logo

By-passing bypassów tętnicy wieńcowej

Z tego artykułu dowiesz się: czym jest pomostowanie tętnic wieńcowych, pełną informację o tym, z czym dana osoba będzie musiała się zmierzyć przy takiej interwencji, a także jak osiągnąć maksymalny pozytywny wynik takiej terapii.

Jaki to rodzaj operacji Wskazania Możliwe przeciwwskazania Przygotowanie do zabiegu Hospitalizacja, przebieg operacji Życie po operacji bajpasu Wyniki leczenia

Pomostowanie tętnic wieńcowych to operacja chirurgiczna na miażdżycowych naczyniach serca (tętnicach wieńcowych) mająca na celu przywrócenie ich drożności i krążenia krwi poprzez wytworzenie sztucznych naczyń omijających zwężające się obszary w postaci przecieków między aortą a zdrowym odcinkiem tętnicy wieńcowej.

Taką interwencję wykonują kardiochirurdzy. Choć jest złożony, dzięki nowoczesnemu wyposażeniu i udoskonalonym technikom operacyjnym specjalistów, jest z powodzeniem wykonywany we wszystkich klinikach kardiochirurgicznych..

Istota operacji i jej rodzaje

Istota i znaczenie pomostowania tętnic wieńcowych polega na tworzeniu nowych, omijających szlaków naczyniowych w celu przywrócenia dopływu krwi do mięśnia sercowego (mięśnia sercowego).

Taka potrzeba pojawia się w przewlekłych postaciach choroby niedokrwiennej serca, w których blaszki miażdżycowe odkładają się w świetle tętnic wieńcowych. Powoduje to ich zwężenie lub całkowite zablokowanie, co zakłóca dopływ krwi do mięśnia sercowego i powoduje niedokrwienie (głód tlenu). Jeśli krążenie krwi nie zostanie przywrócone na czas, grozi to gwałtownym spadkiem wydajności pacjentów z powodu bólu serca przy jakimkolwiek stresie, a także wysokim ryzykiem zawału serca (martwica okolicy serca) i śmiercią pacjenta.

Dzięki pomostowaniu tętnic wieńcowych można całkowicie rozwiązać problem upośledzonego krążenia krwi w mięśniu sercowym w chorobie niedokrwiennej spowodowanej zwężeniem tętnic serca.

Podczas interwencji powstają nowe komunikaty naczyniowe - przecieki zastępujące niekompetentne własne tętnice. Jako takie przetoki stosuje się albo fragmenty (około 5-10 cm) z tętnic przedramienia, albo powierzchowne żyły uda, jeśli nie mają na nie żylaki. Jeden koniec takiego przecieku z własnych tkanek jest wszyty w aortę, a drugi w tętnicę wieńcową poniżej miejsca jej zwężenia. W ten sposób krew może swobodnie przepływać do mięśnia sercowego. Liczba zastawek zastosowanych podczas jednej operacji - od jednego do trzech - w zależności od tego, ile tętnic serca dotkniętych jest miażdżycą.

Rodzaje pomostowania tętnic wieńcowych

Etapy interwencji

Sukces każdej interwencji chirurgicznej zależy od przestrzegania wszystkich wymagań i prawidłowego wykonania każdego kolejnego okresu: przedoperacyjnego, operacyjnego i pooperacyjnego. Biorąc pod uwagę, że interwencja pomostowania tętnic wieńcowych wymaga manipulacji bezpośrednio na sercu, nie ma tu żadnych drobiazgów. Nawet operacja perfekcyjnie wykonana przez chirurga może być skazana na niepowodzenie z powodu zaniedbania drobnych zasad przygotowania lub okresu pooperacyjnego..

Ogólny algorytm i ścieżkę, którą musi przejść każdy pacjent z pomostowaniem tętnic wieńcowych przedstawiono w tabeli:

Okres Czynności wykonywane na etapie
1. Okres przedoperacyjnyDefinicja wskazań i przeciwwskazań
Ankieta
Przygotowanie do operacji
2. Bezpośrednia realizacja interwencjiHospitalizacja do kliniki
Dzień operacji
Pobyt na sali operacyjnej
Pierwsze godziny po interwencji
3. Okres pooperacyjnyWczesny okres
Wypis z kliniki i rehabilitacja
Wróć do pełnego życia

Kiedy wskazane jest manewrowanie?

Pomostowanie tętnic wieńcowych nie jest jedyną opcją chirurgiczną w przypadku choroby wieńcowej. Istnieje alternatywna metoda - chirurgia wewnątrznaczyniowa. Chociaż jest łatwiej tolerowany przez pacjentów, jest mniej radykalny i nie we wszystkich przypadkach rozwiązuje problem..

Głównym wskazaniem do pomostowania tętnic wieńcowych jest choroba niedokrwienna serca z ciężkim i wielokrotnym zwężeniem tętnic sercowych:

stabilna dławica piersiowa klasy czynnościowej 3-4, a także jej niestabilna postać, oporna na leczenie farmakologiczne u osób bez ciężkich chorób współistniejących; nieudane próby wewnątrznaczyniowego leczenia choroby niedokrwiennej; zachodzenie na lewą tętnicę wieńcową o ponad połowę (50%); wielokrotne zwężenie tętnic serca (ponad 70%); wyraźne zwężenie tętnicy międzykomorowej przedniej w miejscu jej odejścia od tętnicy centralnej połączone z wszelkimi objawami miażdżycy tętnic wieńcowych.

Możliwe przeciwwskazania

Wśród pacjentów, którzy wymagają pomostowania tętnic wieńcowych, są również tacy, których nie można wykonać:

rozległe wielokrotne zwężenia wszystkich tętnic wieńcowych wpływające na ich końcowe odcinki; wyraźne zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego w wyniku zwyrodnienia bliznowatego po masywnym zawale serca; zastoinowa niewydolność serca; ciężkie współistniejące choroby płuc, wątroby, nerek, rozległy udar, nowotwory złośliwe u osób w każdym wieku.

Podeszły wiek nie jest przeciwwskazaniem do pomostowania tętnic wieńcowych, jeżeli stan ogólny pacjenta jest zadowalający.

Przygotowanie do operacji

Badani pacjenci z ustaloną diagnozą i wskazaniami do pomostowania tętnic wieńcowych wybierają klinikę, w której będzie wykonywana operacja, a także operujący kardiochirurg, konsultują się z nim wcześniej, decydują o terminie przyjęcia do szpitala.

Obowiązkowe egzaminy

Każdy pacjent, który ma zostać poddany pomostowaniu tętnic wieńcowych, musi zostać dokładnie zbadany. Jest to konieczne, aby ocenić ogólny stan pacjenta i charakterystykę choroby jeszcze przed interwencją, określić stopień ryzyka, przygotować się z wyprzedzeniem do pokonania ewentualnych trudności.

Zakres obowiązkowej diagnostyki przedstawiono w tabeli:

Metody diagnostyczne Lista i cechy badań
Badania krwiOgólne badania kliniczne, biochemia, widmo lipidowe, troponiny, elektrolity, krzepliwość
EKGW spoczynku, testy wysiłkowe, monitorowanie metodą Holtera (codzienne zapisywanie EKG)
USG sercaStandardowe skanowanie ECHO i dupleks
KoronarografiaGraficzna rejestracja tętnic wieńcowych i miejsc ich zwężenia na monitorze rentgenowskim

Metody diagnostyczne, które należy przejść przed operacją

Hospitalizacja, jak idzie operacja

Do szpitala najlepiej udać się na 3-5 dni przed operacją. W tym czasie:

Przeprowadzane są dodatkowe badania, dodatkowa diagnostyka i konsultacje różnych specjalistów, jeśli jest taka potrzeba. Pacjenci komunikują się z lekarzem prowadzącym, z innymi pacjentami, którzy już dochodzą do siebie. To znacznie zmniejsza niepokój i zmartwienia, przygotowuje osobę do pozytywnej operacji bajpasu. Zapewnia maksymalny odpoczynek fizyczny, trening prawidłowego oddychania we wczesnym okresie pooperacyjnym.

W dniu operacji

Interwencja chirurgiczna rozpoczyna się rano. Włosy na klatce piersiowej golimy wcześnie rano, aby przygotować miejsce do operacji. Pacjent jest badany przez anestezjologa (lekarza, który przeprowadzi znieczulenie) i mierzy wszystkie parametry życiowe. Nic nie jedz rano, ostatni posiłek poprzedniego wieczoru w postaci lekkiej kolacji. Jeśli wszystko przebiega zgodnie z planem, pacjent jest transportowany na leżącym wózku na salę operacyjną..

