logo

Układ krążenia człowieka

Krew to jeden z podstawowych płynów organizmu człowieka, dzięki któremu narządy i tkanki otrzymują niezbędne pożywienie i tlen, oczyszczane są z toksyn i produktów próchnicy. Płyn ten może krążyć w ściśle określonym kierunku dzięki układowi krążenia. W artykule porozmawiamy o tym, jak działa ten kompleks, dzięki czemu utrzymuje się przepływ krwi oraz jak układ krążenia współdziała z innymi narządami.

Układ krążenia człowieka: budowa i funkcja

Normalne życie jest niemożliwe bez efektywnego krążenia krwi: utrzymuje stałość środowiska wewnętrznego, transportuje tlen, hormony, składniki odżywcze i inne substancje życiowe, bierze udział w oczyszczaniu z toksyn, toksyn, produktów rozpadu, których nagromadzenie prędzej czy później doprowadziłoby do śmierci samotnego narząd lub cały organizm. Proces ten regulowany jest przez układ krążenia - grupę narządów, dzięki której wspólnej pracy odbywa się sekwencyjny przepływ krwi w organizmie człowieka.

Przyjrzyjmy się, jak działa układ krążenia i jakie funkcje spełnia w organizmie człowieka..

Struktura układu krążenia człowieka

Na pierwszy rzut oka układ krążenia jest prosty i zrozumiały: obejmuje serce i liczne naczynia, przez które przepływa krew, docierając na przemian do wszystkich narządów i układów. Serce jest rodzajem pompy, która pobudza krew, zapewniając jej systematyczny przepływ, a naczynia pełnią rolę przewodników, które wyznaczają określoną ścieżkę przepływu krwi przez organizm. Dlatego układ krążenia jest również nazywany układem sercowo-naczyniowym lub sercowo-naczyniowym.

Porozmawiajmy bardziej szczegółowo o każdym narządzie należącym do ludzkiego układu krążenia.

Narządy układu krążenia człowieka

Jak każdy kompleks organizmów, układ krążenia obejmuje wiele różnych narządów, które są klasyfikowane w zależności od budowy, lokalizacji i pełnionych funkcji:

  1. Serce jest uważane za centralny organ kompleksu sercowo-naczyniowego. Jest to wydrążony narząd utworzony głównie przez tkankę mięśniową. Jama serca jest podzielona przegrodami i zastawkami na 4 sekcje - 2 komory i 2 przedsionki (lewą i prawą). Dzięki rytmicznym kolejnym skurczom serce przepycha krew przez naczynia, zapewniając jej równomierne i ciągłe krążenie.
  2. Tętnice przenoszą krew z serca do innych narządów wewnętrznych. Im dalej od serca są zlokalizowane, tym cieńsza jest ich średnica: jeśli w obszarze worka serca średnia szerokość prześwitu jest grubością kciuka, to w obszarze kończyn górnych i dolnych jego średnica jest w przybliżeniu równa prostemu ołówkowi.

Pomimo wizualnej różnicy, zarówno duże, jak i małe tętnice mają podobną strukturę. Obejmują trzy warstwy - adwentię, media i intymność. Adwentyt - warstwa zewnętrzna - jest utworzona przez luźną włóknistą i elastyczną tkankę łączną i zawiera wiele porów, przez które przechodzą mikroskopijne naczynia włosowate, które zasilają ścianę naczynia, oraz włókna nerwowe, które regulują szerokość światła tętnicy w zależności od impulsów wysyłanych przez organizm.

Środek środkowy obejmuje włókna elastyczne i mięśnie gładkie, które utrzymują elastyczność i sprężystość ściany naczynia. To właśnie ta warstwa w większym stopniu reguluje przepływ krwi i ciśnienie krwi, które może zmieniać się w dopuszczalnym zakresie w zależności od zewnętrznych i wewnętrznych czynników wpływających na organizm. Im większa średnica tętnicy, tym wyższy procent elastycznych włókien w warstwie środkowej. Zgodnie z tą zasadą naczynia dzieli się na elastyczne i muskularne.

Błona wewnętrzna, czyli wewnętrzna wyściółka tętnic, jest reprezentowana przez cienką warstwę śródbłonka. Gładka struktura tej tkanki ułatwia krążenie krwi i służy jako przejście dla dostarczania mediów.

Gdy tętnice stają się cieńsze, te trzy warstwy stają się mniej widoczne. Jeśli w dużych naczyniach przydanka, środek i błona wewnętrzna są wyraźnie widoczne, to w cienkich tętniczkach widoczne są tylko spirale mięśniowe, włókna elastyczne i cienka wyściółka śródbłonka.

  1. Kapilary to najcieńsze naczynia układu sercowo-naczyniowego, które są pośrednie między tętnicami a żyłami. Są zlokalizowane w najbardziej oddalonych obszarach od serca i zawierają nie więcej niż 5% całkowitej objętości krwi w organizmie. Mimo niewielkich rozmiarów naczynia włosowate są niezwykle ważne: otaczają organizm gęstą siecią, dostarczając krew do każdej komórki ciała. To tutaj następuje wymiana substancji między krwią a sąsiednimi tkankami. Najcieńsze ściany naczyń włosowatych łatwo przepuszczają zawarte we krwi cząsteczki tlenu i składniki odżywcze, które pod wpływem ciśnienia osmotycznego przedostają się do tkanek innych narządów. W zamian krew otrzymuje produkty rozpadu i toksyny zawarte w komórkach, które są wysyłane z powrotem przez łożysko żylne do serca, a następnie do płuc.
  2. Żyły to rodzaj naczyń, które przenoszą krew z narządów wewnętrznych do serca. Ściany żył, podobnie jak tętnice, są utworzone z trzech warstw. Jedyna różnica polega na tym, że każda z tych warstw jest mniej wyraźna. Ta cecha jest regulowana fizjologią żył: nie ma potrzeby silnego nacisku ze ścian naczyń na krążenie krwi - kierunek przepływu krwi jest utrzymywany dzięki obecności zastawek wewnętrznych. Większość z nich znajduje się w żyłach kończyn dolnych i górnych - tutaj przy niskim ciśnieniu żylnym, bez naprzemiennego skurczu włókien mięśniowych, przepływ krwi byłby niemożliwy. Natomiast duże żyły mają bardzo mało zastawek lub nie mają ich wcale..

W procesie krążenia część płynu z krwi przedostaje się przez ściany naczyń włosowatych i naczynia krwionośne do narządów wewnętrznych. Płyn ten, wizualnie nieco przypominający osocze, to limfa, która dostaje się do układu limfatycznego. Łącząc się ze sobą, szlaki limfatyczne tworzą dość duże kanały, które w okolicy serca przepływają z powrotem do łożyska żylnego układu sercowo-naczyniowego..

Układ krążenia człowieka: krótko i jasno o krążeniu krwi

Zamknięte obwody krążenia tworzą kręgi, wzdłuż których krew przemieszcza się z serca do narządów wewnętrznych iz powrotem. Układ sercowo-naczyniowy człowieka obejmuje 2 okręgi krążenia - duży i mały.

Krew krążąca w dużym kręgu zaczyna swoją drogę w lewej komorze, następnie przechodzi do aorty i przez sąsiednie tętnice wchodzi do sieci naczyń włosowatych, rozprzestrzeniając się po całym ciele. Następnie następuje wymiana molekularna, po czym pozbawiona tlenu i wypełniona dwutlenkiem węgla (produktem końcowym oddychania komórkowego) krew przedostaje się do sieci żylnej, stamtąd do żyły głównej dużej, a na końcu do prawego przedsionka. Cały cykl u zdrowej osoby dorosłej trwa średnio 20-24 sekund.

