logo

Anomalie i wady rozwojowe układu krążenia u ludzi.

1. Ectopia szyjna serca - umiejscowienie serca w szyi. Ludzkie serce rozwija się z par mezodermy, które łączą się i tworzą pojedynczą rurkę w szyi. Podczas rozwoju rurka przesuwa się na lewą stronę jamy klatki piersiowej. Jeśli serce pozostaje w okolicy początkowego zwarcia, to pojawia się ta wada, w której dziecko umiera zwykle zaraz po urodzeniu.

2. Destrocardia (heterotopia) - lokalizacja serca po prawej stronie.

3. Serce dwukomorowe - zatrzymanie krążenia na etapie dwóch komór (heterochronia). W tym przypadku tylko jedno naczynie odchodzi od serca - pień tętniczy.

4. Niezatykanie pierwotnej lub wtórnej przegrody międzyprzedsionkowej (heterochronia) w jamie owalnej będącej otworem w zarodku, jak również ich całkowity brak prowadzi do powstania trójkomorowego serca z jednym wspólnym przedsionkiem (częstość występowania 1: 1000 urodzeń).

5. Niezamykanie przegrody międzykomorowej (heterochronia) z częstością występowania 2,5-5: 1000 urodzeń. Rzadką wadą jest całkowity brak..

6. Trwałość (upośledzone różnicowanie) przewodu tętniczego, czyli dolnego, będącego częścią nasady aorty grzbietowej między 4. a 6. parą tętnic po lewej stronie. Kiedy płuca nie funkcjonują, podczas rozwoju embrionalnego dana osoba ma przewód obuallus. Po urodzeniu przewód zarasta. Jej zachowanie prowadzi do poważnych zaburzeń czynnościowych, ponieważ przepływa mieszana krew żylna i tętnicza. Częstość występowania 0,5-1,2: 1000 urodzeń.

7. Prawy łuk aorty jest najczęstszą anomalią łuków skrzelowych tętnic. Podczas rozwoju lewy łuk czwartej pary jest zmniejszany zamiast prawego.

8. Trwałość obu łuków aorty IV pary tzw. „Pierścienia aorty” - w zarodku ludzkim niekiedy nie dochodzi do redukcji prawej tętnicy IV łuku skrzelowego i prawego korzenia aorty. W tym przypadku zamiast jednego łuku aorty powstają dwa łuki, które po zaokrągleniu tchawicy i przełyku są połączone, tworząc niesparowaną aortę grzbietową. Tchawica i przełyk trafiają do pierścienia aorty, który kurczy się z wiekiem. Wada objawia się zaburzeniami połykania i uduszeniem.

9. Trwałość pierwotnego pnia embrionalnego. Na pewnym etapie rozwoju zarodek ma wspólny pień tętniczy, który następnie przedzielony jest spiralną przegrodą na aortę i pień płucny. Jeśli przegroda się nie rozwinie, zachowany jest wspólny pień. Prowadzi to do zmieszania krwi tętniczej i żylnej i zwykle skutkuje śmiercią dziecka..

10. Transpozycja naczyniowa - upośledzone różnicowanie pierwotnego pnia aorty, w którym przegroda nabiera nie spirali, ale prostego kształtu. W tym przypadku aorta rozgałęzia się od prawej komory, a pień płucny od lewej. Ta wada występuje z częstotliwością 1: 2500 noworodków i jest niezgodna z życiem..

11. Kanał szyjny otwarty - zachowanie spoidła między 3. a 4. parą łuków tętniczych (tętnica szyjna i łuk aorty). W rezultacie zwiększa się przepływ krwi do mózgu..

12. Trwałość dwóch żyły głównej górnej górnej. U ludzi anomalią rozwojową jest obecność dodatkowej żyły głównej górnej. Jeśli obie żyły wpływają do prawego przedsionka, anomalia nie jest klinicznie widoczna. Kiedy lewa żyła wpływa do lewego przedsionka, krew żylna zostaje odprowadzona do krążenia ogólnoustrojowego. Czasami obie żyły głównej wpadają do lewego przedsionka. Taka wada jest nie do pogodzenia z życiem. Ta anomalia występuje z częstością 1% wszystkich wrodzonych wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego..

13. Niedorozwój żyły głównej dolnej jest rzadką anomalią, w której odpływ krwi z dolnej części tułowia i nóg odbywa się poprzez zabezpieczenia żył azygos i częściowo niesparowanych, które są zaczątkami tylnych żył sercowych. Rzadko występuje atrezja (brak) żyły głównej dolnej (przepływ krwi przez żyłę główną niesparowaną lub górną).

Wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego

Wady rozwojowe to patologiczne odchylenie od normalnej struktury ciała. Najczęściej wada występuje w wyniku naruszenia wewnątrzmacicznego układania narządów i układów, ale może powstać po urodzeniu.

Wrodzone wady rozwojowe zajmują jedną z czołowych pozycji wśród wszystkich chorób, które mogą prowadzić do śmierci. Dzielą się na trzy duże grupy: łatwo korygowane, niezgodne z życiem i zgodne z życiem, ale obniżające jego jakość.

Wady rozwojowe mogą wystąpić w dowolnej części ciała dziecka. Sugeruje to, że nie tylko narządy wewnętrzne, ale także wygląd dziecka mogą cierpieć z powodu takiego patologicznego procesu. Przykładami mogą być rozszczep wargi, niedorozwój kończyn i tak dalej..

Istnieje wiele różnych czynników ryzyka, które znacznie zwiększają prawdopodobieństwo wrodzonych wad rozwojowych. Przede wszystkim są to różne choroby zakaźne, na które cierpi kobieta w czasie ciąży, na przykład ospa wietrzna lub różyczka. Ponadto szkodliwe nawyki kobiety w ciąży odgrywają ogromną rolę w rozwoju takiej patologii. Jeśli w czasie noszenia dziecka używała narkotyków lub alkoholu, prawdopodobieństwo tego patologicznego procesu wzrasta wielokrotnie. Inne czynniki ryzyka obejmują:

  • Genetyczne predyspozycje;
  • Niedostateczny dopływ tlenu do płodu;
  • Narażenie na chemikalia, takie jak niektóre leki
  • Wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych na organizm kobiety w ciąży;
  • Urazowe skutki mechaniczne dla płodu lub kobiecego ciała;
  • Różne choroby endokrynologiczne.

Bardzo często występują wady rozwojowe w okolicy układu sercowo-naczyniowego. Co więcej, w większości przypadków taki patologiczny proces ma ciężki przebieg i znacznie pogarsza jakość życia chorego dziecka..

Objawy wrodzonych wad rozwojowych

Wrodzone wady rozwojowe układu sercowo-naczyniowego mogą być reprezentowane przez różne zaburzenia przegrody serca, zastawek lub naczyń wychodzących z serca. Jednocześnie mogą prowadzić do wyczerpania małych lub dużych układów krążenia lub do zwiększenia w nich przepływu krwi. W niektórych przypadkach przepływ krwi pozostaje niezmieniony. Rozważmy najczęstsze naruszenia:

  • Ubytek przegrody międzykomorowej

Ta patologia charakteryzuje się tworzeniem patologicznego otworu w przegrodzie znajdującej się między prawą i lewą komorą. Przez tę dziurę dochodzi do nieprawidłowego wypływu krwi, co prowadzi do przeciążenia i przerostowych zmian w komorach. Kliniczna postać tej wady zależy bezpośrednio od wielkości powstałej wady. W przypadku, gdy wada jest niewielka, dochodzi do zwiększonego zmęczenia i częstych duszności, które pojawiają się podczas ćwiczeń. Jednak dziecko z reguły nie pozostaje w tyle pod względem rozwoju fizycznego od rówieśników. Duży patologiczny otwór prowadzi do tego, że ataki duszności rozwijają się nawet w spoczynku. Dziecko staje się blade, ospałe i powoli przybiera na wadze. Takiemu patologicznemu procesowi towarzyszą częste choroby układu oskrzelowo-płucnego i w miarę postępu prowadzi do powstania niewydolności serca;