Jak idzie operacja

Średni czas trwania pomostowania aortalno-wieńcowego wynosi 3–6 godzin (im więcej przeszczepów wykonuje się i im bardziej uszkodzone są tętnice wieńcowe, tym dłuższa jest operacja). Wymagane jest głębokie znieczulenie połączone z oddychaniem aparatem. W zależności od złożoności operacji bajpasu zostaje rozwiązane pytanie - czy konieczne jest zatrzymanie serca pacjenta, zapewnienie krążenia krwi sztucznym aparatem. Jeśli jest tylko jeden bocznik, a chirurg operujący jest pewien, że nie będzie problemów z nałożeniem szwów naczyniowych, manipulacje są wykonywane na bijącym sercu. W przeciwnym razie uciekają się do maszyny do płuc.

Krótki film ilustrujący proces (w języku angielskim):

dostęp do serca - nacięcie przez całą klatkę piersiową pośrodku mostka z podłużnym przecięciem kości; ocena serca, aorty i tętnic wieńcowych; pobranie fragmentów naczyń krwionośnych, które posłużą jako przetoki - okolice żyły odpiszczelowej uda lub tętnice przedramienia (najczęściej promieniowe); zatrzymanie akcji serca (jeśli to konieczne) i dodanie aparatu płuco-serce; założenie szwów naczyniowych między aortą, tętnicami wieńcowymi i końcami przetoki; uruchomienie serca i przywrócenie jego normalnej aktywności; Szycie warstwy po warstwie powstałej rany na klatce piersiowej. Miejsca nacięć do operacji pomostowania tętnic wieńcowych

Życie po operacji bajpasu

Pacjenci, u których wykonano pomostowanie tętnic wieńcowych, przebywają na oddziale intensywnej terapii przez kilka pierwszych dni po operacji. Przeniesienie do oddziału ogólnego odbywa się po całkowitym przywróceniu świadomości, oddychaniu, krążeniu krwi. We wczesnym okresie pooperacyjnym ważne jest przestrzeganie następujących zasad:

Nie przemęczaj się, wykonuj stopniowo i płynnie wszystkie ruchy dozwolone przez lekarza (siadanie, wstawanie z łóżka, chodzenie). Kontroluj oddech (oddychanie umiarkowanie głębokie i płynne), aby zapobiec zapaleniu płuc, przyspieszyć gojenie mostka i przywrócić ruch klatki piersiowej; Jeśli istnieje chęć kaszlu, nie powstrzymuj się i nie bój się tego zrobić. Rzadki, łagodny kaszel poprawia stan płuc.

Codziennie wykonuje się bandażowanie i monitorowanie gojenia się ran. Szwy są usuwane w dniach 9-14. Pomimo gojenia się skóry, blizna kostna jest w tym czasie nadal bardzo słaba. Specjalne bandaże pooperacyjne na klatkę piersiową pomagają przyspieszyć powstawanie blizn.

Rehabilitacja

Przywrócenie aktywności ruchowej powinno następować stopniowo: od 3-4 dni siada samodzielnie, wstaje z łóżka, spaceruje po oddziale, a następnie korytarzem. Zwykle w momencie wypisu pacjenci mogą chodzić około 1 km dziennie..

Po wypisaniu 2-3 tygodnie najlepiej spędzić w specjalistycznym sanatorium. Średni czas trwania rehabilitacji to 1,5–3 miesiące. Po tym czasie, o ile nie ma żadnych dolegliwości, wykonuje się EKG z próbą wysiłkową. W przypadku braku zmian charakterystycznych dla choroby wieńcowej pacjent wraca do pracy i życia codziennego.

Wyniki leczenia

Prawdopodobieństwo wczesnych powikłań (zawał serca, udar, zakrzepica, utrudnione gojenie lub ropienie ran, śmierć itp.) Wynosi 4–6%. Trudno jest przewidzieć prawdopodobieństwo późnych powikłań i oczekiwaną długość życia pacjenta, ale średni czas normalnego funkcjonowania zastawek to 10 lat.

Około 60–70% osób po pomostowaniu tętnic wieńcowych zwraca uwagę na całkowite ustąpienie objawów, u 20–30% schorzeń znacznie się zmniejsza. Z zastrzeżeniem wszystkich zaleceń specjalistów, powtarzającej się miażdżycy tętnic wieńcowych i przetok można uniknąć w 85% przypadków..

(głosowano 4, średnia ocena: 5.00)

Bypass-przeszczep naczyń serca to operacja zalecana w przypadku choroby wieńcowej. Gdy w wyniku tworzenia się blaszek miażdżycowych w tętnicach doprowadzających krew do serca dochodzi do zwężenia światła (zwężenia), grozi to pacjentowi najpoważniejszymi konsekwencjami. Faktem jest, że jeśli dopływ krwi do mięśnia sercowego zostanie zakłócony, mięsień sercowy przestaje otrzymywać wystarczającą ilość krwi do normalnej pracy, a to ostatecznie prowadzi do jego osłabienia i uszkodzenia. Podczas aktywności fizycznej u pacjenta pojawia się ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa). Ponadto przy braku dopływu krwi może dojść do martwicy części mięśnia sercowego - zawału mięśnia sercowego..

Spośród wszystkich chorób serca najczęstszą patologią jest choroba niedokrwienna serca (CHD). To zabójca numer jeden, który nie faworyzuje mężczyzn ani kobiet. Naruszenie dopływu krwi do mięśnia sercowego w wyniku zablokowania naczyń wieńcowych prowadzi do wystąpienia zawału serca, który powoduje poważne powikłania, aż do śmierci... Najczęściej choroba pojawia się po 50 latach i dotyka głównie mężczyzn.

W przypadku choroby wieńcowej, w celu zapobiegania zawałowi serca, a także w celu wyeliminowania jego konsekwencji, jeśli przy leczeniu zachowawczym nie udało się uzyskać pozytywnego efektu, pacjentom przepisuje się pomostowanie tętnic wieńcowych (CABG).Jest to najbardziej radykalny, ale jednocześnie najbardziej odpowiedni sposób na przywrócenie przepływu krwi.

CABG można wykonać w przypadku pojedynczych lub wielu zmian tętniczych. Jej istota polega na tym, że w tych tętnicach, w których przepływ krwi jest zaburzony, powstają nowe ścieżki by-passów - przetoki. Odbywa się to za pomocą zdrowych naczyń krwionośnych, które przyczepiają się do tętnic wieńcowych. W wyniku operacji przepływ krwi jest w stanie podążać omijając miejsce zwężenia lub zablokowania.

Zatem celem CABG jest normalizacja przepływu krwi i zapewnienie odpowiedniego dopływu krwi do mięśnia sercowego..

Jak przygotować się do operacji bajpasu?

Duże znaczenie ma pozytywne nastawienie pacjenta do pomyślnego wyniku leczenia operacyjnego - nie mniej niż profesjonalizm zespołu chirurgicznego.

Nie można powiedzieć, że ta operacja jest w jakiś sposób bardziej niebezpieczna niż inne zabiegi chirurgiczne, ale wymaga również starannego przygotowania wstępnego. Tak jak przed każdą operacją kardiochirurgiczną, pacjent jest kierowany na pełne badanie przed zabiegiem bajpasu serca. Oprócz badań laboratoryjnych i badań niezbędnych w tym przypadku, EKG, USG, oceny stanu ogólnego, konieczne będzie poddanie się koronarografii (angiografii). Jest to zabieg medyczny, który pozwala określić stan tętnic odżywiających mięsień sercowy, ujawnić stopień zwężenia oraz dokładne miejsce powstania blaszki. Badanie jest przeprowadzane przy użyciu sprzętu rentgenowskiego i polega na wprowadzeniu do naczyń substancji nieprzepuszczającej promieniowania.

Część niezbędnych badań jest wykonywana w warunkach ambulatoryjnych, a część w szpitalu. W szpitalu, w którym pacjent zwykle kładzie się spać na tydzień przed operacją, rozpoczyna się również przygotowanie do operacji. Jednym z ważnych etapów przygotowań jest opanowanie techniki specjalnego oddychania, która później przyda się pacjentowi..

Jak przebiega CABG?

Chirurgia pomostowania tętnic wieńcowych polega na utworzeniu dodatkowej drogi bajpasu z aorty do tętnicy za pomocą zastawki, która umożliwia ominięcie miejsca, w którym nastąpiła blokada i przywrócenie przepływu krwi do serca. Najczęściej przeciekiem jest tętnica piersiowa. Ze względu na swoje unikalne właściwości posiada wysoką odporność na miażdżycę oraz trwałość jako bocznik. Można jednak wykorzystać żyłę odpiszczelową uda oraz tętnicę promieniową..