W prawej komorze zaczyna się mały krąg krwi. Stamtąd krew zawierająca dużą ilość dwutlenku węgla i innych produktów rozpadu dostaje się do pnia płucnego, a następnie do płuc. Tam krew jest natleniana i przesyłana z powrotem do lewego przedsionka i komory. Ten proces trwa około 4 sekund..

Oprócz dwóch głównych kręgów krążenia krwi, w niektórych stanach fizjologicznych osoby mogą pojawić się inne ścieżki krążenia krwi:

  • Krąg wieńcowy jest anatomiczną częścią dużego mięśnia sercowego i jest wyłącznie odpowiedzialny za odżywianie mięśnia sercowego. Rozpoczyna się na wyjściu tętnic wieńcowych z aorty i kończy się żylnym łożyskiem sercowym, które tworzy zatokę wieńcową i wpływa do prawego przedsionka.
  • Krąg Willisa ma na celu skompensowanie niewydolności krążenia mózgowego. Znajduje się u podstawy mózgu, gdzie zbiegają się tętnice kręgowe i szyjne wewnętrzne..
  • Krąg łożyskowy pojawia się u kobiety wyłącznie podczas noszenia dziecka. Dzięki niemu płód i łożysko otrzymują z organizmu matki składniki odżywcze i tlen..

Funkcje układu krążenia człowieka

Główną rolą, jaką odgrywa układ sercowo-naczyniowy w organizmie człowieka, jest przepływ krwi z serca do innych narządów wewnętrznych i tkanek oraz z powrotem. Od tego zależy wiele procesów, dzięki którym możliwe jest utrzymanie normalnego życia:

  • oddychanie komórkowe, to znaczy przenoszenie tlenu z płuc do tkanek, a następnie utylizacja odpadowego dwutlenku węgla;
  • odżywianie tkanek i komórek substancjami zawartymi w napływającej do nich krwi;
  • utrzymywanie stałej temperatury ciała poprzez rozprowadzanie ciepła;
  • zapewnienie odpowiedzi immunologicznej po wejściu chorobotwórczych wirusów, bakterii, grzybów i innych obcych czynników do organizmu;
  • eliminacja produktów rozpadu do płuc w celu ich późniejszego wydalenia z organizmu;
  • regulacja czynności narządów wewnętrznych, którą osiąga się poprzez transport hormonów;
  • utrzymanie homeostazy, czyli równowagi wewnętrznego środowiska organizmu.

Ludzki układ krążenia: krótko o najważniejszej rzeczy

Podsumowując, warto zwrócić uwagę na znaczenie utrzymania zdrowia układu krążenia dla zapewnienia sprawności całego organizmu. Najmniejsze zakłócenia w procesach krążenia mogą powodować brak tlenu i składników odżywczych przez inne narządy, niewystarczające wydalanie toksycznych związków, zaburzenie homeostazy, odporności i innych procesów życiowych. Aby uniknąć poważnych konsekwencji, konieczne jest wykluczenie czynników wywołujących choroby układu sercowo-naczyniowego - porzucenie tłustych, mięsnych, smażonych potraw, które zatykają światło naczyń krwionośnych blaszkami cholesterolu; prowadzić zdrowy tryb życia, w którym nie ma miejsca na złe nawyki, starać się ze względu na możliwości fizjologiczne uprawiać sport, unikać sytuacji stresowych i reagować wrażliwie na najmniejsze zmiany samopoczucia, podejmując w odpowiednim czasie odpowiednie działania w celu leczenia i zapobiegania patologiom sercowo-naczyniowym.

Angiologia - badanie naczyń krwionośnych.

Treść sekcji

Kręgi krążenia krwi

  • Kręgi krążenia krwi. Duży, mały krążek krwi

Serce

  • Zewnętrzna struktura serca
  • Jama serca
  • Prawy przedsionek
  • Prawa komora
  • Opuścił Atrium
  • Lewa komora
  • Struktura ściany serca
  • Układ przewodzenia serca
  • Naczynia serca
  • Topografia serca
  • Osierdzie

Naczynia o małym kręgu krążenia krwi

  • Tułów płucny
  • Żyły płucne

Tętnice dużego kręgu krążenia krwi

  • Aorta
  • Tętnica szyjna wspólna
  • Tętnica szyjna zewnętrzna
  • Tętnica szyjna wewnętrzna
  • Tętnica podkolanowa

Tętnice kończyny górnej

  • Tętnica pachowa
  • Tętnicy ramiennej
  • Tętnica promieniowa
  • Tętnica łokciowa

Tętnice tułowia

  • Aorta piersiowa
  • Aorta brzuszna
  • Tętnica biodrowa wspólna
  • Tętnica biodrowa wewnętrzna
  • Tętnica biodrowa zewnętrzna

Tętnice kończyn dolnych

  • Tętnica udowa
  • Tętnica podkolanowa
  • Tętnica piszczelowa tylna
  • Tętnica piszczelowa przednia

Żyły krążenia ogólnoustrojowego

  • Żyły głównej górnej
  • Żyły niesparowane i częściowo niesparowane
  • Żyły międzyżebrowe
  • Żyły kręgosłupa
  • Żyły ramienno-głowowe
  • Żyły głowy i szyi
  • Żyła szyjna zewnętrzna
  • Żyła szyjna wewnętrzna
  • Wewnątrzczaszkowe gałęzie żyły szyjnej wewnętrznej
  • Zatoki opony twardej
  • Żyły oczodołu i gałki ocznej
  • Wewnętrzne żyły ucha
  • Żyły dyfuzyjne i emisyjne
  • Żyły mózgowe
  • Zewnątrzczaszkowe gałęzie żyły szyjnej wewnętrznej
  • Żyły kończyny górnej
  • Powierzchowne żyły kończyny górnej
  • Głębokie żyły kończyny górnej
  • Żyła główna dolna
  • Żyły ciemieniowe
  • Żyły wewnętrzne
  • System żył wrotnych
  • Żyły miednicy
  • Żyły ciemieniowe tworzące żyłę biodrową wewnętrzną
  • Żyły wewnętrzne tworzące żyłę biodrową wewnętrzną
  • Powierzchowne żyły kończyny dolnej
  • Głębokie żyły kończyny dolnej
  • Anastomozy dużych naczyń żylnych

Układ limfatyczny, układ limfatyczny

  • System limfatyczny
  • Kanał piersiowy
  • Prawy przewód limfatyczny
  • Przewód piersiowy brzucha
  • Naczynia limfatyczne i węzły kończyny dolnej
  • Powierzchowne naczynia limfatyczne kończyny dolnej
  • Głębokie naczynia limfatyczne kończyny dolnej
  • Naczynia limfatyczne i węzły miednicy


Angiology, angiologia (z greckiego. Angeion - naczynie i logos - doktryna), łączy dane dotyczące badań serca i układu naczyniowego.

Ze względu na szereg cech morfologicznych i czynnościowych pojedynczy układ naczyniowy dzieli się na układ krążenia, systema sanguineum i limfatyczny systema limphaticum. Układ naczyniowy transportujący krew, krwiaki i limfę, limfę, jest ściśle powiązany z układem narządów krwiotwórczych i odpornościowych (szpik kostny, grasica, węzły chłonne, tkanka limfatyczna podniebienia, migdałki językowe, jajowodów i inne, śledziona i wątroba - w okresie embrionalnym), stale uzupełniając umierające ciałka.

