logo

Choroba Burgera. Objawy, diagnoza, leczenie

Choroba Buergera, znana również jako zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń, jest zapalną waskulopatią charakteryzującą się rozwojem zapalnego zapalenia wsierdzia, które powoduje procesy prozakrzepowe i późniejsze zjawiska okluzyjne naczyń. Choroba ta atakuje małe i średnie tętnice, a także żyły kończyn górnych i dolnych. Stan ten jest w dużej mierze związany z paleniem papierosów i tytoniu. W większości przypadków choroba dotyka młodych i dorosłych mężczyzn.

Pacjenci często cierpią z powodu chromania przestankowego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, które może szybko przejść do krytycznego niedokrwienia kończyny. Cechy ostrego niedokrwienia kończyn (na przykład ból, parestezje, plamki pod skórą, niedowład) prawie zawsze występują w sytuacjach nagłych.

Terapia farmakologiczna jest zwykle nieskuteczna, a powstrzymanie się od palenia jest jedynym środkiem, który może zapobiec postępowi choroby. Biorąc pod uwagę, że zapalenie tętnic występuje głównie w małych i średnich naczyniach, rewaskularyzacja chirurgiczna lub wewnątrznaczyniowa jest prawdopodobnie niemożliwa. W miarę postępu choroby amputacja może być jedyną realną opcją dla pacjenta..

Choroba Burgera. Powody

Jak już wspomniano, rozwój choroby Buergera jest silnie związany z intensywnym paleniem papierosów i tytoniu. Postęp choroby jest również ściśle związany z dalszym paleniem..

Niektórzy naukowcy uważają również, że choroba Buergera może być chorobą autoimmunologiczną. W niektórych przypadkach urazy dłoni i stóp mogą również przyczyniać się do rozwoju tej choroby. Czynniki genetyczne mogą również odgrywać rolę w rozwoju i ciężkości choroby Buergera, ponieważ częstość występowania tego schorzenia różni się znacznie między niektórymi grupami etycznymi..

Choroba Burgera. Epidemiologia

Choroba Buergera jest bardzo rzadkim schorzeniem, które dotyka głównie młodych lub w średnim wieku palaczy płci męskiej. Średni wiek, w którym występują objawy, wynosi do 40-45 lat. Jednak w ostatnich latach pojawia się coraz więcej kobiet z tą chorobą. Niektórzy naukowcy uważają, że jest to spowodowane wzrostem całkowitej liczby kobiet palących. Jakiś czas temu stosunek mężczyzn do kobiet z chorobą Burgera wynosił 100: 1, ale dziś niektórzy badacze uważają, że stosunek ten może wynosić 10: 1. W bardzo rzadkich przypadkach u osób, które nie palą i które nigdy nie paliły, również zapadają na chorobę Burgera. Choroba Burgera występuje niezwykle rzadko w Stanach Zjednoczonych i Europie, ale występuje częściej w innych częściach świata, zwłaszcza w częściach Azji oraz na Bliskim i Dalekim Wschodzie.

Choroba Burgera. Objawy i przejawy

Ponieważ choroba Buergera jest trudna do potwierdzenia, do tej pory opracowano szereg różnych kryteriów diagnostycznych, mianowicie w 1990 roku. Aby postawić prawidłową diagnozę z wystarczającą pewnością, należy sprawdzić następujące kryteria:

  • Wiek poniżej 45 lat
  • Mężczyzna pali papierosa lub tytoń
  • Obecność niedokrwienia kończyn (niedokrwienie objawia się kulawizną, bólem kończyn w spoczynku, w postaci owrzodzeń niedokrwiennych lub zgorzeli)
  • Należy wykluczyć choroby autoimmunologiczne i cukrzycę

Większość pacjentów z chorobą Buergera (70-80%) doświadcza silnego bólu niedokrwiennego w spoczynku lub mają niedokrwienne owrzodzenia palców i stóp. Postęp choroby może prowadzić do tego, że może to dotyczyć także bardziej odległych tętnic. Bardzo rzadko mogą również cierpieć duże tętnice..

Pacjenci zgłaszający się po pomoc lekarską w zaawansowanych stadiach choroby mogą rozwinąć infekcje nóg, a niekiedy posocznicę.

Choroba Buergera charakteryzuje się zwężeniem lub niedrożnością (niedrożnością) małych tętnic i żył kończyn, co powoduje zmniejszenie przepływu krwi do tego obszaru (choroba naczyń obwodowych). Choroba Buergera występuje zwykle w nieoczekiwanych (ostrych) epizodach, które mogą trwać od jednego do czterech tygodni. Choroba może mieć nawracający przebieg. W większości przypadków pierwszym objawem choroby Bürgera jest bardzo silny ból kończyn dolnych podczas spoczynku. Niektóre osoby mogą również odczuwać skurcze nóg podczas chodzenia, które w rzadkich przypadkach mogą prowadzić do kulawizny. Inne cechy fizyczne związane z chorobą Buergera mogą obejmować rany na dłoniach i stopach, bladą skórę dłoni, drętwienie, mrowienie i brak prawidłowego przepływu krwi do palców i / lub stóp po wystawieniu na działanie niskich temperatur (zjawisko Raynauda) oraz stan zapalny, krzepnięcie niektóre żyły (zakrzepowe zapalenie żył). Suche, ciemne owrzodzenia, które często tworzą się na czubkach palców rąk i nóg, mogą być bardzo bolesne. Ból związany z tymi wrzodami może się nasilić. W ciężkich przypadkach osoby z chorobą Buergera mogą zacząć rozwijać obumieranie tkanek (gangrena) w dotkniętym obszarze. W niektórych przypadkach może dojść do uszkodzenia tętnic i żył jelita. Może to prowadzić do rozwoju wyjątkowo silnego bólu brzucha i utraty wagi. W bardzo rzadkich przypadkach (np. Mniej niż dwa procent) pacjenci mogą mieć zaburzenia neurologiczne.