CABG może być pojedynczy, jak również podwójny, potrójny itp. Oznacza to, że jeśli zwężenie występuje w kilku naczyniach wieńcowych, wówczas wprowadza się tyle przecieków, ile potrzeba. Ale ich liczba nie zawsze zależy od stanu pacjenta. Na przykład w przypadku ciężkiej choroby wieńcowej może być potrzebny tylko jeden przeciek, a przeciwnie, mniej ciężka choroba wieńcowa będzie wymagała podwójnego, a nawet potrójnego przecieku.

Istnieje kilka alternatywnych metod poprawy ukrwienia serca, gdy tętnice są zwężone:

Leki (np. Beta-blokery, statyny); Angioplastyka wieńcowa to niechirurgiczna metoda leczenia polegająca na wprowadzeniu do miejsca zwężenia specjalnego balonu, który rozszerza się i otwiera zwężony kanał; Stentowanie - do chorego naczynia wprowadza się metalową rurkę, która zwiększa jego światło. Wybór metody zależy od stanu tętnic wieńcowych. Ale w niektórych przypadkach pokazano tylko CABG..

Operacja wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym na otwartym sercu, jej czas trwania zależy od złożoności i może trwać od trzech do sześciu godzin. Zespół chirurgiczny przeprowadza zwykle tylko jedną taką operację dziennie.

Istnieją 3 rodzaje pomostowania tętnic wieńcowych:

Z podłączeniem urządzenia na podczerwień (sztuczne krążenie krwi). W takim przypadku serce pacjenta zostaje zatrzymane. Bez IR na bijącym sercu - metoda ta zmniejsza ryzyko powikłań, skraca czas operacji i pozwala na szybszy powrót do zdrowia, ale wymaga dużego doświadczenia od chirurga. Stosunkowo nową techniką jest dostęp minimalnie inwazyjny z lub bez IR. Korzyści: mniejsza utrata krwi; zmniejszenie liczby powikłań infekcyjnych; skrócenie pobytu w szpitalu do 5–10 dni; szybszy powrót do zdrowia.

Każda operacja serca wiąże się z pewnym ryzykiem powikłań. Ale dzięki dobrze rozwiniętym technikom, nowoczesnemu sprzętowi i szerokiej praktyce stosowania CABG ma bardzo wysokie wskaźniki pozytywnych wyników. A jednak rokowanie zawsze zależy od indywidualnych cech choroby i tylko specjalista może to zrobić..

Wideo: animacja operacji bajpasu serca (pol)

Po operacji

Po CABG pacjent przeważnie przebywa na oddziale intensywnej terapii, gdzie rozpoczyna się pierwotna odbudowa czynności mięśnia sercowego i płuc. Ten okres może trwać do dziesięciu dni. Konieczne jest, aby osoba operowana w tym czasie prawidłowo oddychała. W zakresie rehabilitacji rehabilitacja podstawowa prowadzona jest w szpitalu, a dalsze działania są kontynuowane w ośrodku rehabilitacyjnym..

Szwy na klatce piersiowej oraz w miejscu pobrania materiału na przetokę myje się środkami antyseptycznymi, aby uniknąć zanieczyszczenia i ropienia. Są usuwane w przypadku pomyślnego zagojenia się ran siódmego dnia. W miejscach ran pojawi się pieczenie, a nawet ból, ale po chwili mija. Po 1–2 tygodniach, gdy rany skóry lekko się zagoją, pacjent może wziąć prysznic.

Kość mostka goi się dłużej - do czterech, a czasem sześciu miesięcy. Aby przyspieszyć ten proces, mostek musi być spokojny. Pomogą w tym zamierzone bandaże na klatkę piersiową. Aby uniknąć zastoju żylnego i zapobiec zakrzepicy, przez pierwsze 4–7 tygodni należy zakładać na nogi specjalne elastyczne pończochy, a także zadbać o duży wysiłek fizyczny w tym czasie.

Z powodu utraty krwi podczas zabiegu u pacjenta może dojść do niedokrwistości, jednak nie wymaga ona specjalnego leczenia. Wystarczy przestrzegać diety zawierającej pokarmy bogate w żelazo, a po miesiącu hemoglobina wróci do normy..

Po CABG pacjent będzie musiał podjąć pewne wysiłki, aby przywrócić normalne oddychanie, a także uniknąć zapalenia płuc. Najpierw musi wykonywać ćwiczenia oddechowe, których nauczył się przed operacją..

Ważny! Nie trzeba bać się kaszlu po zabiegu CABG: kaszel jest ważną częścią rehabilitacji. Możesz przycisnąć piłkę lub dłonie do klatki piersiowej, aby ułatwić kaszel. Częste zmiany pozycji ciała przyspieszają proces gojenia. Zwykle lekarze wyjaśniają, kiedy i jak się obrócić i położyć na boku..

Kontynuacja rehabilitacji to stopniowe zwiększanie aktywności fizycznej. Po operacji pacjent przestaje przejmować się atakami dławicy piersiowej i przepisuje mu niezbędny reżim ruchowy. Początkowo chodzi o chodzenie po szpitalnych korytarzach na krótkie odległości (do 1 km dziennie), następnie obciążenia stopniowo rosną, a po chwili większość ograniczeń dotyczących trybu motorycznego zostaje usunięta.

Gdy pacjent zostanie wypisany z kliniki w celu ostatecznego wyzdrowienia, wskazane jest, aby został skierowany do sanatorium. A po półtora do dwóch miesięcy pacjent może już wrócić do pracy.

Dwa do trzech miesięcy po operacji bajpasu można wykonać próbę wysiłkową, aby ocenić drożność nowych dróg oddechowych i sprawdzić, jak dobrze serce jest zaopatrywane w tlen. W przypadku braku bólu i zmian w EKG podczas badania, powrót do zdrowia uważa się za udany.

Możliwe powikłania CABG

Powikłania po operacji bajpasów serca są rzadkie i zwykle wiążą się z zapaleniem lub obrzękiem. Jeszcze rzadziej otwiera się krwawienie z rany. Procesom zapalnym może towarzyszyć wysoka gorączka, osłabienie, ból w klatce piersiowej, stawów, zaburzenia rytmu serca. W rzadkich przypadkach możliwe są krwawienia i powikłania infekcyjne. Zapalenie może wiązać się z manifestacją reakcji autoimmunologicznej - układ odpornościowy może w ten sposób reagować na własne tkanki.

Rzadkie powikłania CABG:

Brak zrostu (niepełny zrost) mostka; Uderzenie; Zawał mięśnia sercowego; Zakrzepica; Blizny keloidowe; Utrata pamięci; Niewydolność nerek; Przewlekły ból w okolicy operacji; Syndrom postperfuzji.

Na szczęście zdarza się to dość rzadko, a ryzyko takich powikłań zależy od stanu pacjenta przed operacją. Aby zmniejszyć potencjalne ryzyko, przed wykonaniem CABG chirurg musi ocenić wszystkie czynniki, które mogą negatywnie wpłynąć na przebieg operacji lub spowodować powikłania po pomostowaniu tętnic wieńcowych. Czynniki ryzyka obejmują:

Palenie; Hipodynamia; Otyłość; Niewydolność nerek; Wysokie ciśnienie; Podwyższony poziom cholesterolu; Cukrzyca.

Ponadto, jeśli pacjent nie zastosuje się do zaleceń lekarza prowadzącego lub przestanie stosować przepisane leki, zalecenia żywieniowe, ćwiczenia itp. W okresie rekonwalescencji, możliwy jest nawrót w postaci pojawienia się nowych blaszek i ponownego zamknięcia nowego naczynia (restenoza). Zwykle w takich przypadkach odmawiają wykonania kolejnej operacji, ale mogą stentować nowe zwężenia.

Uwaga! Po operacji należy przestrzegać określonej diety: zmniejszyć spożycie tłuszczów, soli, cukru. W przeciwnym razie istnieje duże ryzyko nawrotu choroby..

Wyniki pomostowania tętnic wieńcowych

Utworzenie nowego odcinka naczynia podczas operacji bajpasu jakościowo zmienia stan pacjenta. W związku z normalizacją przepływu krwi do mięśnia sercowego jego życie po operacji bajpasów serca zmienia się na lepsze:

Ataki dusznicy bolesnej znikają; Zmniejsza ryzyko zawału serca; Poprawia się stan fizyczny; Przywrócona zostaje zdolność do pracy; Bezpieczna wielkość aktywności fizycznej wzrasta; Zmniejsza ryzyko nagłej śmierci i zwiększa oczekiwaną długość życia; Zapotrzebowanie na leki ogranicza się tylko do prewencyjnego minimum.