Zgodnie z kierunkiem ruchu krwi naczynia krwionośne dzielą się na tętnice, tętnice, które doprowadzają krew z serca do narządów, naczynia włosowate, vasa sarillaria, przez ścianę których zachodzą procesy metaboliczne, oraz żyły, czyli żyły, to naczynia przenoszące krew z narządów i tkanek do serca.

Tętnice kolejno rozgałęziają się w coraz mniejsze naczynia o cieńszych ścianach. Ich najmniejszymi odgałęzieniami są tętniczki, tętniczki i prekapilary, przechodzące w naczynia włosowate. Z tego ostatniego zbiera się krew w postcapilarach, postcapillares i dalej do żyłek, żyłek, łącząc się z małymi żyłami. Tętniczki, przedwłośniczki, naczynia włosowate, pozawłośniczkowe, żyłki, a także zespolenia tętniczo-żylne, zespolenia tętniczo-żylne tworzą mikrokrążenie, które zapewnia wymianę substancji między krwią a tkankami w narządach. Łóżko mikrokrążenia obejmuje również naczynia limfokapilarne, vasa lymphocapillares, których położenie przestrzenne jest ściśle związane z naczyniami włosowatymi krwi.

Struktura mikrokrążenia zależy od rodzaju rozgałęzienia tętniczek.

Arkadowy typ rozgałęzień tętniczek charakteryzuje się tworzeniem się licznych zespoleń między ich odgałęzieniami, a także między dopływami żyłek. W końcowym typie rozgałęzienia tętniczek nie powstają zespolenia między końcowymi odgałęzieniami tętniczek: po rozgałęzieniu o kilka rzędów wielkości tętniczki bez ostrej granicy przechodzą do przedwłośniczek, a te ostatnie do naczyń włosowatych. Struktura mikrokrążenia wyróżnia się wyraźnymi cechami specyficznymi dla narządu, które wynikają ze specjalizacji naczyń włosowatych krwi.

Ściany tętnic, żył i naczyń limfatycznych składają się z trzech warstw: wewnętrznej, środkowej i zewnętrznej.

Wewnętrzna powłoka, tunica intima, naczynia składa się z śródbłonka, reprezentowanego przez komórki śródbłonka blisko siebie, znajdujące się na warstwie śródbłonkowej, która jest kambialna.

Powłoka środkowa, tunica media, jest tworzona głównie przez komórki mięśni gładkich rozmieszczone w kolistym kształcie, a także tkankę łączną i elementy elastyczne.

Zewnętrzna powłoka, tunica externa, składa się z włókien kolagenowych i szeregu podłużnych wiązek włókien elastycznych.

Naczynia krwionośne są zaopatrywane zarówno przez naczynia krwionośne, jak i limfę, przez małe cienkie tętnice i żyły - naczynia naczyń krwionośnych, nasieniowód naczyniowy, a limfa przepływa przez naczynia limfatyczne naczyń krwionośnych.

Unerwienie naczyń zapewniają splot nerwów naczyniowych, które znajdują się w zewnętrznej i środkowej powłoce ścian naczyń i są utworzone przez nerwy naczyń, str. vasorum. Nerwy te obejmują zarówno włókna nerwowe autonomiczne, jak i somatyczne (czuciowe)..

Struktura ścian tętnic i żył jest inna. Ściany żył są cieńsze niż ściany tętnic; warstwa mięśniowa żył jest słabo rozwinięta. W żyłach, zwłaszcza małych i średnich, znajdują się zastawki żylne, valvulae venosae.

W zależności od stopnia rozwoju muskularnych lub elastycznych elementów skorupy środkowej rozróżnia się tętnice typu elastycznego (aorta, pień płucny), mięśniowo-sprężystych (tętnice szyjne, udowe i inne tego samego kalibru) oraz tętnice mięśniowe (wszystkie inne tętnice).

Ściany naczyń włosowatych składają się z jednej warstwy komórek śródbłonka umieszczonych na banalnej membranie.

Kaliber i grubość ścianek naczyń krwionośnych zmieniają się wraz z oddalaniem się od serca w wyniku stopniowego podziału w narządach i tkankach organizmu. W każdym narządzie charakter rozgałęzień naczyń, ich architektura ma swoją własną charakterystykę.

Naczynia poza- i wewnątrzorganiczne, łącząc się ze sobą, tworzą zespolenia lub zespolenia (nieorganiczne i nieorganiczne). W niektórych miejscach zespolenia między naczyniami są tak liczne, że tworzą sieć tętniczą, rete arteriosum, sieć żylną, rete venosum lub splot naczyniówkowy, splot naczyniowy. Za pomocą zespoleń łączy się mniej lub bardziej odległe odcinki pnia naczyniowego, a także naczynia w narządach i tkankach. Naczynia te biorą udział w tworzeniu obocznego (okrężnego) krążenia krwi (naczynia poboczne, vasa collateralia) i mogą przywrócić krążenie krwi w jednej lub drugiej części ciała, gdy przepływ krwi wzdłuż głównego pnia jest utrudniony.

Oprócz zespoleń łączących dwa naczynia tętnicze lub żylne istnieją połączenia między tętniczkami a żyłkami - są to zespolenia tętniczo-żylne, zespolenia tętniczo-żylne. Anastomozy tętniczo-żylne tworzą tzw. Aparat ograniczonego krążenia - aparat pochodny.

W wielu obszarach układu tętniczego i żylnego istnieje wspaniała sieć, rete mirabile. Jest to sieć naczyń włosowatych, w której naczynia wpływające i wypływające są tego samego typu: na przykład w kłębuszku nerkowym ciałka nerkowego, kłębuszków nerkowych, gdzie dopływające naczynie tętnicze dzieli się na naczynia włosowate, które są ponownie połączone z naczyniem tętniczym.

Struktura układu sercowo-naczyniowego

Serce

Serce jest mięśniowym narządem pompującym zlokalizowanym przyśrodkowo w okolicy klatki piersiowej. Dolny koniec serca obraca się w lewo, tak że nieco ponad połowa serca znajduje się po lewej stronie ciała, a reszta po prawej stronie. Górna część serca, zwana podstawą serca, łączy duże naczynia krwionośne organizmu: aortę, żyłę główną, pień płucny i żyły płucne.
Istnieją 2 główne obwody krążenia krwi w ludzkim ciele: krążenie mniejsze (płucne) i krążenie wielkie..

Krążenie płucne transportuje krew żylną z prawej strony serca do płuc, gdzie jest nasycona tlenem i wraca na lewą stronę serca. Komorami pompującymi serca, które wspomagają krążenie płucne są: prawy przedsionek i prawa komora.

Krążenie ogólnoustrojowe przenosi wysoko natlenioną krew z lewej strony serca do wszystkich tkanek ciała (z wyjątkiem serca i płuc). Krążenie ogólnoustrojowe usuwa odpady z tkanek organizmu i usuwa krew żylną z prawej strony serca. Lewy przedsionek i lewa komora serca to komory pompujące dla dużego obwodu krążenia.

Naczynia krwionośne

Naczynia krwionośne to drogi w organizmie, które umożliwiają szybki i skuteczny przepływ krwi z serca do każdego obszaru ciała iz powrotem. Rozmiar naczyń krwionośnych odpowiada ilości krwi przepływającej przez naczynie. Wszystkie naczynia krwionośne zawierają pusty obszar zwany prześwitem, przez który krew może przepływać w jednym kierunku. Obszar wokół światła to ściana naczynia, która może być cienka w przypadku naczyń włosowatych lub bardzo gruba w przypadku tętnic.
Wszystkie naczynia krwionośne są wyłożone cienką warstwą prostego nabłonka płaskiego zwanego śródbłonkiem, który zatrzymuje komórki krwi w naczyniach krwionośnych i zapobiega tworzeniu się skrzepów. Śródbłonek wyściela cały układ krążenia, wszystkie ścieżki wewnętrznej części serca, gdzie nazywany jest wsierdziem.