Choroba Burgera. Zdjęcie

Nogi pacjenta z chorobą Burgera. Zwróć uwagę na wrzody niedokrwienne w dalszej części dużego, drugiego i piątego palca prawej stopy. Chociaż lewa noga pacjenta ma normalny wygląd, angiografia wykazała oznaki początku rozwoju tej choroby w lewej nodze..

Zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych kciuka u pacjenta z chorobą Buergera.

Plamy dymu na palcach mężczyzny sugerują możliwą obecność choroby Buergera. Ten pacjent ma małe, ale bolesne rany na czubkach palców..

Arteriogram kończyn dolnych pacjenta z chorobą Buergera pokazuje klasyczne wielokrotne niedrożności małych i średnich tętnic.

Choroba Burgera. Diagnostyka

Głównym celem diagnostyki laboratoryjnej jest wykluczenie innych procesów chorobowych w diagnostyce różnicowej. Do najczęściej używanych testów należą:

  • Ogólna analiza krwi
  • Analiza enzymów wątrobowych
  • Testy czynności nerek
  • Analiza moczu
  • Poziomy glukozy (na czczo)
  • Szybkość sedymentacji erytrocytów
  • Poziom białka C-reaktywnego
  • Poziomy przeciwciał przeciwjądrowych
  • Poziomy czynnika reumatoidalnego
  • Poziomy przeciwciał SCL-70
  • Poziomy przeciwciał antyfosfolipidowych

W arteriografii można wykryć odcinkowe zmiany okluzyjne małych i średnich naczyń z tworzeniem charakterystycznych małych naczyń obocznych wokół tych obszarów..

We wszystkich stadiach choroby obserwuje się integralność normalnej struktury ścian naczyń, w tym wewnętrznej elastycznej błony. To zachowanie integralności strukturalnej odróżnia chorobę Buergera od miażdżycy i innych typów układowego zapalenia naczyń, w których dochodzi do bezpośredniego naruszenia ścian naczyń krwionośnych..

Choroba Burgera. Leczenie

Całkowite rzucenie palenia papierosów i tytoniu to jedyna sprawdzona strategia, która może zapobiec postępowi choroby Buergera. Nawet palenie jednego, dwóch papierosów dziennie lub nawet palenie e-papierosów z wkładami nikotynowymi może podtrzymywać aktywność choroby Buergera..

Dożylne podanie iloprostu (analogu prostaglandyny) może być w pewnym stopniu skuteczne w łagodzeniu objawów, może także przyspieszać poprawę zmian troficznych, a tym samym znacznie zmniejszać ryzyko amputacji kończyny u osób z chorobą Buergera. Iloprost może być również najbardziej użytecznym lekiem spowalniającym postęp utraty tkanki u pacjentów z krytycznym niedokrwieniem kończyn dolnych w tym okresie. W każdym razie lek ten powinien być przepisywany tylko osobom, które całkowicie rzuciły palenie..

Doustne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i niektóre leki przeciwbólowe mogą być również stosowane w celu złagodzenia bólu niedokrwiennego, a w leczeniu owrzodzeń kończyn należy stosować odpowiednie antybiotyki.

Oprócz eksperymentalnego stosowania iloprostu, antybiotyków i NLPZ, wszystkie inne formy interwencji farmakologicznej są generalnie nieskuteczne w leczeniu choroby Buergera, w tym steroidy, blokery kanału wapniowego, rezerpinę, pentoksyfilinę, leki rozszerzające naczynia krwionośne, leki przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe..

Tlenoterapia hiperbaryczna jest obecnie stosowana jako środek pomocniczy, który, jak wykazano, zapewnia znaczną poprawę kliniczną u pacjentów z wrzodami cukrzycy, zapaleniem kości i szpiku, ostrym niedokrwieniem kończyn lub martwiczymi infekcjami tkanek miękkich. Jego zastosowanie w leczeniu osób z chorobą Buergera pozostaje eksperymentalne. Dostępne dane są bardzo ograniczone. Jednak tlenoterapia hiperbaryczna jest obiecującą alternatywną opcją leczenia, którą warto zbadać szerzej..

Ze względu na rozlany segmentowy charakter choroby Buergera i skłonność tej choroby do uszkadzania małych i środkowych tętnic, rewaskularyzacja chirurgiczna jest zwykle niemożliwa. Należy jednak dołożyć wszelkich starań, aby poprawić dystalny przepływ krwi w tętnicach z pominięciem dużych naczyń miażdżycowych..

W najgorszych i najbardziej ekstremalnych przypadkach chirurdzy mogą poruszyć kwestię amputacji kończyny. Ta radykalna interwencja jest zwykle wykonywana u osób z uporczywymi wrzodami, zgorzelą lub uporczywym silnym bólem. Jednak chirurdzy powinni unikać amputacji, gdy tylko jest to możliwe, ale jeśli to konieczne, amputację należy wykonać z zachowaniem jak największej części kończyny..

Choroba Burgera. Komplikacje

Możliwe powikłania choroby Buergera obejmują:

  • Wrzody
  • Zgorzel
  • Infekcje
  • Amputacja
  • Rzadkie okluzje odległych dużych tętnic

Choroba Burgera. Prognoza

Śmierć z powodu choroby Buergera jest rzadka. W latach 1999-2007 w samych Stanach Zjednoczonych odnotowano tylko 117 zgonów..