Jednym słowem po CABG normalne życie zdrowych ludzi staje się dostępne dla chorego. Recenzje pacjentów kardiokliniki potwierdzają, że operacja bajpasów przywraca im pełne życie.

Według statystyk u 50–70% pacjentów po operacji prawie wszystkie schorzenia ustępują, w 10–30% przypadków stan chorego znacznie się poprawia. U 85% operowanych nie dochodzi do nowej okluzji naczyniowej.

Oczywiście każdy pacjent, który decyduje się na tę operację, zajmuje się przede wszystkim pytaniem, jak długo żyje po operacji pomostowania serca. To dość trudne pytanie i żaden lekarz nie odważy się zagwarantować określonych ram czasowych. Rokowanie zależy od wielu czynników: ogólnego stanu zdrowia pacjenta, jego stylu życia, wieku, obecności złych nawyków itp. Jedno jest pewne: zastawka zwykle trwa około 10 lat, a młodsi pacjenci mają dłuższą żywotność. Następnie wykonywana jest druga operacja.

Ważny! Po CABG trzeba rozstać się z tak złym nawykiem jak palenie. Ryzyko nawrotu choroby wieńcowej u operowanego pacjenta zwiększa się wielokrotnie, jeśli nadal „oddaje się” papierosom. Po operacji pacjent ma tylko jeden sposób - zapomnieć o paleniu na zawsze!

Dla kogo jest wskazana operacja??

Jeśli nie można przeprowadzić interwencji przezskórnej, angioplastyka lub stentowanie nie powiodło się, wskazana jest CABG. Główne wskazania do pomostowania tętnic wieńcowych:

Uszkodzenie części lub wszystkich tętnic wieńcowych; Zwężenie światła lewej tętnicy.

Decyzję o operacji podejmuje się w każdym przypadku z osobna, biorąc pod uwagę stopień uszkodzenia, stan pacjenta, ryzyko itp..

Ile kosztuje operacja bajpasów serca??

Pomostowanie tętnic wieńcowych to nowoczesna metoda przywracania dopływu krwi do mięśnia sercowego. Ta operacja jest dość zaawansowana technologicznie, więc jej koszt jest dość wysoki. Ile będzie kosztować operacja, zależy od jej złożoności, liczby boczników; aktualny stan pacjenta, komfort jaki chce otrzymać po operacji. Innym czynnikiem, od którego zależy cena operacji, jest poziom kliniki - operację bajpasu można wykonać w zwykłym szpitalu kardiologicznym lub w specjalistycznej prywatnej klinice. Na przykład koszt w Moskwie waha się od 150 do 500 tysięcy rubli, w klinikach w Niemczech i Izraelu - średnio 0,8-1,5 miliona rubli.

Niezależne recenzje pacjentów

Vadim, Astrachań: „Po koronarografii, zdaniem lekarza, zdałem sobie sprawę, że nie wytrzymam dłużej niż miesiąc - oczywiście, gdy zaproponowano mi CABG, nawet nie zastanawiałem się, czy to zrobić, czy nie. Operacja została przeprowadzona w lipcu i jeśli przed nią w ogóle nie mogłem się obejść bez nitrospray, to po operacji bypassu nigdy jej nie używałem. Podziękowania dla zespołu centrum kardiologii i mojego chirurga! ”

Aleksandra, Moskwa: „Po operacji potrzeba było czasu, aby dojść do siebie - nie dzieje się to natychmiast. Nie mogę powiedzieć, że był bardzo silny ból, ale przepisano mi dużo antybiotyków. Na początku trudno było oddychać, szczególnie w nocy, musiałem spać pół siedząc. Byłem słaby przez miesiąc, ale zmusiłem się do chodzenia, a potem było coraz lepiej. Najważniejszą stymulacją było to, że bóle za mostkiem natychmiast ustąpiły ”.

Jekaterina, Jekaterynburg: „W 2008 roku CABG odbyło się bezpłatnie, ponieważ ogłoszono je rokiem serca. W październiku mój ojciec (miał wtedy 63 lata) przeszedł operację. Zniósł to bardzo dobrze, spędził dwa tygodnie w szpitalu, po czym wysłał go na trzy tygodnie do sanatorium. Pamiętam, że był zmuszony nadmuchać piłkę, aby jego płuca pracowały normalnie. Nadal czuje się dobrze, ale w porównaniu z tym, czym był przed operacją, jest doskonały ”..

Igor, Jarosław: „Miałem CABG we wrześniu 2011. Zrobili to na bijącym sercu, założyli dwa boczniki - naczynia były na górze i serca nie trzeba było przewracać. Wszystko poszło dobrze, nie było bólu w sercu, z początku bolał mostek. Mogę powiedzieć, że minęło już kilka lat i czuję się na równi ze zdrowymi ludźmi. To prawda, musiałem rzucić palenie ”.

Pomostowanie tętnic wieńcowych to operacja, która często ma kluczowe znaczenie dla pacjenta; w niektórych przypadkach tylko interwencja chirurgiczna może przedłużyć życie. Dlatego pomimo tego, że koszt pomostowania tętnic wieńcowych jest dość wysoki, nie można go porównać z bezcennym życiem człowieka. Wykonana na czas operacja pomaga zapobiec zawałowi serca i jego następstwom oraz wrócić do pełnego życia. Nie oznacza to jednak, że po operacji bajpasu można znowu pozwolić sobie na nadmiar. Wręcz przeciwnie, będziesz musiał przemyśleć swój styl życia - przestrzegaj diety, więcej się ruszaj i na zawsze zapomnij o złych nawykach.

Relacja wideo z operacji bajpasów serca

Krok 1: zapłać za konsultację za pomocą formularza → Krok 2: po dokonaniu płatności zadaj pytanie w poniższym formularzu ↓ Krok 3: Możesz dodatkowo podziękować specjaliście jeszcze jedną wpłatą na dowolną kwotę ↑

Pomostowanie tętnic wieńcowych bydła

UDC 616.12-005.4-089.843 E.Yu. Sabirova, E.N. Cziczerina, A.M. Epstein

OBEJŚCIE AORTYKOWO-KRĄŻKOWE W LECZENIU PACJENTÓW Z NIECHEMICZNĄ CHOROBĄ SERCA. OBECNY STAN WYDANIA

Kirov State Medical Academy E.Y. Salyhova, E.N. ChiAeiim, A.M. Epshtein BYPASS BYPASS TĘTNICY NACIERNICZEJ W LECZENIU CHORÓB WIERCONYCH SERCA. AKTUALNY STAN PYTANIA

Państwowa Akademia Medyczna im. Kirowa

Choroby sercowo-naczyniowe nadal stanowią najpilniejszy problem zdrowotny w większości krajów świata, w tym w Federacji Rosyjskiej. Rośnie rola CABG w leczeniu choroby wieńcowej. Istnieją jednak sprzeczne poglądy na temat długoterminowych wyników CABG..

W związku z tym ujawnia się potrzeba dokładniejszego zbadania długoterminowych wyników CABG w różnych kategoriach pacjentów..

Słowa kluczowe: choroba niedokrwienna serca, pomostowanie tętnic wieńcowych.

Choroby serca i układu krążenia nadal stanowią najpilniejszy problem zdrowotny w większości krajów, w tym w Rosji. Coraz częściej rola CABG w leczeniu choroby wieńcowej. Istnieją jednak sprzeczne poglądy na temat długoterminowych wyników CABG. W związku z tym ujawnia się potrzeba dokładniejszego zbadania późnych wyników CABG w różnych kategoriach pacjentów.

Słowa kluczowe: choroba wieńcowa, operacja pomostowania tętnic wieńcowych.

Choroby sercowo-naczyniowe nadal stanowią najpilniejszy problem zdrowotny w większości krajów świata, w tym w Federacji Rosyjskiej (RF), pomimo znacznego postępu, jaki dokonał się w ostatnich dziesięcioleciach w diagnostyce i leczeniu patologii układu sercowo-naczyniowego..

W 2009 roku 10 milionów ludzi w Rosji cierpiało na chorobę wieńcową, w tym 4 miliony na dusznicę bolesną, a 1,5 miliona na zawał mięśnia sercowego (MI). Następuje stały wzrost ogólnej zapadalności na chorobę niedokrwienną serca - średnio o 3,6%, nadając jej charakter epidemiczny. Według oficjalnych statystyk zapadalność na terenie całej Federacji Rosyjskiej wynosiła 26,1 na 1000 osób, aw regionie Kirowa w 2010 roku - 22,8 na 1000 osób..