Rodzaje naczyń krwionośnych

Istnieją trzy główne typy naczyń krwionośnych: tętnice, żyły i naczynia włosowate. Często tak nazywa się naczynia krwionośne, w dowolnym miejscu ciała, przez które przepływa krew lub z przylegających do nich struktur. Na przykład tętnica ramienno-głowowa przenosi krew do obszarów ramiennych (ramienia) i przedramienia. Jedna z jego odnóg, tętnica podobojczykowa, przebiega pod obojczykiem - stąd nazwa tętnicy podobojczykowej. Tętnica podobojczykowa przebiega w okolicy pachowej, gdzie nazywa się ją tętnicą pachową.

Tętnice i tętniczki: Tętnice to naczynia krwionośne, które przenoszą krew z serca. Krew jest przenoszona przez tętnice, zwykle silnie natleniona, pozostawiając płuca w drodze do tkanek ciała. Wyjątkiem od tej reguły są tętnice pnia płucnego i tętnice krążenia płucnego - tętnice te przenoszą krew żylną z serca do płuc w celu nasycenia jej tlenem.

Tętnice

Tętnice narażone są na wysokie ciśnienie krwi, ponieważ przenoszą krew z serca z dużą siłą. Aby oprzeć się temu ciśnieniu, ściany tętnic są grubsze, mocniejsze i bardziej umięśnione niż w innych naczyniach. Największe tętnice w ciele zawierają wysoki procent elastycznej tkanki, co pozwala im rozciągnąć i dostosować się do ciśnienia serca.

Mniejsze tętnice są bardziej umięśnione w budowie ścian. Mięśnie gładkie ścian tętnic rozszerzają kanał, aby regulować przepływ krwi przez ich światło. W ten sposób organizm kontroluje, który przepływ krwi kieruje do różnych części ciała w różnych okolicznościach. Regulacja przepływu krwi wpływa również na ciśnienie krwi, ponieważ mniejsze tętnice dają mniejszy obszar przekroju, a tym samym zwiększają ciśnienie krwi na ścianach tętnic.

Arterioles

Są to mniejsze tętnice, które rozciągają się od końców głównych tętnic i przenoszą krew do naczyń włosowatych. Mają znacznie niższe ciśnienie krwi niż tętnice ze względu na ich większą liczbę, zmniejszoną objętość krwi i odległość od serca. Zatem ściany tętniczek są znacznie cieńsze niż ściany tętnic. Tętnice, podobnie jak tętnice, są w stanie używać mięśni gładkich do kontrolowania przepon i regulowania przepływu krwi i ciśnienia krwi.

Kapilary

Są to najmniejsze i najcieńsze naczynia krwionośne w organizmie i najbardziej obfite. Można je znaleźć w prawie wszystkich tkankach ciała. Kapilary łączą się z tętniczkami z jednej strony i żyłkami z drugiej.

Kapilary przenoszą krew bardzo blisko komórek tkanek ciała w celu wymiany gazów, składników odżywczych i produktów przemiany materii. Ściany naczyń włosowatych składają się tylko z cienkiej warstwy śródbłonka, więc jest to najmniejszy możliwy rozmiar naczynia. Śródbłonek działa jak filtr, który zatrzymuje komórki krwi w naczyniach, jednocześnie umożliwiając płynom, rozpuszczonym gazom i innym chemikaliom dyfuzję z tkanek wzdłuż ich gradientów stężenia.

Zwieracze przedwłośniczkowe to pasma mięśni gładkich znajdujące się na tętniczych końcach naczyń włosowatych. Te zwieracze regulują przepływ krwi w naczyniach włosowatych. Ponieważ dopływ krwi jest ograniczony i nie wszystkie tkanki mają takie same zapotrzebowanie na energię i tlen, zwieracze przedwłośniczkowe zmniejszają przepływ krwi do nieaktywnych tkanek i umożliwiają swobodny przepływ w tkankach aktywnych.

Żyły i żyłki

Żyły i żyłki są przeważnie odwróconymi naczyniami ciała i zapewniają powrót krwi do tętnic. Ponieważ tętnice, tętniczki i naczynia włosowate pochłaniają większość siły serca, żyły i żyłki są narażone na bardzo niskie ciśnienie krwi. Ten brak ciśnienia sprawia, że ​​ściany żył są znacznie cieńsze, mniej elastyczne i mniej umięśnione niż ściany tętnic..

Żyły działają pod wpływem grawitacji, bezwładności i mięśni szkieletowych, zmuszając krew z powrotem do serca. Aby ułatwić przepływ krwi, w niektórych żyłach znajduje się wiele zastawek jednokierunkowych, które uniemożliwiają wypływ krwi z serca. Mięśnie szkieletowe ciała również ściskają żyły i pomagają przepychać krew przez zastawki bliżej serca.


Kiedy mięsień rozluźnia się, zastawka łapie krew, podczas gdy inny popycha krew bliżej serca. Żyłki są podobne do tętniczek, ponieważ są małymi naczyniami łączącymi naczynia włosowate, ale w przeciwieństwie do tętniczek żyłki łączą się z żyłami zamiast tętnic. Żyłki pobierają krew z wielu naczyń włosowatych i wprowadzają ją do większych żył w celu transportu z powrotem do serca.

Krążenie wieńcowe

Serce ma swój własny zestaw naczyń krwionośnych, które zaopatrują mięsień sercowy w tlen i składniki odżywcze potrzebne do koncentracji, aby pompować krew w całym organizmie. Lewa i prawa tętnica wieńcowa odchodzą od aorty i dostarczają krew do lewej i prawej strony serca. Zatoka wieńcowa to żyły w tylnej części serca, które zawracają krew żylną z mięśnia sercowego do żyły głównej.

Krążenie wątroby

Żyły w żołądku i jelitach pełnią wyjątkową funkcję: zamiast przenosić krew bezpośrednio z powrotem do serca, przenoszą ją do wątroby przez żyłę wrotną wątroby. Krew, która przeszła przez narządy trawienne, jest bogata w składniki odżywcze i inne substancje chemiczne wchłaniane z pożywienia. Wątroba usuwa toksyny, przechowuje cukier i przetwarza produkty trawienne, zanim dotrą do innych tkanek organizmu. Krew z wątroby wraca następnie do serca przez żyłę główną dolną.

Krew

Średnio ludzkie ciało zawiera około 4 do 5 litrów krwi. Działając jako płynna tkanka łączna, transportuje wiele substancji przez organizm i pomaga w utrzymaniu homeostazy składników odżywczych, odpadów i gazów. Krew składa się z czerwonych krwinek, białych krwinek, płytek krwi i płynnego osocza.

Czerwone krwinki, czerwone krwinki, są zdecydowanie najbardziej rozpowszechnionym typem krwinek i stanowią około 45% objętości krwi. Czerwone krwinki powstają wewnątrz czerwonego szpiku kostnego z komórek macierzystych w niesamowitym tempie - około 2 milionów komórek na sekundę. Kształt erytrocytów to dwuwklęsłe krążki z wklęsłą krzywizną po obu stronach krążka, tak że środek erytrocytów jest jego najcieńszą częścią. Unikalny kształt czerwonych krwinek zapewnia tym komórkom wysoki stosunek powierzchni do objętości i pozwala im złożyć się w celu dopasowania do cienkich naczyń włosowatych. Niedojrzałe czerwone krwinki mają jądro, które jest wypychane z komórki, gdy osiąga dojrzałość, aby nadać jej unikalny kształt i elastyczność. Brak jądra oznacza, że ​​czerwone krwinki nie zawierają DNA i nie są w stanie same się naprawić po jednokrotnym uszkodzeniu.
Erytrocyty przenoszą tlen we krwi za pomocą czerwonego barwnika hemoglobiny. Hemoglobina zawiera żelazo i związane ze sobą białka i może znacznie zwiększyć zdolność przenoszenia tlenu. Duża powierzchnia w stosunku do objętości czerwonych krwinek umożliwia łatwy transfer tlenu do komórek płuc oraz z komórek tkankowych do naczyń włosowatych.