W jednym badaniu 94% pacjentów, którzy całkowicie rzucili palenie, było w stanie uniknąć amputacji. Natomiast 43% pacjentów, którzy nadal palili, musiało mieć amputowane kończyny w ciągu następnych ośmiu lat..

Informacje na temat rzadkich chorób zamieszczone na m.redkie-bolezni.com służą wyłącznie celom edukacyjnym. Nie należy go nigdy używać do celów diagnostycznych lub terapeutycznych. Jeśli masz pytania dotyczące swojego stanu zdrowia, skonsultuj się wyłącznie z profesjonalnymi i wykwalifikowanymi pracownikami służby zdrowia..

m.redkie-bolezni.com jest witryną niekomercyjną z ograniczonymi zasobami. Dlatego nie możemy zagwarantować, że wszystkie informacje podane na m.redkie-bolezni.com będą w pełni aktualne i dokładne. Informacje zawarte na tej stronie nigdy nie powinny zastępować profesjonalnej porady medycznej..

Ponadto, ze względu na dużą liczbę rzadkich chorób, informacje o niektórych zaburzeniach i stanach można przedstawić jedynie w krótkim wprowadzeniu. Aby uzyskać bardziej szczegółowe, szczegółowe i aktualne informacje, należy skontaktować się z lekarzem lub placówką medyczną..

Choroba Burgera

Choroba Buergera to zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń - zwężenie średnich i małych rozmiarów żył i tętnic kończyn górnych i dolnych w wyniku procesu zapalnego. W rzadkich przypadkach patologia objawia się w tętnicach wieńcowych, mózgowych i trzewnych.

Choroba została opisana przez niemieckiego lekarza Leo Burgera w 1908 roku, który wysunął hipotezę, że to właśnie ta choroba spowodowała 11 amputacji wykonywanych przez niego kończyn..

Tradycyjnie uważa się, że choroba Buergera dotyka głównie palących mężczyzn w wieku 20-40 lat. Jednak w ostatnich latach przypadki diagnozowania choroby u kobiet stały się częstsze, co tłumaczy się rozprzestrzenianiem się palenia wśród płci pięknej..

Wbrew założeniom specjalistów etiologia choroby nie jest w pełni poznana: istnieją wskazania dotyczące wpływu czynników dziedzicznych na organizm pacjenta, w szczególności przewóz antygenów HLA - B5 i A9, a także obecność przeciwciał skierowanych przeciwko lamininie, elastynie i kolagenowi I, III u pacjentów i IV typy.

Obraz kliniczny choroby Buergera

Patomorfologicznie następuje stopniowe zmniejszenie ukrwienia rąk lub nóg, zaczynając od części dystalnych (opuszki palców) i rozszerzając się proksymalnie (do góry). Zapalenie tętnic charakteryzuje się procesami naciekania komórkowego we wszystkich trzech warstwach ściany naczyniowej: zmianami w obrębie błony wewnętrznej naczyń, rozszczepieniem błon komórkowych, rozrostem śródbłonka i ciężką zakrzepicą.

Istnieją dwie główne formy uszkodzeń: obwodowe i mieszane. W pierwszej postaci choroby Buergera naczynia lub główne tętnice kończyn dotknięte są charakterystycznymi objawami niedokrwienia tętniczego nóg, migrującego zakrzepowego zapalenia żył, akrocyjanozy i owrzodzeń. W postaci mieszanej, wraz z objawami zmian naczyniowych kończyn, występują objawy uszkodzenia serca, naczyń mózgowych, nerek, zmiany w płucach, objawy brzuszne.

W początkowym okresie choroby Buergera obserwuje się zmiany czynnościowe w kończynach: chłód nóg, uczucie drętwienia, uczucie „gęsiej skórki”. Pacjenci zgłaszają utratę wrażliwości palców, zasinienie i ból. Przy uszkodzeniu naczyń nóg pojawia się objaw chromania przestankowego - ostre bolesne odczucia w mięśniach łydek podczas chodzenia.

Na tle rozwoju choroby Buergera można zaobserwować zaburzenia troficzne: nadpotliwość, anhidrozę, przebarwienia, obrzęki, zanik skóry, mięśni, martwicę, owrzodzenia troficzne, zgorzel.

Diagnoza choroby Buergera

Często diagnoza choroby Buergera jest wyłączna (w przypadkach, gdy udowodniono niemożność istnienia innych chorób z powyższymi objawami). Rozpoznanie zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń można postawić, jeśli występują następujące aspekty:

  • Wiek pacjenta poniżej 40-45 lat;
  • Obecność oznak niedostatecznego krążenia krwi w tkankach kończyn z bólem, kulawizną, wrzodami, zidentyfikowanymi za pomocą nieinwazyjnych metod badawczych (na przykład USG Doppler);
  • Wykluczenie chorób związanych z zaburzeniami krzepnięcia krwi, chorobami autoimmunologicznymi, cukrzycą;
  • Patologiczne procesy o podobnym charakterze wykrywane są zarówno u chorej, jak i pozornie zdrowej kończyny..