  • Ubytek przegrody międzyprzedsionkowej

W tym przypadku nienormalne otwarcie występuje w przegrodzie znajdującej się między prawym i lewym przedsionkiem. Powoduje patologiczne wyładowanie krwi, któremu towarzyszy przepełnienie małego krążenia krwi i zwiększenie obciążenia prawego serca. Obrazowi klinicznemu tej choroby towarzyszy pojawienie się bladego koloru skóry, duszności podczas wysiłku i sinicy trójkąta nosowo-wargowego. Dzieciak opóźnia się w rozwoju fizycznym i często cierpi na choroby układu oddechowego. Gdy dorośnie, dodawane są objawy, takie jak częste zawroty głowy i omdlenia. Od strony rytmu serca można zauważyć tachykardię i arytmię;

  • Zwężenie aorty

Jest to patologiczny proces, w którym dochodzi do zwężenia otworu aorty i trudności w wypływie krwi z jamy lewej komory. W rezultacie lewa komora ulega zmianom przerostowym. Dziecko skarży się na kołatanie serca, częste duszności i zwiększone osłabienie. W miarę postępu choroby obserwuje się okresowe zawroty głowy i utratę przytomności. W ciężkich przypadkach może rozwinąć się astma sercowa;

  • Zwężenie ujścia tętnicy płucnej

Charakteryzuje się zwężeniem na styku prawej komory z tętnicą płucną. W rezultacie prawa komora nie może w pełni wypuścić krwi z siebie i jest przeciążona. Symptomatologia takiej patologii jest podobna do procesów opisanych powyżej. Obserwuje się częste duszności, zawroty głowy i zwiększone osłabienie. Dziecko powoli przybiera na wadze i często cierpi na choroby zapalne układu oddechowego. Skóra staje się blada, pojawia się sinica.

Diagnoza wad rozwojowych

Do diagnozowania wad serca można zastosować następujące metody instrumentalne:

  • Badanie elektrokardiograficzne;
  • Echokadiografia i fonokardiografia;
  • RTG i ventriculografia;
  • Badanie jam serca.

Leczenie dziecka i zapobieganie takim patologiom

W przypadku, gdy wada jest niewielka i nie budzi większych obaw, zaleca się dynamiczne monitorowanie takiego pacjenta. Jeśli jednak istnieje wyraźne naruszenie stanu ogólnego, wykonywana jest interwencja chirurgiczna. Jego metody i objętości dobierane są indywidualnie w zależności od lokalizacji procesu patologicznego i stopnia jego nasilenia.

Aby zapobiec powyższym patologiom, konieczne jest ograniczenie w jak największym stopniu wszystkich szkodliwych skutków dla organizmu kobiety w ciąży.

Anomalie w rozwoju układu krążenia

Ewolucja układu krążenia

Układ krążenia (CS) u wszystkich kręgowców jest zamknięty i reprezentowany jest przez serce i naczynia krwionośne. Naczynia tworzą 1 krąg krążenia cyklostomów i ryb, 2 - w innych klasach. Pochodzenie mezodermalne. Funkcje: 1) transport; 2) integracja ciała w integralny system (regulacja humoralna).

Kierunek ewolucji serca i naczyń wychodzących

1. Zwiększenie krążenia krwi z 1 do 2 (ryby i inne).

2. Zwiększenie liczby kamer z 2 do 4.

3. Całkowite oddzielenie przepływu krwi tętniczej i żylnej.

4. Zmniejszenie liczby tętnic skrzelowych z 6 par do 3 u zwierząt lądowych.

5. Redukcja części ciała: zatoki żylnej i stożka tętniczego.

Filogeneza łuków tętniczych

W embriogenezie kręgowców powstaje 6 par tętniczych łuków skrzelowych, co odpowiada 6 parom trzewnych łuków czaszkowych. Pierwsze 2 pary znajdują się w czaszce trzewnej (szczęka, hjodyna, chrząstka szyjkowo-żuchwowa), dlatego pierwsze 2 pary łuków trzewnych są zredukowane. Pozostałe 4 pary funkcjonują w rybach. Na lądzie 3 pary tętnic skrzelowych przekształcają się w tętnice szyjne, 4 pary - w łuki aorty, 5 par - jest zredukowanych we wszystkich (z wyjątkiem płazów ogoniastych), 6 par - staje się tętnicą płucną.

Anomalie i wady

1. Zachowanie dwóch łuków aorty (pierścień aorty).

2. Serce trójkomorowe.

Wady przegrody międzyprzedsionkowej; międzykomorowej, zachowanie przewodu Botalova), transpozycja naczyniowa - aorta z prawej komory i pień płucny z lewej - nie są zgodne z życiem.

Lancet ma najprostszy układ krążenia. Krąg krążenia krwi jest jeden. Przez aortę brzuszną krew żylna dostaje się do tętnic skrzelowych, gdzie jest wzbogacana tlenem.

Tak więc, pomimo prostoty układu krążenia jako całości, lancet ma już główne główne tętnice charakterystyczne dla kręgowców, w tym ludzi: jest to aorta brzuszna, która później przekształca się w serce, wstępującą część łuku aorty i korzeń tętnicy płucnej; aortę grzbietową, która później staje się samą aortą, oraz tętnice szyjne. Główne żyły w lancetce są również zachowane u bardziej zorganizowanych zwierząt..

Bardziej aktywny tryb życia ryb oznacza bardziej intensywny metabolizm. Pod tym względem tętnicze łuki skrzelowe, ostatecznie do czterech par w nich, obserwuje się wysoki stopień zróżnicowania: naczynia skrzelowe rozpadają się na naczynia włosowate penetrujące płaty skrzelowe. W procesie intensyfikacji funkcji skurczowej aorty brzusznej jej część została przekształcona w serce dwukomorowe, składające się z przedsionka i komory i zlokalizowane pod żuchwą, obok aparatu skrzelowego. W przeciwnym razie układ krążenia ryb odpowiada swojej strukturze w lancetce.

W związku z pojawieniem się płazów na lądzie i pojawieniem się oddychania płucnego mają dwa kręgi krążenia krwi. W związku z tym w strukturze serca i tętnic pojawiają się urządzenia mające na celu oddzielenie krwi tętniczej i żylnej. Ruch płazów spowodowany głównie parowaniem kończyn, a nie ogonem, powoduje zmiany w układzie żylnym tylnej części ciała.

Serce płazów jest bardziej ogonowe niż serce ryb, obok płuc; jest trójkomorowy, ale podobnie jak u ryb, od prawej połowy pojedynczej komory zaczyna się pojedyncze naczynie - stożek tętniczy, który rozgałęzia się kolejno na trzy pary naczyń: tętnice skórno-płucne, łuki aorty i tętnice szyjne.

Następujące postępujące zmiany zachodzą w układzie krążenia gadów: w komorze serca występuje niepełna przegroda, która utrudnia mieszanie się krwi z prawego i lewego przedsionka; nie jedno, ale trzy naczynia, powstałe w wyniku podziału pnia tętniczego, odchodzą od serca. Z lewej połowy komory zaczyna się prawy łuk aorty, niosący krew tętniczą, a od prawej tętnicę płucną z krwią żylną. Od środka komory, w rejonie niekompletnej przegrody, zaczyna się lewy łuk aorty z mieszaną krwią. Ze względu na wygląd szyi serce znajduje się jeszcze bardziej doogonowo niż u płazów. Układ żylny gadów nie różni się zasadniczo od układu żylnego płazów.

Ptaki. Układ krążenia ma dwa kręgi krążenia krwi. Serce jest czterokomorowe z całkowitym oddzieleniem krwi tętniczej i żylnej. W przeciwieństwie do ssaków, u ptaków główną tętnicą jest prawy (nie lewy) łuk aorty, od którego zaczyna się krążenie ogólnoustrojowe. Układ żylny ptaków jest ogólnie podobny do układu żylnego gadów.