Białe krwinki, znane również jako leukocyty, stanowią bardzo mały procent całkowitej liczby komórek krwi, ale pełnią ważne funkcje w układzie odpornościowym organizmu. Istnieją dwie główne klasy białych krwinek: ziarniste leukocyty i agranularne leukocyty.

Trzy rodzaje ziarnistych leukocytów:

neutrofile, eozynofile i bazofile. Każdy rodzaj ziarnistych leukocytów jest klasyfikowany na podstawie obecności cytoplazmy wypełnionej bąbelkami, które nadają im swoją funkcję. Neutrofile zawierają enzymy trawienne, które neutralizują bakterie dostające się do organizmu. Eozynofile zawierają enzymy trawienne służące do trawienia wyspecjalizowanych wirusów, które zostały związane z przeciwciałami we krwi. Bazofile - wzmacniacze reakcji alergicznych - pomagają chronić organizm przed pasożytami.

Leukocyty ziarniste: Istnieją dwie główne klasy leukocytów ziarnistych: limfocyty i monocyty. Limfocyty obejmują komórki T i komórki NK, które zwalczają infekcje wirusowe, oraz komórki B, które wytwarzają przeciwciała przeciwko infekcjom patogenów. Monocyty rozwijają się w komórkach zwanych makrofagami, które wychwytują patogeny i martwe komórki z ran lub infekcji.

Płytki krwi to małe fragmenty komórek odpowiedzialne za krzepnięcie krwi i tworzenie strupów. Płytki krwi powstają w czerwonym szpiku kostnym z dużych komórek megakariocytów, które okresowo pękają, uwalniając tysiące kawałków błony, które stają się płytkami krwi. Płytki krwi nie zawierają jądra komórkowego i przeżywają w organizmie tylko przez tydzień, zanim zostaną pobrane przez makrofagi, które je trawią.


Osocze to nieporowata lub płynna część krwi, która stanowi około 55% objętości krwi. Osocze to mieszanina wody, białek i substancji rozpuszczonych. Około 90% osocza to woda, chociaż dokładna zawartość procentowa zależy od poziomu nawodnienia danej osoby. Białka osocza obejmują przeciwciała i albuminę. Przeciwciała są częścią układu odpornościowego i wiążą się z antygenami na powierzchni patogenów atakujących organizm. Albumina pomaga utrzymać równowagę osmotyczną w organizmie, dostarczając izotonicznemu roztworowi dla komórek organizmu. W osoczu można znaleźć wiele różnych substancji, w tym glukozę, tlen, dwutlenek węgla, elektrolity, składniki odżywcze i odpady komórkowe. Plazma zapewnia środek transportu dla tych substancji, gdy przemieszczają się one po całym organizmie..

Funkcja układu sercowo-naczyniowego

Układ sercowo-naczyniowy pełni 3 główne funkcje: transport substancji, ochronę przed drobnoustrojami chorobotwórczymi oraz regulację homeostazy organizmu.

Transport - transportuje krew po całym ciele. Krew dostarcza ważne substancje wraz z tlenem i usuwa produkty przemiany materii z dwutlenkiem węgla, który zostanie zneutralizowany i usunięty z organizmu. Hormony są przenoszone po całym organizmie za pomocą płynnego osocza krwi.

Ochrona - Układ naczyniowy chroni organizm za pomocą białych krwinek, które mają za zadanie oczyszczać komórki z produktów przemiany materii. Tworzone są również białe krwinki do zwalczania patogennych mikroorganizmów. Płytki krwi i erytrocyty tworzą skrzepy krwi, które mogą zapobiegać wnikaniu patogenów i wyciekom płynów. Krew zawiera przeciwciała, które zapewniają odpowiedź immunologiczną.

Regulacja - zdolność organizmu do utrzymania kontroli nad kilkoma wewnętrznymi czynnikami.

Funkcja pompy cyrkulacyjnej

Serce składa się z czterokomorowej „podwójnej pompy”, w której każda strona (lewa i prawa) działa jako oddzielna pompa. Lewa i prawa strona serca są oddzielone tkanką mięśniową zwaną przegrodą serca. Prawa strona serca otrzymuje krew żylną z żył ogólnoustrojowych i pompuje ją do płuc w celu natlenienia. Lewa strona serca otrzymuje natlenioną krew z płuc i dostarcza ją przez tętnice ogólnoustrojowe do tkanek ciała..

Regulacja ciśnienia krwi

Układ sercowo-naczyniowy może kontrolować ciśnienie krwi. Niektóre hormony, wraz z autonomicznymi sygnałami nerwowymi z mózgu, wpływają na szybkość i siłę serca. Wzrost siły skurczu i częstości akcji serca prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi. Naczynia krwionośne mogą również wpływać na ciśnienie krwi. Zwężenie naczyń zmniejsza średnicę tętnicy poprzez skurcz mięśni gładkich ścian tętnic. Współczulna (walka lub ucieczka) aktywacja autonomicznego układu nerwowego powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, co prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi i zmniejszenia przepływu krwi w zwężonym obszarze. Rozszerzenie naczyń to rozszerzenie mięśni gładkich w ścianach tętnic. Objętość krwi w organizmie wpływa również na ciśnienie krwi. Większa objętość krwi w organizmie podnosi ciśnienie krwi, zwiększając ilość krwi pompowanej przy każdym uderzeniu serca. Bardziej lepka krew, gdy występuje zaburzenie krzepnięcia, może również podnosić ciśnienie krwi.

Hemostaza

Hemostaza lub krzepnięcie krwi i strupy są kontrolowane przez płytki krwi. Płytki krwi zwykle pozostają nieaktywne we krwi, dopóki nie dotrą do uszkodzonej tkanki lub nie zaczną odpływać z naczyń krwionośnych przez ranę. Po tym, jak aktywne płytki mają kształt kulisty i są bardzo lepkie, pokrywają uszkodzoną tkankę. Płytki krwi zaczynają wytwarzać fibrynę białkową, która działa jako struktura skrzepu. Płytki krwi również zaczynają się zlepiać, tworząc skrzep krwi. Skrzep posłuży jako tymczasowe uszczelnienie, aby zatrzymać krew w naczyniu, dopóki komórki naczynia krwionośnego nie będą w stanie naprawić uszkodzenia ściany naczynia.

Tętnice (anatomia) - budowa, klasyfikacja, funkcje

Naczynia, które przenoszą krew z serca na obrzeża ludzkiego ciała, to tętnice. Większość z tych probówek zawiera natlenioną krew. Są jednak wyjątki: jedna z głównych tętnic człowieka, tworząca pień płucny, transportuje krew nasyconą dwutlenkiem węgla. Ponadto istnieją wrodzone anomalie, w których mieszana krew jest transportowana przez sieć..

Charakterystyczną cechą takich naczyń jest zdolność do pulsujących skurczów, które utrzymują prędkość i kierunek przepływu płynu biologicznego przez organizm. Ich pulsacje pokrywają się ze skurczami mięśnia sercowego, dzięki czemu układ działa jako pojedynczy mechanizm. Średnica rurek waha się od 3 cm przy wyjściu z serca do ułamków milimetra na obwodzie.