W przypadku testów funkcjonalnych, które wskazywałyby na naruszenie dopływu krwi do kończyn, stosuje się:

  • Objaw niedokrwienia podeszwowego Oppela (blednięcie dotkniętej kończyny uniesionej do góry);
  • Test Goldflama (pacjent w pozycji leżącej wykonuje ćwiczenia zginania i prostowania stawów kolanowych i biodrowych. Przy poważnych zaburzeniach krążenia pacjent odczuwa zmęczenie po 10 zabiegach);
  • Zjawisko kolana Panczenki (pacjent w pozycji siedzącej, rzucający kontuzjowaną nogę z powrotem na zdrową, zaczyna odczuwać drętwienie, ból kończyny dotkniętej chorobą).

Leczenie choroby Burgera

Obecnie nie ma skutecznych metod leczenia choroby Buergera. We wczesnych stadiach zarostowego zapalenia zakrzepowo-naczyniowego eksperci zalecają leczenie zachowawcze związane z:

  • Eliminacja wpływu czynników etiologicznych na chorobę (w szczególności rzucenie palenia);
  • Przeciwbólowy;
  • Eliminacja skurczu naczyń za pomocą blokerów zwojów i leków przeciwskurczowych;
  • Normalizacja procesów krzepnięcia krwi, poprawa jej właściwości reologicznych;
  • Poprawa procesów metabolicznych w tkankach.

W przypadku braku pozytywnego efektu leczenia zachowawczego pojawiają się przesłanki do interwencji chirurgicznej. W celu złagodzenia skurczu tętnic obwodowych chirurdzy wykonują sympatektomię lędźwiową. Jeśli naczynia kończyn górnych są zaangażowane w proces patologiczny, wykonuje się sympatektomię piersiową. Istnieją również informacje o pozytywnym wpływie hiperbarycznego natlenienia i plazmaferezy na przebieg choroby Buergera, jednak metody te nie są ogólnie akceptowane.

Skuteczność alternatywnej terapii choroby Buergera poddawanej badaniom klinicznym - iniekcji komórek macierzystych - nie została jeszcze oficjalnie potwierdzona..

Pojawienie się martwicy i zgorzeli na dotkniętych chorobą kończynach jest wskazaniem do amputacji. Według statystyk około 35% pacjentów z tą diagnozą nie może uniknąć chirurgicznego usunięcia kończyn..

Zalecenia

Osoba cierpiąca na chorobę Buergera musi natychmiast rzucić palenie - w przeciwnym razie choroba będzie się tylko rozwijać. Ponadto pacjent powinien unikać uszkodzeń skóry w wyniku narażenia na działanie wysokich lub niskich temperatur, chemikaliów, urazów związanych z noszeniem niewygodnych butów, wykonywaniu drobnych operacji (np. Usuwanie modzeli), infekcjach grzybiczych.

Wszystkim pacjentom (z wyjątkiem pacjentów z wrzodami i gangreną na dotkniętych chorobą kończynach) zaleca się chodzenie przez krótki czas (20-30 minut) kilka razy dziennie.

Film z YouTube powiązany z artykułem:

Informacje są uogólnione i podane wyłącznie w celach informacyjnych. Przy pierwszych oznakach choroby skontaktuj się z lekarzem. Samoleczenie jest niebezpieczne dla zdrowia!

Choroba Burgera: jak się objawia i jak leczyć

Choroba Burgera (inna nazwa tromboangiitis obliterans) odnosi się do rzadkiej postaci zapalenia naczyń, rozwija się częściej u młodych palaczy płci męskiej w wieku 20-40 lat.

Choroba Buergera (inna nazwa tromboangiitis obliterans) jest przewlekłą chorobą ogólnoustrojową z zapaleniem ścian tętnic (średniego i małego kalibru) kończyn górnych i dolnych. U około jednej trzeciej pacjentów równolegle występuje migrujące zapalenie żył powierzchownych (zapalenie ściany żyły). Ciężkie przypadki prowadzą do niepełnosprawności, ponieważ kończyny górne i / lub dolne muszą zostać amputowane. Znacznie rzadziej występują formy trzewne i mieszane, kiedy w procesie zapalnym biorą udział naczynia narządów wewnętrznych: mózg, jelita, nerki, siatkówka. Ta forma może być śmiertelna..

Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń (choroba Buergera): objawy i leczenie

Czynniki wywołujące początek i postęp choroby: palenie, hipotermia, infekcja.

Mechanizmy rozwoju choroby Buergera nie są w pełni poznane. Jednak rola dymu tytoniowego jest niezaprzeczalna. Istnieją dowody na dysfunkcję immunologiczną, zaburzenia procesów w śródbłonku (wewnętrzna „wyściółka” naczyń krwionośnych). Może istnieć powiązanie genetyczne.

Co dzieje się w naczyniach?

Jednym z wiodących czynników prowokujących rozwój choroby Buergera jest palenie.

Zmiany obserwuje się we wszystkich trzech warstwach ściany naczyniowej, ale w większym stopniu w warstwie wewnętrznej (tzw. Intima), co prowadzi do proliferacji błony wewnętrznej i zwężenia światła naczyń aż do ich zamknięcia. Procesy są zakłócane w obszarach, które zasilają dotknięte naczynia. W efekcie pojawia się chłód, ból, przebarwienia skóry, aw konsekwencji powstawanie owrzodzeń..

Jak podejrzewać tę chorobę?

Pacjentowi mogą przeszkadzać:

dreszcze, mrowienie w palcach i / lub stopach;

ból palców (częściej o charakterze tnącym, palącym);

ból mięśni i stóp łydek (najpierw podczas chodzenia, a ostatecznie w spoczynku), wraz z postępem choroby, ból jest słabo łagodzony przez leki przeciwbólowe;

naruszenie trofizmu (pojawia się suchość, szorstkość skóry, pogarsza się wzrost włosów, zmiany wzrostu i grubości paznokci);

bladość stóp i / lub dłoni (prawdopodobnie z fioletowym lub niebieskawym odcieniem), kolor może zmieniać się wraz ze zmianami temperatury.