Postępujące zmiany w układzie krążenia ssaków sprowadzają się do całkowitego oddzielenia przepływu krwi żylnej i tętniczej. Osiąga się to po pierwsze dzięki ukończeniu serca czterokomorowego, a po drugie poprzez redukcję prawego łuku aorty i zachowanie tylko lewego, zaczynając od lewej komory. W rezultacie wszystkie narządy ssaków są zaopatrywane w krew tętniczą. Serce układane jest w pierwszych stadiach rozwoju w postaci niezróżnicowanej aorty brzusznej, która w wyniku zginania, pojawienia się przegród i zastawek w świetle, staje się kolejno dwu-, trzy- i czterokomorowa.

Co ciekawe, miejsce anlage i położenie serca w filogenetycznej serii kręgowców całkowicie rekapitują u ssaków i ludzi. Tak więc układanie serca u ludzi odbywa się w 20. dniu embriogenezy, podobnie jak u wszystkich kręgowców, za głową. Później, ze względu na zmianę proporcji ciała, pojawienie się okolicy szyjnej, przemieszczenie płuc do jamy klatki piersiowej, serce przenosi się również do przedniego śródpiersia.

Zakłócenia w rozwoju serca można wyrazić zarówno w występowaniu anomalii strukturalnych, jak iw miejscu jego położenia. Możliwe jest zachowanie do urodzenia dwukomorowego serca. Ta wada jest całkowicie nie do pogodzenia z życiem..

Częściej występują wady przegrody międzyprzedsionkowej (1 przypadek na 1000 urodzeń), przegrody międzykomorowej (2,5-5 przypadków na 1000 urodzeń), aż do serca trójkomorowego z jedną wspólną komorą (patrz ryc. 14.31, B). Znana jest również taka wada, jak szyjna ektopia serca, w której znajduje się w okolicy szyjki macicy. Wada ta wiąże się z zatrzymaniem serca w okolicy pierwotnego zgięcia. W takim przypadku dziecko umiera zwykle zaraz po urodzeniu. Wymienione wady serca najczęściej nie występują w postaci izolowanej, ale w połączeniu z innymi anomaliami serca, naczyń krwionośnych i często innych narządów. Wskazuje to, że korelacje ontogenetyczne mają duże znaczenie w morfogenezie serca. Stan pacjentów z takimi wadami zależy od tego, jak bardzo zaburzona jest hemodynamika i przeprowadzane jest mieszanie krwi w krwiobiegu.

Pytanie 70. Filogeneza układu krążenia akordów. Wady ontofilogenetyczne serca i naczyń krwionośnych. Przykłady.

Filogeneza układu krążenia:

Specyficzna funkcja układu krążenia zależy od tego, co transportuje: składniki odżywcze, tlen, dwutlenek węgla, inne produkty dysymilacji czy hormony. Układ krążenia wszystkich struny jest zamknięty i składa się z dwóch głównych naczyń tętniczych: aorty brzusznej i grzbietowej. Przez aortę brzuszną krew żylna przemieszcza się do przodu, jest wzbogacana tlenem w narządach oddechowych, a wzdłuż aorty grzbietowej - do tyłu. Z aorty grzbietowej krew powraca przez układ naczyń włosowatych żyłami do aorty brzusznej. Aorta brzuszna lub jej część, okresowo kurcząc się, przepycha krew przez naczynia

W lancetce układ krążenia jest najprostszy (ryc. 14.28, A), jest tylko jeden krąg krążenia krwi. Przez aortę brzuszną krew żylna dostaje się do zaopatrujących tętnic skrzelowych, których liczba odpowiada liczbie przegród międzyskrzydłowych (do 150 par), gdzie jest wzbogacana tlenem.

Bardziej aktywny tryb życia ryb oznacza bardziej intensywny metabolizm. Pod tym względem, na tle oligomeryzacji ich tętniczych łuków skrzelowych, ostatecznie do czterech par, obserwuje się w nich wysoki stopień zróżnicowania: naczynia skrzelowe rozpadają się na naczynia włosowate penetrujące płaty skrzelowe. W procesie intensyfikacji funkcji skurczowej aorty brzusznej jej część została przekształcona w serce dwukomorowe, składające się z przedsionka i komory i zlokalizowane pod żuchwą, obok aparatu skrzelowego. Reszta układu krążenia ryb odpowiada jej budowie w lancetce

W związku z pojawieniem się płazów na lądzie i pojawieniem się oddychania płucnego mają one dwa okręgi krążenia krwi. W związku z tym w strukturze serca i tętnic pojawiają się urządzenia mające na celu oddzielenie krwi tętniczej i żylnej. Ruch płazów głównie przez sparowane kończyny, a nie ogon, powoduje zmiany w układzie żylnym tylnej części tułowia.

Serce płazów jest położone bardziej doogonowo niż serce ryb, obok płuc; jest trójkomorowy, ale podobnie jak u ryb, pojedyncze naczynie zaczyna się od prawej połowy pojedynczej komory - stożka tętniczego, który rozgałęzia się kolejno na trzy pary naczyń:

Następujące postępujące zmiany zachodzą w układzie krążenia gadów: w komorze serca występuje niepełna przegroda, która utrudnia mieszanie się krwi z prawego i lewego przedsionka; nie jeden, ale trzy naczynia opuszczają serce, powstałe w wyniku podziału pnia tętniczego.

Postępujące zmiany w układzie krążenia ssaków sprowadzają się do całkowitego oddzielenia przepływu krwi żylnej i tętniczej. Osiąga się to, po pierwsze, dzięki wypełnieniu czterokomorowej komory serca, a po drugie, dzięki redukcji prawego łuku aorty i zachowaniu tylko lewej komory, zaczynając od lewej komory.

Wady ontofilogenetyczne serca i naczyń krwionośnych:

Wrodzone wady serca mogą być związane z:

Niezamknięcie przegrody międzyprzedsionkowej w okolicy dołu owalnego, który w zarodku jest otworem.

W procesie formacji serce przechodzi przez etapy dwukomorowego, trójkomorowego, trójkomorowego z niepełną przegrodą międzykomorową i czterokomorowym sercem.

U ludzi występuje patologia - serce dwukomorowe. Jest to związane z zatrzymaniem rozwoju serca na etapie dwóch komór (heterochronia). Serce opuszcza tylko jedno naczynie - pień tętniczy.

Etap serca trójkomorowego:

Przedsionek jest podzielony przegrodą. Między przedsionkami pozostaje owalny otwór, który zamyka się po urodzeniu. U ludzi często stwierdza się patologię rozwojową (1: 1000) związaną z ubytkiem przegrody międzyprzedsionkowej (heterochronia). Czasami występuje całkowity brak przegrody międzyprzedsionkowej z jednym wspólnym przedsionkiem.

Wraz z naruszeniem rozwoju przegrody międzykomorowej (niezamykanie) pojawia się trójkomorowe serce. Etap serca trójkomorowego z niepełną przegrodą międzykomorową. Podstawa komory jest podzielona przegrodą międzykomorową. Jest niekompletny i ma otwarcie zamykające się po 6-7 tygodniach. U ludzi występuje anomalia rozwojowa związana z defektem przegrody międzykomorowej (heterochronia). Rzadką wadą jest całkowity brak..

· U ludzi występują nieprawidłowości w rozwoju serca związane z jego nieprawidłową lokalizacją. Na przykład ektopia serca (heterotopia) - lokalizacja serca poza jamą klatki piersiowej, dekstrokardia (heterotopia) - lokalizacja serca po prawej stronie, ektopia szyjna serca - nie jest zgodna z życiem.

Wady zastawek serca (mitralna, trójdzielna)

Wady związane z upośledzonym rozwojem łuków tętniczych i układu naczyniowego

· Prawy łuk aorty jest najczęstszą anomalią łuku. Podczas rozwoju lewy łuk czwartej pary jest zmniejszany.

· Pierścień aorty - zachowany jest prawy i lewy łuk czwartej pary (trwałość). Uciskają przełyk i tchawicę, które znajdują się między nimi (heterochronia).

· Transpozycja naczyniowa (upośledzone różnicowanie pierwotnego pnia embrionalnego). Patologia wiąże się z naruszeniem położenia naczyń: łuk aorty odchodzi od prawej komory, tętnice płucne - od lewej (heterotopia).