Struktura

W ogólnej budowie anatomicznej tętnice niewiele różnią się od innych typów naczyń. Ich ściany składają się z kilku warstw połączonych ze sobą membraną:

  1. Warstwa wewnętrzna lub błona wewnętrzna składa się z komórek śródbłonka, które są ściśle ze sobą połączone. Zawierają wrażliwe komórki połączone z innymi warstwami naczynia, reagujące na zmiany środowiska wewnętrznego.
  2. Środkowa warstwa lub nośnik składa się z elastycznych włókien i komórek mięśni gładkich. Odpowiada za zmianę średnicy naczyń. Anatomia tej warstwy różni się w różnych typach tętnic, w zależności od umiejscowienia w ciele. Na przykład w obszarach bliżej serca dominują włókna elastyczne, podczas gdy w naczyniach kończyn dominują mięśnie..
  3. Zewnętrzna wyściółka tętnicy lub przydanki składa się z kilku warstw komórek łącznych. Chroni rurkę krwi przed wpływami zewnętrznymi.


Naczynia tego typu wyróżniają się zwiększoną odpornością na rozciąganie, ponieważ ciśnienie krwi w nich jest znacznie wyższe niż w żyłach. Staje się to przyczyną, że z czasem zmienia się ich budowa anatomiczna. W dużych pniach powłoka wewnętrzna pogrubia się, aw obwodowych warstwa środkowa i zewnętrzna są zagęszczane.

Funkcje

Ponieważ krew jest przenoszona w całym organizmie przez tętnice, ich główną funkcją był i pozostaje transport płynów biologicznych. Ponadto naczynia tego typu mają dodatkowe właściwości funkcjonalne:

  • regulacyjne - ze względu na możliwość zmiany średnicy światła tętnicy uczestniczą w regulacji ciśnienia krwi;
  • wymiana - pomimo tego, że przez tętnice przepływa krew o stosunkowo stabilnym składzie chemicznym, w gałęzi płucnej następuje aktywna wymiana gazowa: w naczyniach krwionośnych uwalniany jest dwutlenek węgla, przez który przepływa krew z serca do płuc, a cząsteczki tlenu łączą się z krwinkami czerwonymi
  • ochronna - powierzchowna sieć naczyń krwionośnych zapobiega krytycznemu przegrzaniu organizmu, rozszerzaniu się i oddawaniu ciepła do otoczenia zewnętrznego.

Każda z tych funkcji wykonywana jest pod wpływem czynników wewnętrznych i zewnętrznych, zmian chemicznych i fizycznych, na które reagują receptory na błonie wewnętrznej.

Klasyfikacja anatomiczno-topograficzna wyróżnia kilka typów naczyń w zależności od ich budowy i lokalizacji. Zgodnie ze strukturą ich ścian istnieją trzy typy:

  1. Elastyczny - duże rurki (duże pnie, aorta), w środkowej warstwie przeważają włókna elastyczne. Mają zdolność rozciągania i są najbardziej odporne na wahania ciśnienia krwi.
  2. Przejściowe - średniej wielkości rurki (większość sieci tętniczej), w której środkowej warstwie znajdują się jednakowo komórki mięśniowe i elastyczne. Wyróżniają się umiarkowaną kurczliwością..
  3. Mięśniowe - najcieńsze gałęzie układu tętniczego (tętniczki, przedwłośniczki), w których środkowej warstwie prawie nie ma momentów sprężystych, ale warstwa mięśniowa jest dobrze rozwinięta. Znajdują się w maksymalnej odległości od serca, dlatego aby utrzymać kierunek i prędkość przepływu krwi kurczą się falami..

Klasyfikacja topograficzna jest bardziej rozgałęziona i dzieli się na kilka typów w zależności od umiejscowienia w organizmie jako całości, a także w zależności od obszaru ukrwienia:

  • zlokalizowane na powierzchni ciała i odpowiedzialne za dopływ krwi do zewnętrznych błon i mięśni, nazywane są ciemieniowymi lub ciemieniowymi;
  • znajdują się wewnątrz ciała i są odpowiedzialne za ukrwienie narządów wewnętrznych, nazywane są wewnętrznymi lub trzewnymi;
  • osoby odpowiedzialne za transport krwi do obszarów poza narządami wewnętrznymi należą do grupy pozanarządowej;
  • wnikające do miąższu, zrazików i segmentów, ścian narządów i posiadające gałęzie w tym narządzie, nazywane są wewnątrznarządowymi.

Większość tętnic wewnątrzorganicznych nosi nazwę narządu - nerkowa, jądrowa, wieńcowa, udowa itp..

Ponadto w anatomii wyróżnia się typy tętnic, które różnią się strukturą rozgałęzień - luźną i główną. Typ luźny charakteryzuje się częstym rozwidleniem naczynia na równoważne odgałęzienia, które z kolei dzielą się na 2 jeszcze mniejsze naczynia. Przy badaniu tętnicy tego typu okazuje się, że jej kształt przypomina koronę drzewa. Występują w błonach ciała i tkankach miękkich w narządach wewnętrznych. Główne naczynia wyglądają jak prosta rurka, z której w regularnych odstępach odchodzą nieco mniej wąskie gałęzie. Pień centralny stopniowo zwęża się, podobnie jak jego boczne „wyrostki”. Główne naczynia stanowią nieorganiczne układy tętnicze.

Układ tętniczy

Układ tętniczy organizmu składa się z wielu oddziałów odpowiedzialnych za ukrwienie poszczególnych narządów i struktur. Główne, najważniejsze i największe gałęzie systemu nazywane są szybami i są podzielone na kilka autostrad. Na wyjściu z lewej komory znajduje się pień dużych tętnic, których początkiem jest aorta. Kontynuuje wznoszący się statek i tworzy łuk, od którego rozgałęziają się wspólne pnie podobojczykowe i ramienno-głowowe. Ten z kolei rozgałęzia się do sparowanych tętnic szyjnych i podobojczykowych po prawej stronie. Od tego głównego miejsca aorty (opuszki aorty) rozgałęzia się sieć wieńcowa.
Gdy poruszają się w górę, naczynia dzielą się na sparowane tętnice szyjne, z których jedna jest odpowiedzialna za dopływ krwi do zewnętrznych błon głowy (twarzy, czaszki, szyi), a druga za dopływ krwi do mózgu i oczu. Gałęzie podobojczykowe są podzielone na sparowane kręgowce, które są odpowiedzialne za dopływ krwi do klatki piersiowej i przepony, górnej części mostka. Znajdująca się w górnej części klatki piersiowej trąbka podobojczykowa stopniowo przechodzi w okolice ramion, które są odpowiedzialne za dopływ krwi do kończyn górnych. System ten jest reprezentowany przez tętnice ramienne, promieniowe, łokciowe, powierzchowne i głębokie.

Zstępująca część aorty jest początkiem dla naczyń odpowiedzialnych za dopływ krwi do narządów jamy brzusznej, naczyń zaopatrujących przednią ścianę jamy brzusznej, zewnętrzne narządy płciowe i kończyny dolne. Od zstępującego łuku odchodzi kilka pni:

  • wiele sparowanych zewnętrznych tętnic międzyżebrowych i gałęzi wewnętrznych, które dostarczają krew do struktur i narządów znajdujących się w klatce piersiowej;
  • aorta brzuszna, z której występuje wiele sparowanych (nerkowych, jajnikowych) i niesparowanych (żołądkowych, wątrobowych itp.) dużych tętnic dostarczających krew do narządów jamy brzusznej;
  • w miarę jej zmniejszania główne tętnice, zwane tętnicami biodrowymi, odchodzą od jednej rurki: wewnętrzna dostarcza krew do narządów układu moczowo-płciowego, a zewnętrzna przechodzi do udowej części układu krążenia;
  • rurki udowe, schodząc w dół, przechodzą do podkolanowego, a następnie do naczyń piszczelowych, strzałkowych i podeszwowych.