Głównym miejscem wśród chorób układu krążenia jest choroba niedokrwienna serca (IHD). IHD jest jedną z głównych przyczyn śmiertelności i niepełnosprawności wśród osób pracujących. Pod względem skutków kalectwa zajmuje piąte miejsce wśród wszystkich chorób i według prognoz może zająć pierwsze miejsce do 2020 r. Ze względu na swoją nieprzewidywalność, nasilenie objawów, ciągłe odmładzanie choroby wieńcowej można nazwać główną chorobą człowieka.

Śmiertelność z powodu chorób układu krążenia w Federacji Rosyjskiej w 2010 roku wyniosła 1151,9 tys. Osób, w tym z powodu choroby niedokrwiennej serca (ChNS) - 597,9 tys. Osób, w tym z zawału mięśnia sercowego (MI) - 67,4 tysięcy ludzi. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) przewiduje, że do 2030 r. Około 23,6 mln ludzi umrze z powodu chorób układu krążenia, głównie z powodu chorób serca i udaru, które mają pozostać głównymi przyczynami zgonów. Należy zauważyć, że według oficjalnych statystyk Federacji Rosyjskiej umieralność mężczyzn w wieku produkcyjnym w całej Rosji wyniosła 33,2% ogólnej liczby zgonów w 2010 roku. Śmiertelność w rejonie Kirowa z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego w 2010 roku wyniosła 1015,4 liczby zgonów na 100 000 mieszkańców.

W Stanach Zjednoczonych (USA) koszty leczenia szpitalnego pacjentów z dławicą piersiową przekraczają 25 miliardów dolarów, a ta ogromna kwota nie obejmuje ani kosztów leczenia ostrych chorób wieńcowych (porównywalnej wielkości), ani strat finansowych z powodu czasowej niepełnosprawności lub inwalidztwo. Szkody ekonomiczne spowodowane chorobami sercowo-naczyniowymi w Federacji Rosyjskiej w 2007 r. Wyniosły 2,8% produktu krajowego brutto kraju, a do 2015 r. Przewiduje się ich wzrost..

IHD jest spowodowany zmianami miażdżycowymi w naczyniach wieńcowych. Istnieje opinia o celu podzielenia przebiegu klinicznego miażdżycy na warianty łagodne i złośliwe. „W łagodnej miażdżycy tętnic okluzji wieńcowej wykrytej w koronarografii często nie towarzyszy dławica piersiowa ani klinicznie istotna niewydolność serca (HF). Jednocześnie istnieje inny wariant przebiegu - gdy po udanych interwencjach rekonstrukcyjnych (pomostowanie tętnic wieńcowych (CABG), angioplastyka, stentowanie) objawy nawracają, zwężenie stwierdza się w nowym odcinku lub w już operowanym odcinku tętnicy. ".

W przypadku ChNS rozwój dysfunkcji lewej komory (LV) jest związany z obecnością i rozległością bliznowaciejącego uszkodzenia mięśnia sercowego, a także niedokrwiennymi i po niedokrwiennymi zmianami kurczliwości mięśnia sercowego, ciężkością choroby wieńcowej i stanem rozkurczowym..

W nowoczesnych warunkach, wraz z powszechnym wprowadzaniem do praktyki klinicznej nowych skutecznych metod lekowych stosowanych w leczeniu choroby wieńcowej, rola chirurga

Obecnie w naszym kraju jednym z najważniejszych zadań modernizacji opieki zdrowotnej jest zwiększenie dostępności opieki nowoczesnej, w tym kardiochirurgicznej..

Początek chirurgicznego leczenia choroby wieńcowej położył rumuński profesor Toma Ionescu, który w 1916 roku wykonał sympatektomię w leczeniu dusznicy bolesnej. V.V. Demikhov po raz pierwszy wykonał w 1953 r. Operację bezpośredniej rewaskularyzacji mięśnia sercowego za pomocą pomostowania wieńcowego gruczołu sutkowego (MCB). W 1962 roku D. Sabiston wykonał CABG, aw 1964 V.I. Kolosov przeszedł operację rewaskularyzacji mięśnia sercowego metodą MCB. Technika CABG akceptowana obecnie na całym świecie, która zapewnia przywrócenie odpowiedniego przepływu wieńcowego, została zaproponowana przez R.Favaloro w 1968 r..

W 2010 roku w Federacji Rosyjskiej wykonano 122 740 operacji serca, co stanowiło 81,4% ogólnej liczby operacji z wykorzystaniem wysokich technologii medycznych. Zapotrzebowanie na tę interwencję w Rosji to 550-600 operacji na 100 000 osób. Według American Heart Association w 2004 roku w Stanach Zjednoczonych wykonano 427 000 operacji CABG, co stało się jedną z najczęściej wykonywanych. Wzrost liczby tych operacji jest znacznie wyższy niż w przypadku innych operacji kardiochirurgicznych..

Obecnie CABG jest jedną z najskuteczniejszych, a jednocześnie złożonych i kosztownych metod leczenia choroby wieńcowej. Liczba pacjentów w Federacji Rosyjskiej, u których wykonano operacyjną rewaskularyzację mięśnia sercowego do 2009 r., W porównaniu z 2007 r. Wzrosła o 10,7%. U chorych z chorobą wieńcową, u których wykonano CABG, w przeciwieństwie do leczenia farmakologicznego w okresie okołooperacyjnym i 3-letniej obserwacji, odnotowano lepsze wyniki kliniczne i niższe koszty, biorąc pod uwagę wczesny okres pooperacyjny oraz koszt farmakoterapii w 3-letnim okresie obserwacji. Pod wieloma względami w ostatnich latach wzrost liczby operacji CABG wynika z rozszerzenia wskazań do leczenia operacyjnego osób starszych i starszych oraz wzrostu liczby operacji powtarzanych..

Wiadomo, że obecność przewlekłego niedokrwienia mięśnia sercowego w dusznicy bolesnej nasila dysfunkcję rozkurczową, dlatego rewaskularyzacja może wpływać na poprawę relaksacji. W pracy V.N. Kovalenko i wsp. Wykazali, że stopień dysfunkcji śródbłonka jest bardziej wyraźny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (AH) w połączeniu z chorobą wieńcową niż u pacjentów z izolowaną chorobą wieńcową. W innych badaniach stwierdzono, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w połączeniu z chorobą wieńcową zwiększa się wpływ czynników zwężających naczynia. V.M. Khayutin i wsp. Zwrócili uwagę na związek między nadciśnieniem tętniczym a wytwarzaniem czynnika relaksacji śródbłonka. Można zatem przypuszczać, że kombinacja dysfunkcji rozkurczowej i skurczowej oraz powstawanie dysfunkcji typu mieszanego charakteryzuje się bardziej wyraźnym upośledzeniem krążenia wieńcowego i funkcji śródbłonka niż w izolowanych typach dysfunkcji mięśnia sercowego. W efekcie u takich pacjentów rewaskularyzacja mięśnia sercowego jest skuteczniejsza, co przekłada się na poprawę hemodynamiki wewnątrzsercowej..

W przeważającej liczbie badań potwierdzono skuteczność wyboru interwencji chirurgicznej - chirurgicznej i wewnątrznaczyniowej (pomostowanie tętnic wieńcowych, przezskórna przezskórna śródnaczyniowa koronaroplastyka wieńcowa (PTCA) i stentowanie) w leczeniu pacjentów z chorobą wieńcową w porównaniu z zachowawczym. U chorych po CABG w ciągu 5 lat od zabiegu wystąpił korzystniejszy przebieg kliniczny oraz istotny spadek liczby zawałów mięśnia sercowego, a także istotnie mniejsza liczba ponownych hospitalizacji. Zgodnie z metaanalizą Yusufa przeprowadzoną w 1994 roku wykazano, że statystycznie istotne przewagi CABG nad farmakoterapią w przeżywalności utrzymują się do 7 lat, po 10 latach różnice stają się statystycznie nieistotne..

W 5-letnim okresie obserwacji w badaniu MASS II częstość występowania połączonego punktu pierwotnego (zgon z jakiejkolwiek przyczyny, MI z załamkiem Q lub oporna dławica piersiowa wymagająca rewaskularyzacji) wynosiła 36%, 33% i 21% u pacjentów po OMT. PCI i CABG, a wskaźniki kolejnych rewaskularyzacji wynoszą 9%, 11% i 4%.