Dalej obserwowano:

zanik podskórnej tkanki tłuszczowej, mięśni;

martwica niedokrwienna (nie gojące się wrzody) palców, stóp.

Zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych (zakrzepica żył powierzchownych) komplikuje prawie połowę wszystkich przypadków.

Diagnostyka

W domu nie można zdiagnozować zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby należy skonsultować się z terapeutą, lekarzem rodzinnym lub reumatologiem. Następnie, po serii badań, pacjent kierowany jest na konsultację z chirurgiem naczyniowym (angiochirurgiem).

Nie ma specjalnych testów laboratoryjnych potwierdzających diagnozę.

Rozpoznanie ustala się po wykluczeniu innych przyczyn niewydolności krążenia (cukrzyca, układowe choroby autoimmunologiczne, miażdżyca zarostowa, koagulopatia itp.)

Kompleksowe badanie laboratoryjne obejmuje:

kliniczne badanie krwi;

chemia krwi;

badanie immunologiczne (w tym przypadku możliwe są różnice według uznania lekarza: antykoagulant toczniowy, miano dopełniacza, badanie przesiewowe antyfosfolipidów, białko c-reaktywne, antystreptolizyna-O, czynnik reumatoidalny itp.);

immunogram (jeśli to konieczne).

Dodatkowo można wykonać:

USG tętnicy szyjnej wspólnej;

USG z kolorowym mapowaniem Dopplera (USG z CDC) tętnic kończyn górnych / dolnych, aorty brzusznej i jej odgałęzień;

Wielospiralna tomografia komputerowa.

Powyższe metody pozwalają określić zwężenie światła naczyń krwionośnych, zgrubienie ścianek naczyń krwionośnych oraz zidentyfikować naruszenia przepływu krwi w naczyniach.

Leczenie

Pierwszym krokiem w leczeniu jest rzucenie palenia. Nawet palenie 1-2 papierosów dziennie może wywołać progresję choroby. Przy terminowym zaprzestaniu palenia i odpowiedniej terapii zachowawczej istnieje dość duża szansa na uniknięcie amputacji kończyny. Według wyników niektórych badań, jeśli pacjent z zapaleniem zakrzepowo-naczyniowym nadal pali, ryzyko amputacji kończyny w ciągu najbliższych 8 lat sięga nawet 43%.

Potrzebne są również ćwiczenia w dawce (poprawiające krążenie krwi). Może to być codzienne chodzenie w wolnym tempie przez 15-30 minut..

Jak inaczej możesz sobie pomóc w domu? Aby zapobiec zaostrzeniom, należy unikać hipotermii kończyn, minimalizować kontakt z chemikaliami, unikać mechanicznych uszkodzeń skóry, nie nosić niewygodnych butów.

Leczenie zachowawcze

Codzienne ćwiczenia, w szczególności chodzenie w wolnym tempie, poprawią krążenie krwi w kończynach, tym samym poprawiając stan pacjenta.

Zwykle wyznacz:

przeciwzakrzepowy (kwas acetylosalicylowy);

antykoagulanty (np. fraxiparine);

Niesteroidowe leki przeciwzapalne;

glukokortykoidy i cytostatyki (w zależności od aktywności procesu).


Przy ciężkiej niewydolności krążenia kończyn, gdy ból nie ustaje, pojawia się martwica (wrzody), stosunkowo „nowe” leki rozszerzające naczynia pomagają znacząco poprawić stan.

Wybór leków do leczenia choroby Buergera, czas ich podawania (lub przebieg wstrzyknięć) i dawkowanie mogą się różnić w zależności od pacjenta. Zależy to od konkretnego przypadku, stadium choroby i współistniejących chorób pacjenta..

W ciężkich przypadkach amputacja kończyny jest wykonywana na różnych poziomach.

W celu uniknięcia amputacji, zmniejszenia bólu, usprawnienia gojenia istniejących wrzodów, lekarz może zalecić inne metody leczenia..

1. Różne rekonstrukcyjne operacje naczyniowe (bajpas, endarteriektomia, stentowanie). Chirurg naczyniowy decyduje, który z nich jest preferowany. Niestety nie zawsze są skuteczne, ponieważ zapalenie zakrzepowo-naczyniowe ma wiele zmian naczyniowych. Po takich operacjach możliwe jest wielokrotne zwężenie światła naczynia i zakrzepica..

2. Sympatektomia lędźwiowa (chirurg przechodzi przez zwoje (węzły) pnia współczulnego (część autonomicznego układu nerwowego) w okolicy lędźwiowej). Zabieg ten ma na celu poprawę krążenia krwi w kończynie (omijając chore naczynia).

3. Metoda śródkostnej implantacji drutów z odmierzonym ruchem. Z grubsza rzecz biorąc, szpilki wszczepia się do kości kończyny, w której występuje zmiana naczyniowa, a następnie dozuje się je. Ta technika aktywuje lokalne procesy regeneracji i zwiększony przepływ krwi. Takie operacje wykonywane są w ośrodkach ortopedii i traumatologii rekonstrukcyjnej i wymagają długotrwałego leczenia pacjenta..

