuszczu w diecie, brak błonnika roślinnego, palenie tytoniu, nadwaga, wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna.

Jakie są cechy hiperplastycznego polipa?

Hiperplastyczne polipy okrężnicy są zwykle zlokalizowane w odbytnicy, w dolnej części okrężnicy i zwykle nie powodują objawów. Odkryte polipy należy usunąć i zbadać pod kątem potencjału onkogennego. Jeśli mały polip nie zostanie znaleziony i usunięty, będzie nadal rósł.

Metody leczenia hiperplastycznego polipa

Każdy łagodny polip może ostatecznie przerodzić się w złośliwy polip i spowodować raka okrężnicy. Dlatego wykryte polipy są usuwane. Usunięcie polipa nazywa się polipektomią. Usuwanie polipów jelita - metody, wskazania. Duże polipy są badane, aby upewnić się, że nie są złośliwymi polipami gruczolakowatymi.

Usunięcie łagodnych polipów jest wygodniejsze w przypadku kolonoskopii. Elastyczna sigmoidoskopia pozwala na polipektomię tylko w dolnej części okrężnicy.

Jeśli polipy są bardzo duże lub znajdują się w trudno dostępnym miejscu, uciekają się do laparoskopowej polipektomii - małoinwazyjnej operacji, która pozwala wizualnie monitorować przebieg operacji. Stosowana jest również laparotomia. Ale w przypadku hiperplastycznych polipów takie metody są rzadko stosowane..

Całkowita resekcja jelita grubego jest zalecana w pojedynczych przypadkach w przypadku ciężko złośliwych postaci choroby, gdy jest to jedyne możliwe leczenie. Całkowita resekcja to całkowite usunięcie jelita grubego.

W przypadku progresji choroby do stadium raka okrężnicy stosuje się immunoterapię, radioterapię, leki przeciwnowotworowe i cytostatyki (chemioterapię).

Zapobieganie nawrotom

Zdrowy styl życia i dieta zmniejszą prawdopodobieństwo nawrotu choroby. Zalecane owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste o wysokiej zawartości błonnika, ograniczające tłuste potrawy. Regularna aktywność fizyczna minimum 3 razy w tygodniu. Przyjmowanie suplementów kwasu foliowego i wapnia.

Rzucenie palenia jest bardzo ważne.

Intoxic to środek przeciw robakom, który bezpiecznie usuwa pasożyty z organizmu.
Intoxic jest lepszy niż antybiotyki, ponieważ:
1. W krótkim czasie zabija pasożyty i delikatnie usuwa je z organizmu.
2. Nie powoduje skutków ubocznych, odbudowuje narządy i niezawodnie chroni organizm.
3. Posiada szereg zaleceń lekarskich jako bezpieczny środek.
4. Ma całkowicie naturalny skład.

Jeśli pacjent jest zagrożony, można przepisać leki przeciwzapalne i hormonalną terapię zastępczą.

Jeśli polipowatość była spowodowana polipami gruczolakowatymi, konieczne jest regularne badanie lekarskie. Jeśli krewni mieli przypadki polipowatości, zespołu Gardnera, raka okrężnicy, konsultacja lekarska i badanie są również wymagane.

W przypadku pacjentów powyżej 50 roku życia zaleca się regularne badania lekarskie, w tym badanie odbytnicy, pełną morfologię krwi, sigmoidoskopię w każdym przypadku.

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Zaparcia u dzieci w wieku 2 lat

Zakrzepowe zapalenie żył Zaparcia u 2-letniego dziecka mogą wystąpić z różnych przyczyn, zarówno funkcjonalnych, jak i organicznych. W wieku dwóch lat około co czwarte dziecko ma problem. Może to być spowodowane czynnikami psychologicznymi, takimi jak uczęszczanie do przedszkola lub poważnymi zaburzeniami jelit.

Leki nootropowe poprawiające odżywianie i krążenie krwi w mózgu - lista najskuteczniejszych cenowo

Zakrzepowe zapalenie żył Przy słabej pracy naczyń krwionośnych i ośrodkowego układu nerwowego lekarze przepisują leki poprawiające krążenie mózgowe.

Jaki jest pożytek z pończoch na żylaki dla mężczyzn

Zakrzepowe zapalenie żył Odzież unisex zyskała w ostatnich latach tak dużą popularność ze względu na swoją praktyczność, że rodzaj ubioru oraz ten, kto nosi to, co dawno nie było podkreślane.