W 2009 roku metaanaliza wykazała zmniejszenie względnego ryzyka zgonu po CABG w porównaniu z optymalną farmakoterapią, w której zastosowano leki przeciwpłytkowe, statyny, beta-blokery (BAB), inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE).

Według danych z niezależnych rejestrów, w porównywalnych grupach pacjentów ze zmianami kilku tętnic wieńcowych lub lewego pnia wieńcowego, strategia wstępnego CABG w porównaniu z PCI poprawia przeżywalność w ciągu 3-5 lat o około 5% i towarzyszy jej zmniejszenie konieczności ponownej interwencji u 4-7 czas.

Ukończone w 2011 roku badanie STICH po raz pierwszy wykazało, że nie ma różnicy w śmiertelności u pacjentów z frakcją wyrzutową mniejszą niż 35% podczas leczenia farmakologicznego i po CABG. Następnie zasugerowano, że te ostatnie mają niewielki wpływ na wyniki choroby, pod warunkiem, że pacjent otrzymuje kompetentnie przepisane leki: leki przeciwpłytkowe, statyny, BAB, inhibitory ACE. Jednak w badaniu rewaskularyzacja mięśnia sercowego doprowadziła do obniżenia wskaźnika końcowoskurczowej objętości lewej komory o 16 ml / m2, który był bardziej istotny niż po CABG, ale mniejszy niż w poprzednich badaniach obserwacyjnych. Ten ostatni fakt budzi obawy co do powszechności operacji rekonstrukcji chirurgicznej wykonywanej w tym randomizowanym badaniu..

Skuteczność i rokowanie pooperacyjnego przebiegu choroby niedokrwiennej serca zależy od charakteru choroby

zabiegi rehabilitacyjne mające na celu utrwalenie wyników operacji i eliminację czynników ryzyka progresji choroby wieńcowej.

Ważnym etapem po operacji są zabiegi rehabilitacyjne, które obejmują 4 główne aspekty:

1. kliniczne (medyczne);

2. fizyczne, polegające na walce z hipodynamią;

3. psychofizjologiczna - przywracanie stanu psychoemocjonalnego;

4. socjalno-porodowe - rehabilitacja zawodowa pacjenta, przywrócenie mu zdolności do pracy, powrót do środowiska społecznego, rodzina.

Stwierdzono, że systematyczny trening fizyczny dawkowany w połączeniu z rewaskularyzacją mięśnia sercowego 1 rok po operacji istotnie zwiększa tolerancję wysiłku, zmniejsza częstość występowania ostrych incydentów wieńcowych u chorych z ostrym zawałem mięśnia sercowego oraz poprawia jakość życia po inwazyjnej rewaskularyzacji..

Poprawa rehabilitacji po pomostowaniu tętnic wieńcowych ma nie tylko znaczenie medyczne, ale także użytkowe. Udowodniono, że udział w programach rehabilitacyjnych znacząco obniża koszty ekonomiczne zdrowia publicznego, przede wszystkim poprzez skrócenie czasu trwania szpitalnego okresu pooperacyjnego oraz zmniejszenie konieczności częstych hospitalizacji pacjentów..

Z badania Bendeliani (2009) wynika, że ​​w warunkach ambulatoryjnych obserwuje się niski poziom monitorowania pacjentów po CABG, a także niewystarczająco intensywne leczenie takimi klasami leków, jak inhibitory ACE, BAB, statyny, a także brak przestrzegania niefarmakologicznych środków w postępowaniu z nimi. pacjentów. Ta okoliczność prowadzi również do zmniejszenia skuteczności leczenia chirurgicznego..

Jednak mimo osiągniętego postępu nie można nie liczyć się z negatywnymi konsekwencjami standardowej operacji CABG w warunkach sztucznego krążenia (CK), w tym negatywnym wpływem globalnego niedokrwienia i kardioplegii na mięsień sercowy, niekorzystnym wpływem CABG na czynność wątroby, nerek, płuc, ceny tralny układ nerwowy. Wyniki kliniczne, wskaźniki drożności przecieków i jakość życia pacjentów po 1 roku były porównywalne, gdy doświadczeni chirurdzy przeprowadzali operację bicia serca i podczerwień. Zatem niespójność dostępnych danych może odzwierciedlać specyfikę doboru pacjentów i / lub techniki chirurgicznej..

Na późnym etapie rehabilitacji szpitalnej pacjenci z chorobą wieńcową po operacji CABG ujawniają: niedokrwistość, upośledzenie funkcji oddechowej (FVD), nadkrzepliwość, zespół „niedotlenienia”, zmiany te prowadzą do upośledzenia oddychania tkankowego, niedotlenienia narządów i tkanek, pogorszenia przebiegu w konsekwencji prowadzą do zaburzeń hemodynamiki centralnej i obwodowej, obniżenia tolerancji wysiłku (TFN).

Poważnym problemem pozostaje zwężenie przeszczepów w długim okresie po pomostowaniu tętnic wieńcowych. Czas funkcjonowania przeszczepów autotętniczych przekracza 15 lat po operacji, podczas gdy średni czas funkcjonowania przecieku autożylnego wynosi średnio 5-6 lat..

Po pomostowaniu tętnic wieńcowych u 3-7% pacjentów rocznie dochodzi do nawrotu dławicy piersiowej, a 5 lat po operacji odsetek tych pacjentów wzrasta do 40%. Po 5 latach u chorych poddanych CABG, w przeciwieństwie do chorych 1 rok po zabiegu, stwierdzono istotny wzrost liczby chorych z nawracającą dusznicą bolesną..

W Stanach Zjednoczonych rocznie na leczenie powikłań po CABG wydaje się około miliarda dolarów, co stanowi około 10% całkowitej kwoty przeznaczonej na chirurgiczną rewaskularyzację mięśnia sercowego..

Czynnikami, które determinują progresję miażdżycy tętnic wieńcowych i wpływają negatywnie na odległe wyniki pomyślnie przeprowadzonego zabiegu chirurgicznego, są dyslipidemia aterogenna i inne towarzyszące czynniki ryzyka: nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, otyłość, zaburzenia gospodarki węglowodanowej..

Zgodnie z wynikami dużego międzynarodowego badania EUROASPIRE III, w którym Rosja wzięła udział w 22 krajach europejskich, nawet u pacjentów z chorobą wieńcową po zawale mięśnia sercowego, innych ostrych zespołach wieńcowych i interwencjach w celu rewaskularyzacji mięśnia sercowego, odpowiedniej kontroli cholesterolu, glukozy, aktywność, ciśnienie krwi.

Niezależnie od statusu społecznego pacjentów, którzy przeszli CABG, tylko 60% z nich wraca do pracy, podczas gdy co najmniej 90% badanych osiągnęło w wyniku leczenia TFN, co jest możliwe do wznowienia aktywności zawodowej, rozbieżności te wynikają z niedoskonałych programów rehabilitacyjnych, w wyniku których odpowiednią integrację społeczną operowanych pacjentów.

Według zeznań różnych autorów, którzy dysponują obszernym materiałem na temat długoterminowej obserwacji operowanych chorych, palenie tytoniu po CABG jest jednym z istotnych czynników przyczyniających się do rozwoju zakrzepicy po pomostowaniu tętnic wieńcowych. Zaprzestanie palenia tytoniu po CABG zmniejszyło ryzyko nagłej śmierci i zawału mięśnia sercowego we wszystkich grupach wiekowych.

Ograniczony czas obserwacji (zwykle krótszy niż 5 lat) nie pozwala w pełni docenić korzyści płynących z CABG, które z czasem rosną.

Tak więc ze względu na wzrost liczby wykonywanych operacji CABG niespójność

opinie na temat długoterminowych wyników CABG wskazują na potrzebę dokładniejszego zbadania długoterminowych wyników w różnych kategoriach pacjentów.

1 Abyshev R.A. Przebieg choroby wieńcowej u chorych, u których wykonano pomostowanie tętnic wieńcowych: czynniki ryzyka i prewencja wtórna, autor. dis. Ph.D. SPb., 2009.105 s.

2. Akchurin P.C., Shiryaev A.A. Miejscowe problemy chirurgii wieńcowej. M.: GEOTAR-MED, 2004.88 str..

3. Antoshina I.N. Charakterystyka kliniczno-psychologiczna i społeczno-porodowa pacjentów, u których wykonano pomostowanie tętnic wieńcowych w okresie rehabilitacji ambulatoryjnej, autor. dis. Ph.D. M., 2002.177 s.