· Patentowany przewód tętniczy lub botaliczny (przetrwanie). Zachowany jest spoidło łączące czwartą i szóstą parę łuków tętniczych (łuk lewy i tętnica płucna). W rezultacie zwiększa się przepływ krwi do płuc, rozwija się zastój w płucach i niewydolność serca (heterochronia)..

· Otwórz kanał szyjny. Spoidło zachowane jest między trzecią a czwartą parą łuków tętniczych (tętnica szyjna i łuk aorty). W rezultacie zwiększa się przepływ krwi w mózgu (heterochronia).

· Na pewnym etapie rozwoju zarodek ma jeden wspólny pień tętniczy, który następnie dzieli się spiralną przegrodą na aortę i pień płucny. Jeśli przegroda się nie rozwinie, ten wspólny pień zostaje zachowany, co prowadzi do zmieszania krwi tętniczej i żylnej. Takie deformacje prowadzą do śmierci.

Zwężenie aorty lub płuc (tetralogia Fallota)

Układ żylny Rekapitulacja obserwuje się w rozwoju dużych ludzkich żył.

· U większości ssaków pozostaje tylko prawa żyła główna. U ludzi anomalią rozwojową jest obecność dodatkowej lewej żyły głównej górnej.

W takim przypadku możliwe jest powstawanie atawistycznych wad rozwojowych. Wśród wad rozwojowych łożyska żylnego jest utrzymywanie się dwóch żył głównych górnych. Jeśli oba z nich wpływają do prawego przedsionka, anomalia nie objawia się klinicznie. Kiedy żyła główna lewa wpływa do lewego przedsionka, krew żylna zostaje odprowadzona do krążenia ogólnoustrojowego. Czasami obie żyły głównej wpadają do lewego przedsionka. Taka wada jest nie do pogodzenia z życiem. Te anomalie występują z częstością 1% wszystkich wrodzonych wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego..

· Z tyłu ciała krew żylna pobierana jest przez żyłę główną dolną, do której wpływają żyły niesparowane (podstawy tylnych żył głównych). Te żyły są unikalne dla ssaków. Wada jest rzadka - zarośnięcie (brak) żyły głównej dolnej (przepływ krwi przez niesparowaną lub niesparowaną żyłę główną górną).

Ewolucja układu krążenia w strunowach. Wady rozwojowe układu krążenia u ludzi.

Układ krążenia wszystkich struny jest zamknięty i składa się z dwóch głównych naczyń tętniczych: aorty brzusznej i grzbietowej. Ma pochodzenie mezodermalne.

Główne kierunki ewolucji.

1. Zakładka i zróżnicowanie serca (od 2 do 4 komór).

2. Rozwój drugiego (małego) kręgu krążenia i kompletny

oddzielenie krwi tętniczej i żylnej.

3. Przekształcenie tętnic skrzelowych (łuki tętnicze) i

Lancet: jedno koło krążenia krwi. Pomimo prostoty układu krążenia jako całości, istnieją już główne główne tętnice charakterystyczne dla kręgowców: aorta brzuszna, która później przekształca się w serce, wstępująca część łuku aorty i korzeń tętnicy płucnej; aortę grzbietową, która później staje się samą aortą, oraz tętnice szyjne. Główne żyły obecne w lancetce są również zachowane u bardziej zorganizowanych zwierząt. Tak więc przednie żyły główne staną się później żyłami szyjnymi, prawy przewód klinowy przekształca się w żyłę główną górną, a lewa, znacznie zmniejszona, w zatokę wieńcową serca..

Ryby: na tle oligomeryzacji ich tętniczych łuków skrzelowych, ostatecznie do czterech par, obserwuje się u nich wysoki stopień zróżnicowania: naczynia skrzelowe rozpadają się na naczynia włosowate przenikające do płatów skrzelowych. W procesie intensyfikacji funkcji kurczliwej aorty brzusznej jej część została przekształcona w serce dwukomorowe, składające się z przedsionka i komory. Reszta układu krążenia ryb odpowiada jej budowie w lancetce.

Płazy: dwa kręgi krwiobiegu związane z wyjściem na ląd i oddychaniem płucnym. W związku z tym w strukturze serca i tętnic pojawiają się urządzenia mające na celu oddzielenie krwi tętniczej i żylnej. Ruch płazów spowodowany głównie sparowanymi kończynami, a nie ogonem, powoduje zmiany w układzie żylnym tylnej części ciała. Serce jest trójkomorowe, ale podobnie jak u ryb, pojedyncze naczynie zaczyna się od prawej połowy pojedynczej komory - stożka tętniczego, który rozgałęzia się kolejno na trzy pary naczyń: tętnice skórno-płucne, łuki aorty i tętnice szyjne. Jak we wszystkich wysoce zorganizowanych klasach, żyły wielkiego kręgu, niosące krew żylną, wpływają do prawego przedsionka, a żyły małego kręgu z krwią tętniczą wpływają do lewego przedsionka..

Gady: w komorze serca występuje niekompletna przegroda, co utrudnia mieszanie krwi pochodzącej z prawego i lewego przedsionka; nie jedno, ale trzy naczynia, powstałe w wyniku podziału pnia tętniczego, odchodzą od serca. Z lewej połowy komory zaczyna się prawy łuk aorty, niosący krew tętniczą, a od prawej tętnicę płucną z krwią żylną. Od środka komory, w rejonie niekompletnej przegrody, zaczyna się lewy łuk aorty z mieszaną krwią. Oba łuki aorty, podobnie jak u ich przodków, wyrastają razem za sercem, tchawicą i przełykiem do aorty grzbietowej, w której miesza się krew. Układ żylny gadów nie różni się zasadniczo od układu żylnego płazów

Ssaki: całkowite oddzielenie przepływu krwi żylnej i tętniczej. Osiąga się to poprzez pełne czterokomorowe serce i redukcję prawego łuku aorty oraz zachowanie tylko lewego. W rezultacie wszystkie narządy ssaków są zaopatrywane w krew tętniczą..

Wady rozwojowe: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), niezamykanie przewodu tętniczego (botallov), upośledzony rozwój przegrody aortalno-płucnej (niepełny podział pnia tętniczego na aortę i pień płucny, który powinien nastąpić w 6. tygodniu), transpozycja naczyń krwionośnych (w wyniku upośledzenia różnicowania tętnic stożek), prawy łuk aorty, zachowanie dwóch łuków aorty, naruszenie lokalizacji serca

Ewolucja serca u kręgowców. Postępujące kierunki i wady rozwojowe u ludzi.

Postępujące zmiany w układzie krążenia ssaków sprowadzają się do całkowitego oddzielenia przepływu krwi żylnej i tętniczej. Osiąga się to poprzez pełne czterokomorowe serce i redukcję prawego łuku aorty oraz zachowanie tylko lewego, począwszy od lewej komory. W rezultacie wszystkie narządy ssaków są zaopatrywane w krew tętniczą..

Serce układane jest w pierwszych stadiach rozwoju w postaci niezróżnicowanej aorty brzusznej, która w wyniku zginania się, pojawianie się przegród i zastawek w świetle, staje się kolejno dwu-, trzy- i czterokomorowa. Jednak te podsumowania są niekompletne ze względu na to, że przegroda międzykomorowa ssaków jest ukształtowana inaczej iz innego materiału niż gady. Dlatego można przypuszczać, że czterokomorowe serce ssaków powstaje na bazie serca trójkomorowego, a przegroda międzykomorowa jest nowotworem, a nie wynikiem dodatkowego rozwoju przegrody gadów. Tym samym odchylenie przejawia się w filogenezie serca kręgowców: w procesie morfogenezy tego narządu u ssaków rekapituluje się wczesne stadia filogenetyczne, a następnie jego rozwój przebiega w innym, charakterystycznym tylko dla tej klasy, kierunku..