4. Amputacja kończyny (z rozwojem gangreny).

5. Ostatnio aktywnie badano możliwość wykorzystania technologii komórkowych w leczeniu zapalenia zakrzepowo-naczyniowego. Pacjentowi przeszczepiane są własne komórki macierzyste. Ta metoda jest obiecująca i okazała się bardzo skuteczna. Wciąż pozostają nierozwiązane pytania dotyczące ilości i „jakości” komórek do tworzenia nowych naczyń, dlatego potrzebne są długoterminowe badania. Opublikowane przez econet.ru.

Jeśli masz jakieś pytania, zadaj je tutaj

P.S. I pamiętaj, po prostu zmieniając swoje zużycie - razem zmieniamy świat! © econet

Podobał Ci się artykuł? Napisz swoją opinię w komentarzach.
Zapisz się do naszego FB:

Choroba Bergera (nefropatia typu IgA) - objawy, diagnostyka, leczenie i profilaktyka

Choroba Bergera to choroba nerek związana z odkładaniem się przeciwciał w nerkach zwana immunoglobuliną typu A (IgA).

To zaburza zdolność nerek do wydalania płynów i filtrowania toksycznych substancji. Z biegiem czasu choroba Bergera może prowadzić do krwi i białka w moczu, wysokiego ciśnienia krwi, obrzęków.

Choroba Bergera zwykle postępuje powoli, z biegiem lat, aw niektórych przypadkach pacjenci osiągają nawet całkowitą remisję. U innych rozwija się ciężka niewydolność nerek..
Nie ma lekarstwa na chorobę Bergera, ale niektóre leki mogą spowolnić postęp choroby..

Utrzymanie ciśnienia krwi i obniżenie poziomu cholesterolu we krwi może pomóc w kontrolowaniu choroby.

Przyczyny choroby Bergera

Ludzkie nerki to dwa małe narządy wielkości pięści, z których każdy jest wyposażony w gęstą sieć naczyń krwionośnych. W nefronach nerkowych dochodzi do pewnego rodzaju filtracji krwi - krew jest oczyszczana z substancji toksycznych, nadmiaru elektrolitów i wody.

Przefiltrowane produkty tworzą mocz i są wydalane do pęcherza, a następnie wydalane z organizmu, gdy osoba oddaje mocz.

Immunoglobuliny typu A to przeciwciała, które odgrywają ważną rolę w obronie immunologicznej człowieka, atakując różne obce substancje.

Ale w chorobie Bergera immunoglobuliny typu A gromadzą się w nerkach, stopniowo je uszkadzając. Naukowcy wciąż nie znają dokładnej przyczyny, która powoduje odkładanie się immunoglobuliny A w nerkach..

Choroby i czynniki, które mogą być związane z nefropatią typu IgA, obejmują:

1. Czynniki genetyczne. Choroba Bergera występuje częściej w niektórych rodzinach i grupach etnicznych, co sugeruje dziedziczny charakter choroby.

2. Marskość wątroby - stan, w którym zdrowe komórki wątroby obumierają i są zastępowane przez tkankę łączną.

3. Celiakia, czyli celiakia - stan, w którym człowiek nie toleruje glutenu (białka występującego w zbożach).

4. Opryszczkowe zapalenie skóry lub choroba Duhringa - zmiana skórna przypominająca opryszczkę i związana z celiakią.

5. Infekcje, w tym HIV / AIDS i wiele infekcji bakteryjnych.

Czynniki ryzyka

Ryzyko zachorowania na chorobę Bergera wzrasta wraz z następującymi czynnikami:

1. Wiek. Choroba dotyka osoby w każdym wieku, ale najczęściej młode osoby w wieku 15-25 lat.

2. Płeć. W Europie Zachodniej i Ameryce Północnej choroba Bergera dotyka 2 razy częściej mężczyzn niż kobiety.

3. Narodowość. Nefropatia typu IgA jest najbardziej typowa dla ludów Kaukazu i Azjatów, rzadziej dla imigrantów z Afryki.

4. Historia rodziny. Często chorobę Bergera można prześledzić w określonym rodzaju przez kilka pokoleń.

Objawy choroby Bergera

We wczesnych stadiach choroba Bergera nie daje żadnych objawów. Choroba może pozostać niezauważona przez wiele lat, aż do przypadkowego wykrycia podczas badania z innego powodu..

Objawy choroby Bergera obejmują:

1. Nawracające epizody ciemnego (koloru herbaty) moczu - jest to oznaka przedostania się dużej liczby czerwonych krwinek do moczu. Może się to zdarzyć na tle przeziębienia..

2. Ból w okolicy nerek.

3. Pojawienie się obrzęku dłoni i stóp.

4. Wysokie ciśnienie krwi.

5. Temperatura podgorączkowa.

Jeśli w moczu znajdziesz krew, zdecydowanie powinieneś skonsultować się z lekarzem. Krew w moczu może być spowodowana innymi schorzeniami lub intensywną aktywnością fizyczną, ale badanie nie będzie zbyteczne.

Powinieneś również skonsultować się z lekarzem, jeśli pojawi się obrzęk, który może wskazywać na różne choroby..

Diagnoza choroby Bergera

Jeśli lekarz podejrzewa nefropatię typu IgA, może przepisać następujące testy:

1. Analiza moczu.

Obecność białka i krwi (czerwonych krwinek) w moczu może być oznaką choroby Bergera. Można to wykryć za pomocą rutynowej analizy moczu. Lekarz może zlecić dodatkowe 24-godzinne pobranie moczu do badań.

2. Badanie krwi.

W chorobie Bergera badanie krwi może wykazać podwyższony poziom kreatyniny, co sugeruje niewydolność nerek.