Większość naczyń kończyn jest reprezentowana przez tętnice mieszane. Jedynie aorta i główne pnie aorty piersiowej i brzusznej są klasyfikowane jako elastyczne. Prawie wszystkie układy posiadają zespolenia tętnicze - „boczne” kanały łączące naczynia jednej sekcji układu krążenia. Pełnią rolę kanałów obejściowych, które są aktywowane w przypadku pogorszenia przewodności głównych autostrad..

Małe odgałęzienia tętnic stopniowo zwężają się i rozgałęziają, tworząc tętniczki, a następnie naczynia włosowate. Średnica tych rurek rzadko przekracza 2 mm, a w ich ścianach dominuje warstwa mięśniowa..

Patologia

Sieć tętnic charakteryzuje się wrodzonymi i nabytymi patologiami o charakterze lokalnym i ogólnoustrojowym. Najczęstsze i najniebezpieczniejsze są nabyte choroby tętnic:

  • rozwarstwienie aorty;
  • tętniaki naczyniowe;
  • zmiany sklerotyczne;
  • złogi lipoprotein z tworzeniem się płytek;
  • zwężenie tętnic itp..

Prawie wszystkie te choroby tętnic są wynikiem naruszenia wewnętrznego środowiska organizmu. Należą do nich brak równowagi hormonów, metabolizm, procesy metaboliczne. Na przykład rozwarstwienie aorty, zwężenie i tętniaki są typowymi konsekwencjami zwiększonego obciążenia układu krążenia z powodu nadciśnienia, które rozwija się u osób starszych. W ich ciele zachodzą liczne zmiany związane z wiekiem, które polegają na spowolnieniu procesów metabolicznych i metabolicznych, spadku syntezy hormonów płciowych.

Najczęstszą patologią układu tętniczego jest miażdżyca spowodowana nagromadzeniem lipidów (cholesterolu) we krwi i ich odkładaniem się na ścianach. Brak równowagi metabolizmu lipidów odgrywa główną rolę w tej chorobie..

Ludzki układ żylny

Ludzki układ żylny to zbiór różnych żył, które zapewniają pełne krążenie krwi w organizmie. Dzięki temu systemowi odżywiane są wszystkie narządy i tkanki, a także regulacja bilansu wodnego w komórkach i usuwanie toksycznych substancji z organizmu. Pod względem budowy anatomicznej jest podobny do układu tętniczego, jednak istnieją pewne różnice, które odpowiadają za określone funkcje. Jaki jest cel funkcjonalny żył i jakie choroby mogą wystąpić w przypadku upośledzenia drożności naczyń krwionośnych??

ogólna charakterystyka

Żyły to naczynia układu krążenia, które przenoszą krew do serca. Powstają z rozgałęzionych żyłek o małej średnicy, które tworzą się z sieci naczyń włosowatych. Zespół żyłek przekształca się w większe naczynia, z których tworzą się główne żyły. Ich ściany są nieco cieńsze i mniej elastyczne niż ściany tętnic, ponieważ podlegają mniejszemu naprężeniu i ciśnieniu..

Przepływ krwi przez naczynia zapewnia praca serca i klatki piersiowej, kiedy przepona kurczy się podczas wdechu, tworząc podciśnienie. W ścianach naczyń krwionośnych znajdują się zastawki, które zapobiegają cofaniu się krwi. Czynnikiem przyczyniającym się do pracy układu żylnego jest rytmiczne skurcze włókien mięśniowych naczynia, które wypycha krew w górę, tworząc pulsację żylną.

Jak przebiega krążenie krwi?

Układ żylny człowieka jest tradycyjnie podzielony na małe i duże krążenie krwi. Małe kółko służy do termoregulacji i wymiany gazowej w układzie oddechowym. Pochodzi z jamy prawej komory, następnie krew przepływa do pnia płucnego, który składa się z małych naczyń i kończy się w pęcherzykach płucnych. Natleniona krew z pęcherzyków płucnych tworzy układ żylny, który wpływa do lewego przedsionka, dopełniając w ten sposób krążenie płucne. Pełne krążenie krwi trwa mniej niż pięć sekund.

Zadaniem krążenia ogólnoustrojowego jest dostarczenie do wszystkich tkanek ciała krwi wzbogaconej w tlen. Krąg ma swój początek w jamie lewej komory, gdzie występuje wysokie nasycenie tlenem, po czym krew dostaje się do aorty. Płyn biologiczny nasyca tkanki obwodowe tlenem, a następnie wraca do serca przez układ naczyniowy. Z większości narządów przewodu pokarmowego krew jest początkowo filtrowana w wątrobie, a nie trafia bezpośrednio do serca.

Cel funkcjonalny

Prawidłowe funkcjonowanie krążenia zależy od wielu czynników, takich jak:

  • indywidualne cechy budowy i lokalizacji żył;
  • podłoga;
  • kategoria wiekowa;
  • styl życia;
  • genetyczne predyspozycje do chorób przewlekłych;
  • obecność procesów zapalnych w organizmie;
  • Zaburzenia metaboliczne;
  • działanie czynników zakaźnych.

Jeśli dana osoba określa czynniki ryzyka wpływające na funkcjonowanie układu, powinien stosować środki zapobiegawcze, ponieważ wraz z wiekiem istnieje ryzyko rozwoju patologii żylnych.

Główne funkcje naczyń żylnych:

  • Krążenie krwi. Ciągły przepływ krwi z serca do narządów i tkanek.
  • Transport składników odżywczych. Zapewnij transfer składników odżywczych z przewodu pokarmowego do krwiobiegu.
  • Dystrybucja hormonów. Regulacja substancji czynnych, które realizują humoralną regulację organizmu.
  • Wydalanie toksyn. Usuwanie szkodliwych substancji i końcowych produktów przemiany materii ze wszystkich tkanek do narządów układu wydalniczego.
  • Ochronny. Krew zawiera immunoglobuliny, przeciwciała, leukocyty i płytki krwi, które zapewniają ochronę organizmu przed czynnikami chorobotwórczymi.

Układ żylny bierze aktywny udział w rozprzestrzenianiu się procesu patologicznego, ponieważ służy jako główna droga rozprzestrzeniania się zjawisk ropnych i zapalnych, komórek nowotworowych, zatorowości tłuszczowej i powietrznej.

Cechy konstrukcyjne

Anatomiczne cechy układu naczyniowego mają duże znaczenie funkcjonalne w organizmie i warunkach krążenia. Układ tętniczy, w przeciwieństwie do układu żylnego, funkcjonuje pod wpływem czynności skurczowej mięśnia sercowego i nie jest uzależniony od wpływu czynników zewnętrznych.

Anatomia układu żylnego wskazuje na obecność żył powierzchownych i głębokich. Żyły powierzchowne zlokalizowane są pod skórą, zaczynają się od powierzchownych splotów naczyniowych lub łuku żylnego głowy, tułowia, kończyn dolnych i górnych. Głęboko położone żyły z reguły są sparowane, pochodzą z oddzielnych części ciała, równolegle towarzysząc tętnicom, od których otrzymały nazwę „satelity”.