Miejsce serca i pozycja serca w filogenetycznej serii kręgowców jest całkowicie rekapitulowana u ssaków i ludzi. Tak więc układanie serca u ludzi odbywa się w 20. dniu embriogenezy, podobnie jak u wszystkich kręgowców, za głową. Później, ze względu na zmianę proporcji ciała, pojawienie się okolicy szyjnej, przemieszczenie płuc do jamy klatki piersiowej, serce przenosi się również do śródpiersia przedniego.Naruszenie rozwoju serca można wyrazić zarówno w występowaniu anomalii w budowie, jak iw miejscu jej położenia. Możliwe jest zachowanie do urodzenia dwukomorowego serca. Ta wada jest całkowicie nie do pogodzenia z życiem. Częściej występują wady przegrody międzyprzedsionkowej (1 przypadek na 1000 urodzeń), przegrody międzykomorowej (2,5-5 przypadków na 1000 urodzeń), aż do serca trójkomorowego z jedną wspólną komorą. Znana jest również taka wada, jak szyjna ektopia serca, w której znajduje się w okolicy szyjki macicy. Wada ta wiąże się z zatrzymaniem serca w okolicy pierwotnego zgięcia. W takim przypadku dziecko umiera zwykle zaraz po urodzeniu. Wymienione wady serca najczęściej nie występują w postaci izolowanej, ale w połączeniu z innymi anomaliami serca, naczyń krwionośnych i często innych narządów. Wskazuje to, że korelacje ontogenetyczne mają duże znaczenie w morfogenezie serca. Stan pacjentów z takimi wadami zależy od tego, jak bardzo zaburzona jest hemodynamika i przeprowadzane jest mieszanie krwi w krwiobiegu.

74. Ewolucja tętniczych łuków skrzelowych w strunowach. Metody przekształceń filogenetycznych. Wrodzone wady rozwojowe u ludzi.

W embriogenezie bezwzględnej większości kręgowców powstaje sześć par tętniczych łuków skrzelowych, co odpowiada sześciu parom trzewnych łuków czaszkowych. Ze względu na to, że dwie pierwsze pary łuków trzewnych są zawarte w czaszce twarzy, pierwsze dwa tętnicze łuki skrzelowe są szybko zmniejszane. Pozostałe cztery pary pełnią funkcję tętnic rozgałęzionych u ryb. U kręgowców lądowych 3. para tętnic skrzelowych traci połączenie z korzeniami aorty grzbietowej i przenosi krew do głowy, stając się tętnicami szyjnymi. Naczynia IV pary osiągają maksymalny rozwój i wraz z częścią grzbietowej korzenia aorty w stanie dorosłym stają się łukami aorty - głównymi naczyniami krążenia ogólnoustrojowego. U płazów i gadów oba naczynia są rozwinięte i biorą udział w krążeniu krwi. U ssaków układane są również oba naczynia czwartej pary, a później prawy łuk aorty zostaje zredukowany w taki sposób, że pozostaje z niego tylko niewielki ruder - pień ramienno-głowowy. Piąta para łuków tętniczych, ze względu na to, że funkcjonalnie powiela czwartą, jest zredukowana u wszystkich kręgowców lądowych, z wyjątkiem płazów ogoniastych. Szósta para, która dostarcza krew żylną, oprócz skrzeli, także pęcherza pławnego, u ryb o krzyżówkach staje się tętnicą płucną. W embriogenezie człowieka rekapitulacje łuków skrzelowych tętnic występują z osobliwościami: wszystkie sześć par łuków nigdy nie istnieje jednocześnie. W czasie, gdy kładzie się pierwsze dwa łuki, a następnie odbudowuje, ostatnie pary statków jeszcze się nie zaczęły formować. Ponadto piąty łuk tętniczy jest już ułożony w postaci szczątkowego naczynia, zwykle przymocowanego do czwartej pary i jest bardzo szybko zmniejszany. Atawistyczne wady rozwojowe naczyń rozwijające się z tętniczych łuków skrzelowych: z częstością 1 na 200 sekcji zwłok u dzieci zmarłych z powodu wrodzonych wad serca, występuje uporczywość (opóźniony odwrotny rozwój któregokolwiek narządu normalnie zanikowego) obu łuków aorty z 4. pary. W tym przypadku oba łuki, podobnie jak u płazów czy gadów, rosną razem za przełykiem i tchawicą, tworząc zstępującą część aorty grzbietowej. Wada objawia się zaburzeniami połykania i uduszeniem. W 2,8 przypadków na 200 sekcji zwłok dochodzi do naruszenia redukcji prawego łuku aorty ze zmniejszeniem lewego. Ta anomalia często nie jest widoczna klinicznie. Częsta wada (0,5-1,2 przypadków na 1000 noworodków) - utrzymywanie się przewodu tętniczego lub botallova, który jest częścią korzenia aorty grzbietowej między 4. a 6. parą tętnic po lewej stronie. Objawia się wypływem krwi tętniczej z krążenia ogólnoustrojowego do małego. Bardzo ciężką wadą rozwojową jest utrzymywanie się pierwotnego pnia embrionalnego, w wyniku którego serce opuszcza tylko jedno naczynie, zwykle zlokalizowane powyżej ubytku w przegrodzie międzykomorowej. Zwykle kończy się śmiercią dziecka. Naruszenie różnicowania pierwotnego pnia embrionalnego może prowadzić do transpozycji naczyń - przejścia aorty z prawej komory, a pnia płucnego - z lewej, co występuje w 1 przypadku na 2500 noworodków, zwykle nie do pogodzenia z życiem. Rekapitulacje przejawiają się również w rozwoju embrionalnym dużych ludzkich żył. Spośród wad rozwojowych łożyska żylnego możliwe jest utrzymywanie się dwóch żył głównych górnych. Jeśli oba z nich wpływają do prawego przedsionka, anomalia nie objawia się klinicznie. Kiedy żyła główna lewa wpływa do lewego przedsionka, do krążenia ogólnoustrojowego odprowadzana jest krew żylna. Czasami obie żyły głównej wpadają do lewego przedsionka. Taka wada jest nie do pogodzenia z życiem. Te anomalie występują z częstością 1% wszystkich wrodzonych wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadką wadą wrodzoną jest niedorozwój żyły głównej dolnej. Odpływ krwi z dolnej części ciała i nóg odbywa się w tym przypadku przez zabezpieczenia żył azygos i częściowo niesparowanych, które są zaczątkami tylnych żył głównych.

Data dodania: 2018-05-12; wyświetleń: 876;

Filogeneza układu krążenia, ewolucja serca, wady rozwojowe serca człowieka. Rozwój łuków tętniczych. Poważne wady naczyń

Filogeneza układu krążenia.Narządy krążenia bezkręgowców. W koelenteratach (hydroidach), których ciało składa się tylko z dwóch warstw, substancje pokarmowe, tlen i wydaliny są przenoszone przez dyfuzję z jednej warstwy do drugiej. U meduz, ze względu na silny rozwój mesoglea, funkcję dystrybucji, choć niedoskonałą, przejmują kanały układu żołądkowo-naczyniowego. U płazińców miąższ, który wypełnia lukę między narządami, nie pozwala na przemieszczanie się substancji na duże odległości. Jest to rekompensowane pojawieniem się silnie rozgałęzionego układu pokarmowego i wydalniczego. Jednak taki mechanizm nie może zapewnić jedności wewnętrznego środowiska organizmu. U obleńców, wraz z pojawieniem się pierwotnej jamy ciała, funkcję przemieszczania produktów przemiany materii przez organizm zaczyna pełnić płyn jamy ustnej, który poruszając się podczas ruchów robaka, myje wszystkie części ciała i staje się między nimi pośrednikiem. Jednak nadal nie ma prawidłowego krążenia i określonych dróg przepływu produktów przemiany materii..