3. Biopsja nerki.

Jedynym sposobem potwierdzenia diagnozy jest biopsja nerki. Podczas zabiegu lekarz pobiera próbkę tkanki za pomocą specjalnej igły. Następnie bada się próbkę nerki w celu określenia kumulacji immunoglobuliny A..

Leczenie choroby Bergera

Nie ma radykalnego lekarstwa na tę chorobę. Nie ma również sposobu, aby dowiedzieć się, jak choroba będzie przebiegać u konkretnego pacjenta..

Niektórzy pacjenci z nieznanych przyczyn osiągają długotrwałą remisję i żyją normalnie, z niskim poziomem białka i czerwonych krwinek w moczu. Ale prawie połowa pacjentów z chorobą Bergera ma schyłkową niewydolność nerek..

Leczenie choroby Bergera powinno mieć na celu spowolnienie postępu niewydolności nerek i zmniejszenie ryzyka powikłań z nią związanych.

Aby to zrobić, użyj następujących leków:

1. Leki obniżające ciśnienie krwi. Stosowanie inhibitorów ACE (peryndopryl, ramipryl) i antagonistów receptora AT-II (losartan, walsartan) może obniżać ciśnienie krwi i zmniejszać wydalanie białka w moczu.

2. Leki immunosupresyjne (leki hamujące układ odpornościowy). Hormony kortykosteroidowe (metyloprednizolon) i inne leki są stosowane w celu ochrony nerek. Leki te mają szereg poważnych skutków ubocznych, dlatego lekarz rozważa ryzyko przed ich przepisaniem..

3. Kwasy tłuszczowe Omega-3. Te korzystne substancje, które znajdują się w oleju rybim i innych produktach spożywczych, mogą hamować stan zapalny nerek bez powodowania poważnych skutków ubocznych. Stosowany jako suplement diety.

4. Mykofenolan mofetylu. To najnowszy, bardzo silny lek immunosupresyjny. Używane, gdy inne środki są nieskuteczne.

W ciężkich przypadkach, z niewydolnością nerek, pacjenci poddawani są dializie - oczyszczeniu krwi z toksyn za pomocą specjalnego aparatu z pominięciem nerek. W przypadku ciężko rannych zaleca się przeszczep nerki.

Styl życia i dieta

Osoby chore mogą podjąć następujące kroki, aby wspomóc swoje ciało:

1. Przejdź na dietę o niskiej zawartości soli. Pomoże to utrzymać ciśnienie krwi pod kontrolą, a ciśnienie z kolei nie uszkodzi komórek nerkowych. Taka dieta pomoże zminimalizować zatrzymywanie płynów i usunąć obrzęki..

2. Jedz mniej białka. Dieta uboga w białko i cholesterol pomaga spowolnić postęp choroby Bergera i chroni nerki.

3. Kontroluj ciśnienie krwi w domu. Konieczne jest codzienne mierzenie ciśnienia krwi, zapisywanie wyników w dzienniczku i pokazywanie lekarzowi, aby mógł ocenić skuteczność leczenia.

Powikłania choroby Bergera

Przebieg choroby może być inny. Niektórzy ludzie od lat nie mieli żadnych komplikacji. Wielu jest nieświadomych swojej choroby..

Inni pacjenci mogą rozwinąć takie powikłania:

1. Nadciśnienie.

Uszkodzenie komórek nerkowych prowadzi do wysokiego ciśnienia krwi, które z kolei nadal uszkadza nerki. Powstaje swego rodzaju „błędne koło”.

2. Ostra niewydolność nerek.

W wyniku choroby Bergera nerki katastrofalnie tracą zdolność filtrowania toksyn. Pacjent jest zmuszony do hemodializy, w przeciwnym razie niewydolność nerek prowadzi do śmierci.

3. Przewlekła niewydolność nerek.

Mechanizm rozwoju jest taki sam jak w przypadku ostrej niewydolności, ale pogorszenie czynności nerek następuje stopniowo. W obu przypadkach pacjent może potrzebować przeszczepu nerki..

4. Zespół nerczycowy.

To grupa objawów spowodowanych uszkodzeniem kłębuszków nerkowych - zwiększone stężenie białka i czerwonych krwinek w moczu, wysoki poziom cholesterolu, obrzęki.

Zapobieganie chorobie Bergera

Przyczyna choroby Bergera jest nieznana, więc nie ma sposobu, aby jej zapobiec. Jeśli osoba z rodziny ma przypadki tej choroby, powinieneś porozmawiać o tym z lekarzem.

Takie osoby powinny monitorować stan nerek, regularnie wykonywać badania moczu i utrzymywać prawidłowy poziom cholesterolu i ciśnienie krwi..

Konstantin Mokanov: magister farmacji i profesjonalny tłumacz medyczny

Objawy i leczenie choroby Burgera

Przyczyny choroby Burgera

Dokładna przyczyna choroby Buergera nie jest znana. Jednak wiadomo, że rozwija się u palaczy. Palenie działa jako wyzwalacz, który powoduje początek choroby. Kontynuowanie palenia również pogarsza postęp choroby Buergera. W rzadkich przypadkach rozwój tej choroby może być spowodowany żuciem tytoniu. Naukowcy uważają, że układ odpornościowy bierze udział w rozwoju zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń. W rzeczywistości choroba Buergera może być procesem autoimmunologicznym wywoływanym przez nikotynę.