4. Pharmacist V. D., Teplyakov A. T., Zheltonogova N. M. Wpływ lipidowych czynników ryzyka choroby niedokrwiennej serca na progresję niewydolności wieńcowej u pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych we wczesnych i późnych (do 10 lat) okresach po interwencji // Fizjologia kliniczna krążenia krwi. 2007. Nr 4. P. 55-63.

5. Ardashev V.N., Bulychev A.B. Kliniczne warianty przebiegu choroby niedokrwiennej serca // Możliwości i perspektywy diagnostyki i leczenia w praktyce klinicznej: Streszczenia. raport naukowy - praktyczny conf.; 9 grudnia 1992 / W sumie. wyd. E.A. Nechaev. M., 1992 S. 138-139.

6. Aretinsky V.F., Antyufiev A.M., Schegolkov A.M. i wsp. Leczenie rehabilitacyjne pacjentów z chorobą niedokrwienną serca po chirurgicznej rewaskularyzacji mięśnia sercowego // Poradnik dla lekarzy. M., 2007.374 s.

7. Aronov D.M. Rehabilitacja pacjentów z chorobą niedokrwienną serca na etapie poradni i polikliniki // Kardiologia. 2006. Nr 2. S. 86-99.

8. Belenkov Yu.N., Akchurin R.S., Savchenko A.P. Wyniki stentu wieńcowego i leczenia operacyjnego pacjentów z chorobą niedokrwienną serca z wielonaczyniowymi zmianami w łożysku wieńcowym // Kardiologia. 2002. Nr 5. S. 42-47.

9. Bendeliani N.G. Jakość leczenia ambulatoryjnego u pacjentów z bardzo dużym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca po operacji kardiochirurgicznej // Biuletyn Naukowego Centrum Chirurgii Sercowo-Naczyniowej im. V.I. NA. Bakuleva RAMS "Choroby układu krążenia". 2009. Nr 4. tom 10.P. 45-51.

10. Bogopolskaya O. M. Wtórna profilaktyka powikłań sercowo-naczyniowych po pomostowaniu tętnic wieńcowych // Kardiologia i chirurgia sercowo-naczyniowa. 2007. Nr 1. T. 1. P. 52-55.

11. Bokeria L.A., Alekyan B.G., Colombo A., Buziashvili Yu.I. Interwencyjne metody leczenia choroby wieńcowej. M.: NTsSSKh im. NA. Bakuleva RAMS, 2002.417 s..

12. Bokeria L.A., Berishvili I.I., Sigaev I.Yu. Małoinwazyjna rewaskularyzacja mięśnia sercowego. M.: Wydawnictwo NTSSSH im. NA. Bakuleva RAMS, 2001,276 s.

13 Bokeria L.A., Gudkova R.G. Chirurgia sercowo-naczyniowa 2007. Choroby i wrodzone anomalie układu krążenia. M.: NTsSSKh im. NA. Bakuleva RAMS,

14 Bokeria L.A., Gudkova R.G. Chirurgia sercowo-naczyniowa-2008. Choroby i wrodzone anomalie układu krążenia. M.: NTsSSKh im. NA. Bakuleva RAMS,

15. Grinstein Yu.I., Kusaev V.V., Gubich S.G. Jakość życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego z różnymi typami rewaskularyzacji // Siberian Medical Review. 2006. Nr 6. T. 43. S. 50-53.

16. Ezhov M.V., Safarova M.S., Afanasyeva O.I. et al. Wysoki poziom lipoproteiny (A) jako predyktor złego rokowania w dłuższej perspektywie po pomostowaniu tętnic wieńcowych // Kardiologia. 2011. Nr 1 tom 51. S. 18-22.

17. Zhbanov I.V., Shabalkin B.V. Nawrót dławicy piersiowej po CABG. Wybór metody leczenia i taktyki chirurgicznej w przypadku ponownej rewaskularyzacji mięśnia sercowego // Chirurgia piersi i sercowo-naczyniowa. 1999. Nr 5. S. 29-33.

18. Opieka zdrowotna w Rosji. 2011: Zbiór danych statystycznych / Rosstat. - M. 2011.326 s.

19. Kremnev Yu.A. „Rehabilitacja pacjentów po pomostowaniu tętnic wieńcowych”. 2008 m. URL: http://www.smclinic.ru (data dostępu: 15.10.2008).

20.Kokhan E., Bykov V. Rehabilitacja pacjentów, którzy przeszli pomostowanie tętnic wieńcowych // Lekarz. 2003. Nr 1. Str. 25-26.

21. Lebedev L.V. Perspektywy kompleksowego leczenia miażdżycy // Regionalne krążenie krwi i mikrokrążenie. 2002. Nr 1. Tom 1.P. 13.

22. Magomedov A.A. Historyczne kamienie milowe w rozwoju i współczesne aspekty kontroli skuteczności pomostowania aortalno-wieńcowego // Biuletyn N.N. NA. Ba Kuleva RAMS. 2011. Nr 6.T. 6. strona 11-18.

23. Mansurov A.A., Akhmedov UB., Khalikulov Kh.G. et al. Analiza porównawcza wyników rewaskularyzacji chirurgicznej i wewnątrznaczyniowej tętnic wieńcowych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca Patologia krążenia i kardiochirurgia. 2008. Nr 4. Str. 39-43.

24. Martsevich S.Yu., Kutischenko N.P. Badanie STICH - znaczenie leków u pacjentów z chorobą wieńcową okazało się większe niż oczekiwano // Rational Pharmacotherapy in Cardiology. 2011. Nr 7. tom 4.P. 516-518.

25. Nazarenko G.I., Kishkun A.A. Ocena kliniczna wyników badań laboratoryjnych. M.: Medicine, 2000,181-190 s.

26. Krajowe wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia stabilnej dławicy // Terapia i profilaktyka sercowo-naczyniowa. 2008. Nr 7. T. 6. Załącznik 4. Str. 1-46.

27. Krajowe wytyczne dotyczące profilaktyki sercowo-naczyniowej // Terapia i profilaktyka sercowo-naczyniowa. 2011. Nr 10. T. 6. Załącznik 2. Str. 39-42.

28. Nikitin N.P., Alyavi A.L. Cechy dysfunkcji rozkurczowej w procesie przebudowy lewej komory w przewlekłej niewydolności serca // Kardiologia. 1998. Nr 3. P. 56-60.

29. Oschepkova E.V. Śmiertelność z powodu chorób układu krążenia w Federacji Rosyjskiej w latach 2001-2006 i sposoby na jego zmniejszenie // Kardiologia. 2009. Nr 2. T. 49. Str. 67.

30. Petrov V.I., Lopatin Yu.M., Dronova E.P. Rewaskularyzacja mięśnia sercowego w leczeniu pacjentów z chorobą niedokrwienną serca z punktu widzenia klinicznych i ekonomicznych aspektów efektywności // Biuletyn Wołgogradzkiego Państwowego Uniwersytetu Medycznego. 2010. Nr 4. Str. 18-21.

31. Zalecenia dotyczące rewaskularyzacji mięśnia sercowego: racjonalna farmakoterapia w kardiologii. 2011. Nr 3. 62 s.

32. Rosyjski rocznik statystyczny. 2011: Stat. Sat / Rosstat. - M., 2011.795 s.

33 Seyidov V.G., Fisun A.Ya., Evsyukov V.V. i inne długoterminowe wyniki pomostowania tętnic wieńcowych w ciągu 5 lat obserwacji. Czynniki wpływające na nawrót dusznicy bolesnej po pomostowaniu tętnic wieńcowych: Biuletyn Medycyny Syberyjskiej. 2006. Nr 3. S. 105-111.

34 Soloviev G.M., Popov L.V., Uimanova M.Yu., Kirillov A.M. Nasze doświadczenie w stosowaniu pomostowania tętnic w bezpośrednich operacjach rewaskularyzacji mięśnia sercowego // Postęp i problemy w diagnostyce i leczeniu chorób.

serce i naczynia krwionośne: materiały jubileuszowe. conf., dedykowane. Na 100-lecie Wydziału. operacja i fac. terapia SPb. stan kochanie. zdejmij je. I.P. Pavlova. SPb., 2000 S. 63.

35 Sychev V.V. Rehabilitacja medyczna pacjentów z chorobą niedokrwienną serca po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego z zastosowaniem kąpieli powietrzno-ozonowych na późnym etapie szpitalnym. Streszczenie autora. dis. Ph.D. M., 2008.131 s.

36. Khayutin V.M., Lukoshkova E.V., Rogoza A.N. i wsp. Negatywne sprzężenie zwrotne w patogenezie pierwotnego nadciśnienia tętniczego: wrażliwość mechaniczna śródbłonka // Fiziol. magazynuj je. IM. Sechenov. 1993. Nr 8. P. 1-21.