Układ krążenia lancet zamknięty, zbudowany na tej samej zasadzie co system pierścieni (ryc. 143, a, patrz kolor wł.). Jest reprezentowany przez naczynie brzuszno-grzbietowe, połączone zespoleniami w ścianach jelita i ciała oraz jeden krąg krążenia krwi. Rolę serca pełni pulsujące naczynie - aorta brzuszna. Przez aortę brzuszną krew żylna z narządów przechodzi do tętnic skrzelowych (150 par), gdzie ulega utlenieniu. Poprzez wypływające tętnice rozgałęzione utleniona krew dostaje się do sparowanych korzeni aorty grzbietowej, które na poziomie tylnego końca gardła łączą się w niesparowane naczynie - aortę grzbietową. Ten ostatni biegnie wzdłuż ciała do jego tylnego końca, tworząc liczne tętnice prowadzące do narządów, gdzie dostarczająca tlen krew zamienia się w żylną. Krew żylna z przodu ciała dostaje się do sparowanych żył głównych przednich oraz z tyłu ciała do żył głównych tylnych. Przednie i tylne żyły kardynalne z każdej strony na poziomie tylnego końca gardła są połączone z przewodem (kuwierami), który wpływa do aorty brzusznej. Z narządów wewnętrznych, głównie z jelit, krew żylna dostaje się do żyły podjelitowej, która przedostaje się do wątroby zwanej żyłą wrotną wątroby i tam rozgałęzia się w gęstą sieć naczyń włosowatych, tworząc układ wrotny wątroby. Następnie naczynia włosowate są ponownie zbierane do naczynia żylnego - żyły wątrobowej, przez którą krew dostaje się do aorty brzusznej. Układ wrotny wątroby jest niezbędny dla organizmu. Krew pochodząca z jelita zawiera wraz ze składnikami odżywczymi toksyczne produkty rozpadu, które są neutralizowane przez komórki wątroby, czyli wątroba działa jak bariera i zapobiega zatruciu organizmu.

Układ krążenia kręgowców. Istnieje duże podobieństwo w budowie układu krążenia kręgowców i dolnych akordów (ryc. 143, b-f, patrz kolor. Wł.). Jednocześnie w tej grupie zwierząt można prześledzić szereg postępujących zmian..

Takie zmiany w układzie krążenia ryba mają na celu zapewnienie bardziej intensywnego metabolizmu w połączeniu z aktywnym trybem życia. Pojawia się serce, zapewniając dużą prędkość przepływu krwi przez naczynia. Serce składa się z dwóch komór - przedsionka i komory. Z komory u dolnej ryby zaczyna się rurka mięśniowa - stożek tętniczy, którego ściany zawierają

mięśnie prążkowane i mogą pulsować. Wewnątrz stożka znajduje się seria zaworów. Stożek przechodzi do aorty brzusznej. U ryb wyższych stożek tętniczy jest szczątkowy. Aorta brzuszna w początkowym odcinku tworzy elastyczny obrzęk - opuszkę aorty.

Serce ryby zawiera tylko krew żylną. Pochodzi z narządów przez żyły do ​​przedsionka, stamtąd do komory, a następnie przechodzi przez aortę brzuszną do tętnic skrzelowych, które rozpadają się na naczynia włosowate, gdzie krew ulega utlenieniu.

Mieć płazy w procesie adaptacji do ziemskich warunków bytu zanika oddychanie skrzelowe i pojawia się drugi (płucny) krąg krążenia krwi. Jednocześnie pojawiają się zmiany w budowie serca i naczyń krwionośnych, mające na celu oddzielenie krwi tętniczej i żylnej.

Serce płazy trójkomorowy, składa się z dwóch przedsionków i komory. Oba przedsionki otwierają się do komory ze wspólnym otworem. W lewym przedsionku znajduje się krew tętnicza pochodząca z płuc, w prawym - krew żylna z narządów układu krążenia. Krew tętnicza i żylna przepływająca z przedsionków do komory nie ma czasu na całkowite wymieszanie, dlatego w komorze znajdują się 3 rodzaje krwi: po lewej - tętniczej, pośrodku - mieszanej, po prawej - żylnej. Z komory wypływa tylko jedno naczynie - stożek tętniczy, z którego wychodzą 3 pary naczyń: tętnice skórno-płucne (najbliżej serca), łuki aorty i tętnice szyjne. Każda para naczyń wypływa z serca określony rodzaj krwi: skóra-płuco - żylna, łuki aorty - mieszana, senna - tętnicza. Mechanizm dystrybucji krwi przez naczynia jest następujący: stożek tętniczy odchodzi od prawej strony komory, dlatego gdy ta ostatnia się kurczy, najpierw dostaje się do niej krew żylna, która jest wysyłana do najbliższej pary naczyń - skórno-płucnej. Potem wypływa porcja mieszanej krwi. W tym czasie zastawka spiralna, umieszczona w stożku tętniczym, zamyka otwory naczyń płucnych i mieszana krew wpływa do łuku aorty. Ostatnia część krwi tętniczej, która opuszcza komorę, która nie może przedostać się do tętnic płucnych (zastawka spiralna) i łuku aorty (największa objętościowo część krwi mieszanej, wytwarza w naczyniach wysokie ciśnienie) i trafia do tętnic szyjnych. Łuki aorty otaczają serce: jeden - po lewej, drugi - po prawej, a następnie łączą się za sercem w niesparowane naczynie - aortę grzbietową, która przenosi krew mieszaną. Biegnie wzdłuż grzbietowej strony ciała, doprowadzając tętnice do narządów wewnętrznych, następnie dzieli się na 2 tętnice biodrowe prowadzące do kończyn tylnych.

Główne pnie żylne u płazów również zmieniają się w porównaniu z rybami - zamiast żył głównych pojawiają się puste żyły. Krew żylną z tylnej połowy ciała zbiera się w dwóch sparowanych żyłach biodrowych, które są połączone z niesparowaną żyłą główną tylną, która wpływa do prawego przedsionka. Krew z jelita przez żyłę wrotną trafia do wątroby, tworzy tam system wrotny wątroby i wypływa przez żyłę wątrobową do żyły głównej tylnej. Krew żylna z przodu ciała prowadzona jest przez dwie żyły główne przednie, do których przepływa krew tętnicza z żył skórnych. Żyła główna przednia wpada do prawego przedsionka.

Mieć Gady istnieje dalsze, pełniejsze rozdzielenie krwi tętniczej i żylnej. Zmiany dotyczą zarówno budowy serca, jak i różnicowania naczyń krwionośnych. Serce gadów jest trójwymiarowe, ma dwa przedsionki i komorę, ale różni się od serca płazów. Przedsionki są całkowicie odizolowane, a każdy otwór do komory ma swój własny otwór. W komorze pojawia się niekompletna przegroda (wysunięcie dna), dzieląc ją na lewą i prawą połowę. Dlatego u gadów niewielka część mieszanej krwi tworzy się nad przegrodą. W momencie skurczu komory przegroda całkowicie dzieli komorę na dwie połowy - prawą i lewą. Niektóre gady, takie jak krokodyle, mają pełną przegrodę. Pień tętniczy jest podzielony na trzy naczynia, z których każdy niezależnie odchodzi od komory. Z lewej połowy komory odchodzi prawy łuk aorty, niosący krew tętniczą. To naczynie zagina się wokół serca po prawej stronie i dlatego nazywa się je prawym łukiem aorty. Statki odchodzą od niej do głowy i kończyn przednich. Ze środka komory, powyżej przegrody, powstaje lewy łuk aorty, otaczający serce po lewej stronie i niosący mieszaną krew. Z prawej połowy komory opuszcza się tętnica płucna, niosąc krew żylną. Prawe i lewe łuki aorty łączą się za sercem, tworząc aortę grzbietową. Krew w aorcie grzbietowej gadów jest mieszana, ale ma wyższą zawartość tlenu w porównaniu do płazów, ponieważ jeden łuk przenosi krew mieszaną, a drugi - tętniczą.