Struktura sieci żylnej polega na obecności dużej liczby splotów naczyniowych i komunikatów, które zapewniają przepływ krwi z jednego układu do drugiego. Żyły małego i średniego kalibru, a także niektóre duże naczynia na wewnętrznej membranie zawierają zastawki. Naczynia krwionośne kończyn dolnych mają niewielką liczbę zastawek, dlatego gdy osłabiają się, zaczynają powstawać procesy patologiczne. Żyły kręgosłupa szyjnego, głowy i żyły głównej nie zawierają zastawek.

Ściana żylna składa się z kilku warstw:

  • Kolagen (odporny na wewnętrzny przepływ krwi).
  • Mięśnie gładkie (skurcze i rozciąganie ścian żylnych ułatwiają krążenie krwi).
  • Tkanka łączna (zapewnia elastyczność podczas ruchu ciała).

Ściany żylne mają niewystarczającą elastyczność, ponieważ ciśnienie w naczyniach jest niskie, a natężenie przepływu krwi jest nieznaczne. Rozciąganie żyły utrudnia drenaż, ale skurcze mięśni ułatwiają przepływ płynu. Zwiększenie prędkości przepływu krwi następuje po wystawieniu na działanie dodatkowych temperatur.

Czynniki ryzyka rozwoju patologii naczyniowych

Układ naczyniowy kończyn dolnych narażony jest na duży stres podczas chodzenia, biegania i długiej pozycji stojącej. Istnieje wiele przyczyn prowokujących rozwój patologii żylnych. Tak więc nieprzestrzeganie zasad racjonalnego żywienia, gdy w diecie pacjenta przeważają smażone, słone i słodkie potrawy, prowadzi do tworzenia się skrzepów krwi..

Zakrzepicę obserwuje się przede wszystkim w żyłach o małej średnicy, ale gdy skrzep rośnie, jego części wpadają do wielkich naczyń kierowanych do serca. W ciężkiej patologii skrzepy krwi w sercu prowadzą do jego zatrzymania.

Przyczyny zaburzeń żylnych:

  • Dziedziczna predyspozycja (dziedziczenie zmutowanego genu odpowiedzialnego za budowę naczyń krwionośnych).
  • Zmiany poziomu hormonów (w okresie ciąży i menopauzy dochodzi do zaburzenia równowagi hormonalnej, wpływającej na stan żył).
  • Cukrzyca (utrzymujący się wysoki poziom glukozy we krwi prowadzi do uszkodzenia ścian żył).
  • Nadużywanie alkoholu (alkohol odwadnia organizm, powodując pogrubienie przepływu krwi i dalsze krzepnięcie).
  • Przewlekłe zaparcia (zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej, utrudniające odpływ płynu z nóg).

Żylaki kończyn dolnych są dość powszechną patologią w populacji kobiet. Choroba ta rozwija się z powodu spadku elastyczności ściany naczyniowej, gdy organizm jest narażony na intensywny stres. Dodatkowym czynnikiem prowokującym jest nadwaga, która prowadzi do rozciągnięcia sieci żylnej. Zwiększenie objętości krążącego płynu przyczynia się do dodatkowego obciążenia serca, ponieważ jego parametry pozostają niezmienione.

Patologia naczyniowa

Naruszenie funkcjonowania układu żylno-naczyniowego prowadzi do zakrzepicy i żylaków. Najczęstsze choroby ludzi to:

  • Powiększenie żylaków. Przejawia się wzrostem średnicy światła naczynia, ale zmniejsza się jego grubość, tworząc węzły. W większości przypadków proces patologiczny jest zlokalizowany na kończynach dolnych, ale możliwe są przypadki uszkodzenia żył przełyku.
  • Miażdżyca tętnic. Zaburzenie metabolizmu tłuszczów charakteryzuje się odkładaniem się cholesterolu w świetle naczyń. Istnieje duże ryzyko powikłań, z uszkodzeniem naczyń wieńcowych, dochodzi do zawału mięśnia sercowego, a uszkodzenie zatok mózgu prowadzi do rozwoju udaru.
  • Zakrzepowe zapalenie żył. Zapalne uszkodzenie naczyń krwionośnych, w wyniku którego następuje całkowite zablokowanie jego światła skrzepliną. Największym niebezpieczeństwem jest migracja skrzepu krwi przez organizm, ponieważ może to wywołać poważne komplikacje w każdym narządzie.

Patologiczne poszerzenie żył o małej średnicy nazywa się teleangiektazją, co objawia się długim procesem patologicznym z tworzeniem się gwiazdek na skórze.

Pierwsze oznaki uszkodzenia układu żylnego

Nasilenie objawów zależy od etapu procesu patologicznego. Wraz z postępem zmian w układzie żylnym nasila się nasilenie objawów, czemu towarzyszy pojawienie się wad skórnych. W większości przypadków naruszenie odpływu żylnego występuje w kończynach dolnych, ponieważ przenoszą one największe obciążenie.

Wczesne oznaki upośledzenia krążenia kończyn dolnych:

  • zwiększony wzór żylny;
  • zwiększone zmęczenie podczas chodzenia;
  • bolesne odczucia, którym towarzyszy uczucie ściskania;
  • silny obrzęk;
  • zapalenie skóry;
  • deformacja naczyń krwionośnych;
  • konwulsyjny ból.

Na późniejszych etapach następuje zwiększona suchość i bladość skóry, co w przyszłości może być komplikowane przez pojawienie się owrzodzeń troficznych.

Jak zdiagnozować patologię?

Diagnoza chorób związanych z zaburzeniami krążenia żylnego polega na przeprowadzeniu następujących badań:

  • Testy funkcjonalne (pozwalają ocenić stopień drożności naczyń i stan ich zastawek).
  • Angioscanning duplex (ocena przepływu krwi w czasie rzeczywistym).
  • USG Doppler (miejscowe oznaczanie przepływu krwi).
  • Flebografia (przeprowadzana przez wstrzyknięcie środka kontrastowego).
  • Fleboscintiografia (wprowadzenie specjalnej substancji radionuklidowej pozwala zidentyfikować wszystkie możliwe nieprawidłowości naczyniowe).

Badania stanu żył powierzchownych przeprowadza się metodą oględzin i badania palpacyjnego oraz trzema pierwszymi metodami z listy. Do diagnozy naczyń głębokich stosuje się dwie ostatnie metody..

Układ żylny charakteryzuje się dość dużą wytrzymałością i elastycznością, ale wpływ negatywnych czynników prowadzi do zakłócenia jego aktywności i rozwoju chorób. Aby zmniejszyć ryzyko patologii, osoba musi przestrzegać zaleceń dotyczących zdrowego stylu życia, znormalizować obciążenie i poddać się terminowemu badaniu przez specjalistę.

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Co to jest sigmoidoskopia jelit

Objawy W przypadku chorób jelit niemożliwe jest postawienie dokładnej diagnozy bez endoskopowych i instrumentalnych metod diagnostycznych. Sigmoidoskopia jest techniką najczęściej stosowaną przez proktologów podczas badania pacjentów.

Zapobieganie żylakom: porady flebologa

Objawy Treść artykułu Profilaktyka i leczenie żylaków Zapobieganie żylakomSzczególne znaczenie ma profilaktyka jako system środków zapobiegających rozwojowi i nawrotom jakiejkolwiek choroby.

Cechy bólu w sercu (cardialgia): co to może być i co robić?

Objawy Weź pod uwagę bóle, ucisk, kłucie i inne bóle serca, objawy i przyczyny bólu serca, diagnozę, leczenie, zapobieganie, co robić w domu?Jak zrozumieć ten ból sercaSerce może boleć na różne sposoby, w zależności od przyczyn przedstawionych w tabeli.