37.Shedania SA, Boeriya L.A., Matskeplishvili S.T. i wsp. Analiza porównawcza odległych wyników leczenia operacyjnego i farmakologicznego pacjentów z IHD z przewlekłą niewydolnością serca, identyfikacja czynników prognostycznych // Chirurgia piersi i sercowo-naczyniowa. 2009. Nr 6. Strona 51.

38. Shlyakhto E.V. Nanotechnologia w biologii i medycynie St. Petersburg. Petersburg, 2009.320 s.

39 Aktualizacja wytycznych ACC / AHA z 2004 r. Dotyczących chirurgii wszczepienia pomostowania tętnic wieńcowych. Raport grupy zadaniowej American College of Cardiology / American Heart Association w sprawie wytycznych dotyczących praktyki (Komitet do aktualizacji wytycznych z 1999 r. Dotyczących chirurgii wszczepienia pomostów tętnic wieńcowych). Opracowany we współpracy z American Association for Thoracic Surgery i Society of Thoracic Surgeons. J Am Coll Cardiol. 2004. Vol. 44. P. 1146-1154.

40. Apostolakis T. i in. Jakie są dokładne wytyczne dotyczące bardziej racjonalnej interwencji dotyczącej podawania beta-adrenolityków pacjentom z chorobą wieńcową przed operacją? // Eur J. Cardiothorac Surg. 2009. Vol. 35. P. 746-747.

41 Bergsland J., Hasnain S., Lajos T.Z. et al. Eliminacja krążenia pozaustrojowego: główny cel w reoperacyjnej operacji pomostowania tętnic wieńcowych // Eur. J. Cardiothorac. Surg.1998 Vol. 14.P. 59-63.

42 Blacher J. Relacja homocysteiny w osoczu do śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych w populacji francuskiej. / Blacher J., Benetos A., Kirzin J. i in. // Jestem J Cardiol. 2002. Vol. 90 ust. 6. P. 591-595.

43 Blumenthal R.S., Cohn G., Schulman S.P. Terapia medyczna a angioplastyka wieńcowa w stabilnej chorobie wieńcowej: krytyczny przegląd literatury // Journal of Am. Coll. Karta. 2000. Vol. 36. Nr 3. R. 668-673.

44 Di Donato M., Castelvecchio S., Menicanti L. Końcowo-skurczowa objętość po chirurgicznej rekonstrukcji komory wpływa na przeżycie pacjentów z niedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową. Eur J Heart Fail. 2010. Vol. 12. P. 375-381.

45 Hannan E.L., Wu C., Walford G., Culliford A.T., Gold J.P., Smith C.R., Higgins R.S., Carlson R.E., Jones R.H. Stenty uwalniające leki vs. pomostowanie tętnic wieńcowych w wielonaczyniowej chorobie wieńcowej. N Engl J Med. 2008. Vol. 358. P. 331-341.

46. ​​Hueb W., Lopes N.H., Gersh B.J., Soares P., Machado L.A., Jatene F.B., Oliveira SA, Ramires J.A. Pięcioletnia obserwacja badania medycyny, angioplastyki lub chirurgii (MASS II): randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne 3 strategii terapeutycznych w wielonaczyniowej chorobie wieńcowej. Krążenie. 2007. Vol. 115. P. 1082-1089.

47 Jeremias A., Kaul S., Rosengart T.K., Gruberg L., Brown D.L. Wpływ rewaskularyzacji na śmiertelność pacjentów z nieostrą chorobą wieńcową. Jestem J Med. 2009. Vol. 122. P. 152-161.

48. Kotseva K., Wood D., De Backer G., De Bacquer D., Pyorala K., Reiner Z., Keil U.; Grupa studyjna EUROASPIRE. EUROASPIRE III. Postępowanie z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego u bezobjawowych pacjentów wysokiego ryzyka w praktyce ogólnej: badanie przekrojowe w 12 krajach europejskich. Eur J Cardiovasc Poprzednia Rehabilitacja. 2010. Vol. 17. Nr 5. P. 530-540.

49. Lindal E. Depresja pooperacyjna i operacja bajpasów wieńcowych // Int-Disabil-Stud. 1990. Vol. 12. nr 2. str. 70-74.

50. Piccini J., Hranitzky P. Diagnostyczne strategie monitorowania w leczeniu niewydolności serca // Popr. Heart J. 2007. Vol. 153. P.

51. Pieske V. Odwrotna przebudowa w przypadku niewydolności serca - fakt czy fikcja? // Eur. Heart J., 2004. Vol. 6 (Dodatek D). Str. 66-78.

52 Segura J., Christiansen H., Campo C., Ruilope L. M. Jak zwiększyć dawkę inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny w

pacjenci nerkowi; na podstawie ciśnienia krwi lub białkomoczu? // Curr. Hyper. Reprezentant. 2003. Nr 5. P. 426-429.

53 Sessuys P. W., Feyter P., Macaya C. i in. (LIPS) Fluwastatyna w zapobieganiu incydentom sercowym po udanej pierwszej interwencji wieńcowej przezskórnej. Randomizowana kontrolowana próba. JAMA. 2002. Vol. 287. Nr 24. P. 3215-3220.

54 Shroyer A.L., Grover F.L., Hattler B., Collins J.F., McDonald G.O., Kozora E., Lucke J.C., Baltz J., Novitzky D. On-pump versus off-pump coronary-artery bypass. N Engl J Med. 2009. Vol. 361. P. 1827-1837.

55 Smith P.K., Califf R.M., Tuttle R.H., Shaw L.K., Lee K.L., DeLong E.R., Lilly R.E., Sketch M.H. Jr., Peterson E.D., Jones R.H. Wybór chirurgicznej lub przezskórnej interwencji wieńcowej zapewnia zróżnicowaną długowieczność. Ann Thorac. Surg. 2006. Vol. 82. P. 1420-1428.

56. Stamou S.C. i Paul J. Corso. Rewaskularyzacja wieńcowa bez krążenia pozaustrojowego u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka: droga do przyszłości // Ann. Thorac. Surg. 2001. Vol. 71. P. 1056-1061.

57. Van De Werf F., Bax J., Betriu A. i in. Postępowanie w ostrym zawale mięśnia sercowego u pacjentów z przetrwałym uniesieniem odcinka ST: grupa robocza ds. Postępowania w ostrym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Eur Heart J. 2008. Vol. 29. P. 2909-2945.

58. Velazquez E., Lee K., Deja M. i in. Operacja pomostowania tętnic wieńcowych u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. N. Engl. J. Med. 2011. Vol. 364. P. 1607-1616.

59. Globalna baza informacji WHO, 2011. URL: http: www.infobase.int.

Informacje o autorach

Sabirova Eleonora Yurievna - doktorantka w pełnym wymiarze godzin na Wydziale Chorób Wewnętrznych, 610014, Kirow, ul. Shchorsa, 64. E-mail: [e-mail chroniony];

Cziczerina Elena Nikołajewna - Kierownik Zakładu Chorób Wewnętrznych, doktor nauk medycznych, profesor. 610001, Kirow, ul. Karl Marx, 112, tel. praca.: (8332) 60-40-38.

Epshtein Andrey Maratovich - Dyrektor Kliniki Państwowej Akademii Medycznej im. Kirowa, dr hab., Doktor honorowy Federacji Rosyjskiej. Tel. pracy.: (8332) 67-77-28, 62-04-47.

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Żylaki kończyn dolnych, mkb 10

Struktura Żylaki kończyn dolnych MCB 10 klasyfikuje je jako chorobę układu krążenia i limfatycznego, rozpoznaną u około jednej czwartej całej dorosłej populacji planety. Choroba ma kilka odmian i jest kodowana za pomocą pewnych liczb..

Jak stosować kompresyjne podkolanówki w leczeniu żylaków

Struktura Na żylaki kończyn dolnych skarżą się nie tylko starsi pacjenci, ale także młodzi ludzie. Podkolanówki uciskowe na żylaki dla mężczyzn i kobiet pomagają optymalnie rozłożyć nacisk od dołu do góry, co prowadzi do zmniejszenia bolesności, obrzęku i ciężkości nóg.

Zwężenie naczyń nóg: objawy, przyczyny, diagnoza i leczenie

Struktura Treść artykułu Zwężenie naczyń nóg: przyczyny Zwężenie naczyń nóg: objawy i konsekwencje Zwężenie naczyń krwionośnych nóg: jak rozpoznaje się zwężenie? Zwężenie naczyń kończyn dolnych: leczenie Wreszcie