Rozwój serca.Rozwój serca. W procesie rozwoju ludzkiego serca można prześledzić powtarzanie się szeregu etapów przemian filogenetycznych. U niższych kręgowców serce układane jest bezpośrednio pod gardłem. Liście krezki brzusznej rozchodzą się w tym obszarze i między nimi a jelitem pojawia się nagromadzenie komórek mezo-skóry (endoderma). Najpierw tworzą płytkę, a następnie strukturę rurową, której ściany składają się z jednej warstwy komórek. To jest przyszłe wsierdzie. Ściany łydki, sąsiadujące z rurką, pogrubiają się w wyniku przekształcenia elementów mezenchymalnych w mięśnie i powodują powstanie mięśnia sercowego. Część ściany jamy celulozowej oddziela i tworzy worek osierdziowy, a jego ściany przekształcają się w osierdzie.

U wyższych kręgowców i ludzi serce rozwija się z par, początkowo oddalonych od siebie. Najpierw izoluje się prawą i lewą jamę osierdziową, w każdej z nich tworzy się rurka wsierdziowa. Endoderma w tym czasie nie jest zamknięta, jest rozłożona na powierzchni żółtka. Gdy endoderma się zamyka, oba odcinki serca zbliżają się do siebie, poruszają się pod jelitem i zbiegają, tworząc pojedynczą rurkę znajdującą się w środku. Przedłużenie rurki do przodu i do tyłu powoduje powstanie dużych naczyń. Na początku serce kręgowców wygląda jak prosta rurka. Na przednim i tylnym końcu rurka jest mocowana przez związane z nią naczynia, a jej środkowa część leży swobodnie w jamie osierdziowej. Następnie rura zaczyna szybko rosnąć, a różne jej odcinki rosną w różnym tempie. W rezultacie powstają zakręty, a serce przybiera kształt 5. Następnie tylna część rurki zostaje przesunięta na stronę grzbietową i do przodu, tworząc przedsionek. Ściany tej części rury pozostają cienkie. Z przodu

część nie jest przemieszczona, jej ścianki gęstnieją i powoduje powstanie komory. Do przedsionka przylega cienkościenna zatoka żylna. U ryb chrzęstnych przednia część komory jest przekształcona w rurkę mięśniową - stożek tętniczy. W rybach kostnych jest szczątkowy. Wewnątrz stożka ułożone są liczne zastawki, które odgrywają ważną rolę w procesie krążenia..

Najczęstsze anomalie w rozwoju serca u ludzi: wady przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, transpozycja naczyniowa.

Ubytki przegrody międzyprzedsionkowej występują częściej w okolicy otworu owalnego lub poniżej, gdzie nie doszło do połączenia z pierścieniem przedsionkowo-komorowym. Wady przegrody międzykomorowej częściej obserwuje się w obszarze zrostu jej trzech zawiązków - części błoniastej. Zwykle łączy się je z naruszeniem procesu oddzielania pnia tętniczego, chociaż mogą również występować w izolacji.

Transpozycja naczyniowa polega na nieprawidłowym oddzieleniu aorty (od prawej komory) i pnia płucnego (od lewej komory). Przyczyną transpozycji jest nieprawidłowe uformowanie stożka tętniczego oraz ubytki w przegrodzie oddzielającej pień tętniczy i uczestniczącej w tworzeniu przegrody międzykomorowej. Jeśli fałd pnia tętniczego dzieli go nierównomiernie, powstaje zwężenie naczynia aorty lub płuc. Czasami pień pozostaje niepodzielony.

Spośród zaburzeń naczyniowych najważniejsze są odchylenia w rozwoju aorty i dużych naczyń, które są pochodnymi łuków skrzelowych. W procesie rozwoju embrionalnego u ludzi zwykle tylko niektóre fragmenty łuków skrzelowych i korzeni aorty przechodzą do tworzenia głównych naczyń i ich odgałęzień, a pozostałe części ulegają redukcji. Jednak w wielu przypadkach redukcja odpowiednich obszarów nie występuje, a następnie powstaje ta lub inna anomalia rozwojowa. Z drugiej strony możliwe jest zniknięcie przeważnie utrzymujących się oddziałów, co będzie również przyczyną wady wrodzonej..

Jeśli w embrionach ludzkich nie ma redukcji prawej tętnicy czwartego łuku skrzelowego i korzenia aorty po prawej, to zamiast jednego (lewego) łuku aorty rozwijają się dwa łuki aorty. Jeden z nich, wychodząc z serca, obejmuje przełyk i tchawicę po prawej stronie, a drugi po lewej, po czym są podłączane do niesparowanej aorty grzbietowej. W rezultacie tchawica i przełyk znajdują się w pierścieniu (stąd wada ta nazywana jest „pierścieniem aorty”), który z wiekiem stopniowo się kurczy. Prowadzi to do zaburzeń połykania i wymaga operacji..

54. Filogeneza układu rozrodczego / połączenie układu wydalniczego z układem rozrodczym /.

Filogeneza układu moczowo-płciowego.Narządy wydalnicze bezkręgowców.W koelenteratach, których ciało składa się tylko z 2 warstw, produkty dysymilacji są rozpraszane w środowisku zewnętrznym..

U płazińców układ wydalniczy pojawia się w postaci protonephridii. W glistach, wraz ze zmienioną protonephridią, znajdują się gigantyczne komórki skóry.

Robaki obrączkowane mają segmentowy układ wydalniczy w postaci metanefrydii. Każdy segment zawiera parę metanefrydii. Każdy składa się z lejka, który otwiera się w całości oraz kanału wydalniczego i wychodzącego z niego porów wydalniczego.

Narządy wydalnicze stawonogów są reprezentowane przez zmodyfikowane metanefrydia, specjalne (malpighia) naczynia i tłuste ciało.

Narządy wydalnicze kręgowców.Organem wydalania kręgowców są nerki. W swoim wyglądzie nerki (sparowany zwarty organ) różnią się od nefrydii bezkręgowców i dolnych akordów, ale strukturą są do nich w dużej mierze podobne. Główną jednostką strukturalną nerek, podobnie jak nefrydii, jest lejek, który otwiera się do jamy ciała, z której wychodzi kanał wydalniczy. Wszystkie kanaliki wydalnicze wpływają do jednego wspólnego przewodu wydalniczego - moczowodu, podczas gdy każdy kanalik nefrydium ma niezależny otwór. Początkowo lejki z kanalikami układane są metamerycznie, ale później w filogenezie traci się metameryczność.

Predochka lub nerka głowy (pronex) ma najbardziej prymitywną strukturę. Jest układany u wszystkich kręgowców we wczesnych stadiach rozwoju embrionalnego w górnej części ciała i składa się tylko z 6-12 nefronów, które są strukturalnymi i funkcjonalnymi jednostkami narządu wydalniczego. Nefron czoła zaczyna się od lejka (nefrost) z rzęskami, który otwiera się jako całość, a krótki i prosty kanalik wydalniczy wychodzący z lejka otwiera się we wspólnym moczowodzie dla wszystkich z nich, który rośnie wzdłuż kręgosłupa i otwiera się do kpoak. W pobliżu lejka, za otrzewną, rozwija się kilka kłębuszków naczyniowych. Produkty dyssymilacji z kłębuszków nerkowych wchodzą do płynu celomowego, a następnie mieszając się z nim wchodzą do nefrostomii, kanalików i moczowodu. Niedoskonałość przedrostka polega na braku bezpośredniego połączenia między układem krążenia a wydalaniem. W płynie celomowym stale obecne są produkty rozkładu.

U współczesnych kręgowców przednercze istnieją tylko w okresie embrionalnym. W stanie dorosłym przedonercze działają tylko w niektórych cyklostomach. W zarodku ludzkim kanaliki przednercze nie mają znaczenia funkcjonalnego.

Podstawowy, lub bagażnik, pączek (mesonephros) - drugi etap ewolucji układu wydalniczego kręgowców. Jest układany w segmentach tułowia. Struktura nefronu staje się bardziej skomplikowana - na grzbietowej ścianie kanalika wydalniczego pojawia się ślepy wyrostek w postaci dwuściennej miski (torebka kłębuszków nerkowych).

W torebce tej wrasta kłębuszek naczyniowy, tworząc wraz z kapsułką ciałko nerkowe. Tworzy to bezpośrednie połączenie między układem krążenia a wydalaniem. Teraz produkty dyssymilacji z krwi natychmiast trafiają do nerek, nie dostając się do tkanki. Usuwanie produktów rozpadu z organizmu następuje pełniej i szybciej. Lejki nerki pierwotnej tracą na znaczeniu, a podczas życia w niektórych nefronach dochodzi do ich redukcji, połączenie z cewką nerkową jest częściowo tracone..

Wtórny, lub miednicy, pączek (metanephros) jest układany u wyższych kręgowców w segmentach ciała leżących za nerką tułowia.

Charakterystyczną cechą nefronów jest brak lejka, dzięki czemu połączenie z koelomem jest całkowicie utracone. Nefron zaczyna się bezpośrednio przy ciałku nerkowym. Kanalik wydalniczy jest podzielony na kilka odcinków - proksymalny kanalik skręcony, dystalny kanalik kręty, pętla nefronowa itp. Aparat kłębuszkowy jest uproszczony, w szczególności zmniejsza się liczba pętli kapilarnych w kłębuszku, zmniejsza się zdolność filtracyjna pojedynczego kłębuszka, ale budowa kanalików zwiększa się i zwiększa się ich długość. Zwiększa się wydzielanie komórek ścian kanalików, które uwalniają produkty rozpadu do światła kanalików. Tak więc w nerce miednicy produkty dysymilacji dostają się do nefronu na dwa sposoby: filtrując osocze do wnęki torebki kłębuszkowej i uwalniając substancje do światła kanalików. Jednocześnie w kanalikach intensywnie zachodzą procesy reabsorpcji. Mocz we wnęce torebki kłębuszkowej zawiera pewną ilość związków o niskiej masie cząsteczkowej przydatnych dla organizmu: cukry, witaminy, aminokwasy, chlorki itp. Gdy mocz przechodzi przez kanaliki, substancje te są ponownie wchłaniane i większość wody z powrotem do krwi.

Związek układu wydalniczego i rozrodczego. Układ wydalniczy kręgowców jest powiązany z narządami układu rozrodczego. U niektórych kręgowców, takich jak ryby jesiotra, gonady układają się bezpośrednio przez nabłonek nefrostomów pierwotnej nerki. U większości kręgowców związek ten wyraża się w fakcie, że niektóre części przedefryny i pierwotnej nerki przejmują funkcję wydalania produktów rozrodczych.

Gruczoły płciowe kręgowców są z reguły układane w postaci sparowanych fałd na brzusznych krawędziach mezonephros. Pączek gonad składa się z pogrubionego nabłonka z dużą ilością tkanki łącznej. Początkowo gruczoły płciowe męskie i żeńskie mają tę samą strukturę, później są wyspecjalizowane i istnieje połączenie z różnymi częściami układu wydalniczego dla każdej płci, które stają się przewodami rozrodczymi.

U samic, wywiad po pojawieniu się pierwotnej nerki, podatny pączek zostaje uwolniony od funkcji wydalania z moczem i jest zmniejszony. Zwykle pozostaje tylko jeden lejek, który znacznie się powiększa (czasami powstaje w wyniku połączenia kilku lejków) i wraz z moczowodem przednerkowym (kanał okołonerkowy) przekształca się w jajowód. Taka zmiana funkcji wyjaśnia brak bezpośredniego połączenia między jajnikiem a jajowodem u kręgowców. Kiedy oocyty dojrzewają w jajniku, jego ściany pękają. Jaja są uwalniane do jamy ciała, wchodzą do lejka, a następnie do jajowodu.

Produkty dysymilacyjne w wywiadzie kobiecym są wydalane przez pierwotną nerkę i jej moczowód lub przewód mezonephral (wilk).

U mężczyzn w wywiadzie w okresie embrionalnym następuje całkowita redukcja podatności - znikają nie tylko kanaliki wydalnicze, ale także moczowód.

Jednocześnie istnieje połączenie między jądrem a pierwotną nerką. Z nabłonka wyściełającego ścianę jamy ciała tworzą się sznury, które łączą kanaliki wydzielnicze pierwotnej nerki i kanalików nasiennych. Następnie w tych sznurkach tworzy się prześwit, który zamienia się w nasieniowód. Dojrzałe plemniki dostają się do nerki przez nasieniowody i są wydalane przez moczowód. Ponieważ pierwotna nerka pełni funkcję organu wydalniczego, mocz dostaje się do moczowodu w tym samym czasie i służy zarówno do wydalania moczu, jak i komórek rozrodczych (przewód moczowo-płciowy).

U wyższych kręgowców (owodniowce), z pojawieniem się wtórnej nerki, nie tylko podatny pączek, ale także nerka pierwotna zostaje uwolniona z funkcji wydalania z moczem.

U samic owodniowców, podobnie jak u anamni, z pozostałości podatnego pąka i jego moczowodu powstaje jajowód. Nerka pierwotna i jej moczowód u dorosłych samic są zredukowane; tylko część kanalików pierwotnej nerki jest zachowana w postaci drobnych podstaw epoforonu i paraoforonu. Istnieje przekonanie, że te podstawy są podatne na złośliwe zwyrodnienia..

Jajowody owodniowców są podzielone na podziały. U ssaków, ze względu na pojawienie się funkcji żyworodności, różnicowanie jajowodów staje się najbardziej złożone. Jajowody są podzielone na 3 sekcje - jajowody, macicę i pochwę. U wyższych ssaków - łożyskowców - dystalne części jajowodów rosną razem na różnych poziomach. U niektórych gatunków tylko część pochwowa rośnie razem, a macica pozostaje sparowana - podwójna macica (gryzonie); u niektórych macice są zrośnięte w części dystalnej, tworząc wspólną jamę, podczas gdy ich bliższe części pozostają niezależne - macica dwurożna (drapieżniki, parzystokopytne).

Wreszcie macicę można całkowicie połączyć w jedną. Wszędzie - prosta macica (małpy, małpy, ludzie i niektóre nietoperze) U ludzi występują różne anomalie macicy i pochwy, odpowiadające filogenetycznym etapom zmian w tym narządzie w procesie ewolucji. Z reguły nieprawidłowości są związane z nieprawidłowym połączeniem przewodów okołonerkowych. Najczęściej występuje macica dwurożna, czasami podwójna.

U mężczyzn owodniowe przednercze i moczowód są całkowicie zredukowane. U ssaków i ludzi, z powodu pozostałości dystalnego odcinka kanału okołonerkowego, powstaje ślepy występ, który jest homologiem macicy i pochwy..

Kanaliki przedniej części nerki pierwotnej u mężczyzn są zachowane i przekształcone w najądrze jądra - najądrze, a moczowód pierwotnej nerki (kanał mezonephral) staje się nasieniowodem.

Data dodania: 2015-04-24; Wyświetlenia: 5058; naruszenie praw autorskich?

Twoja opinia jest dla nas ważna! Czy zamieszczony materiał był pomocny? Tak | Nie

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Venotonics - klasyfikacja i opisy leków

Zakrzepowe zapalenie żył Venotonics to leki o działaniu angioprotekcyjnym, które są stosowane w profilaktyce i terapii zaburzeń przepływu krwi w żyłach. Przemysł farmaceutyczny wytwarza wenotoniki na bazie roślinnej, syntetycznej, złożonej.

Głębokie żylaki kończyn dolnych: objawy, objawy, leczenie

Zakrzepowe zapalenie żył Żylaki - na tę chorobę podatnych jest wiele osób, w życiu każdy jest narażony na jej wystąpienie z różnych powodów. Proces patologiczny najczęściej zlokalizowany jest w nogach, wpływając na żyły powierzchowne, z zastrzeżeniem progresji, może powodować poważne szkody dla zdrowia.

Przyczyny, objawy, metody leczenia żylaków powrózka nasiennego u mężczyzn

Zakrzepowe zapalenie żył Andrology Niepłodność męska DiagnostykaŻylaki to choroba wywoływana przez żylaki jądra i powrózka nasiennego. Występuje u 40% wszystkich mężczyzn i rozwija się najczęściej w okresie dojrzewania, osiągając maksymalne objawy w wieku 15-17 lat.