Rozprzestrzenianie się choroby Buergera

Zakrzepowo-zarostowe zapalenie zarostowe występuje rzadko u osób pochodzenia europejskiego. Częściej występuje u ludzi z Azji Południowo-Wschodniej, Indii i Bliskiego Wschodu. Choroba Burgera jest szczególnie powszechna u mieszkańców Bangladeszu, którzy palą papierosy surowego tytoniu domowej roboty. U większości pacjentów choroba rozwija się w wieku od 19 do 55 lat. Występuje częściej u mężczyzn. Wraz ze wzrostem liczby kobiet palących zaczęły pojawiać się przypadki choroby i one.

Objawy choroby Burgera

Objawy rozwijają się z powodu niedostatecznego ukrwienia dłoni i stóp. Stają się zimne, czasami trochę puchną i mogą mieć blady, czerwonawy lub niebieskawy kolor. Głównym objawem zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń jest ból dłoni i stóp, który może powodować pieczenie. Początkowo ból nóg nasila się podczas chodzenia, zmuszając osobę do zatrzymania się - pojawia się tzw. Chromanie przestankowe.

W miarę postępu choroby zespół bólowy zaczyna być obserwowany w spoczynku, często nasila się w nocy. Osoba może również zauważyć drętwienie lub mrowienie dłoni lub stóp. Objawy nasilają się podczas zimnej pogody. W ciężkich przypadkach choroby Buergera u pacjenta mogą wystąpić bolesne owrzodzenia dłoni i stóp, które czasami są powikłane infekcjami. Ze względu na brak dopływu krwi istnieje wysokie ryzyko wystąpienia zgorzeli, w wyniku której dotknięte tkanki i skóra zaczerniają się.

Diagnoza choroby Buergera

Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń jest czasami trudne do zdiagnozowania, ponieważ nie ma określonej metody testowania tej choroby. Lekarze wykluczają wszystkie inne choroby, które mogą powodować podobne objawy. Przykładami takich chorób są:

  • Cukrzyca.
  • Problemy z krzepnięciem krwi.
  • Choroby autoimmunologiczne.
  • Chorobę tętnic obwodowych.
  • Zator tętniczy.

Aby je wykluczyć, przeprowadza się:

  • Badania krwi w celu wykluczenia twardziny skóry, tocznia rumieniowatego układowego, zaburzeń krzepnięcia, cukrzycy.
  • Test Allena, który ocenia oboczny przepływ krwi w rękach.
  • Badanie ultrasonograficzne dopplerowskie, które ocenia przepływ krwi w naczyniach rąk i nóg.
  • Angiografia to badanie nieprzepuszczalne dla promieni rentgenowskich, które może wykryć zamknięcie naczyń.

Leczenie choroby Burgera

Nie ma lekarstwa na chorobę Buergera. Dlatego celem leczenia jest spowolnienie i zatrzymanie postępu choroby oraz złagodzenie jej objawów. W tym celu zaleca się:

  • Przestań palić. To najważniejsza część planu leczenia choroby Buergera. Nawet palenie jednego papierosa dziennie podtrzymuje aktywność choroby i pozwala na jej postęp.
  • Przyjmowanie leków. U osoby z zarostowym zapaleniem zakrzepicy każdy proces infekcyjny na skórze dłoni i stóp należy leczyć antybiotykami. Czasami mogą być potrzebne leki przeciwbólowe (niesteroidowe leki przeciwzapalne).
  • Interwencje chirurgiczne. Chirurgia w chorobie Buergera ma na celu otwarcie zablokowanych tętnic. Jeśli jednak dana osoba nadal pali, może ponownie wystąpić zamknięcie naczyń, owrzodzenia i gangrena. W przypadku zgorzeli zwykle konieczna jest chirurgiczna amputacja tkanki martwiczej. Czasami wykonuje się chirurgiczną sympatektomię - operację, w której nerwy unerwiające dotknięty obszar są przecinane w celu złagodzenia bólu.

Trwają badania nad lekiem Iloprost, który podaje się dożylnie pacjentom z zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń. Pomaga rozluźnić ściany naczyń krwionośnych i poprawia przepływ krwi. U niektórych pacjentów, którzy rzucili palenie, Iloprost:

  • Złagodzone objawy.
  • Spowolnić postęp choroby.
  • Zmniejszono potrzebę amputacji.

Ponadto osobom z chorobą Burgera zaleca się:

  • Unikaj zimna.
  • Noś odpowiednie obuwie, aby zapobiec urazom stóp. Nie możesz chodzić boso.
  • Wykonuj lekkie ćwiczenia, które mogą poprawić krążenie krwi.
  • Delikatny masaż i ciepło, które również zwiększają przepływ krwi.
  • Unikaj długotrwałego siedzenia lub stania w jednej pozycji.
  • Nie nosić obcisłej ani ciasnej odzieży.

Choroba Burgera

Choroba Buergera jest chorobą zapalną średnich i małych żył i tętnic. Wraz z postępem choroby dochodzi do zamykania się prześwitów tętnic i żył zakrzepami, co powoduje ich stan zapalny. W takim przypadku wpływa to na otaczające naczynia tkankowe, proces krążenia zostaje zakłócony..

W przeciwnym razie choroba nazywana jest zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń..

Choroba ma przebieg falisty, a jej objawy sprowadzają się do zmian niedokrwiennych nóg, które objawiają się drętwieniem, zmęczeniem, parestezjami, drgawkami, bólem, wrzodami, martwicą, zgorzelą stóp.

Aby zdiagnozować tę chorobę, stosuje się badania immunologiczne, dopplerowskie, termograficzne, angiograficzne..

Leczenie choroby Buergera może być zachowawcze lub operacyjne, w zależności od stopnia zaawansowania choroby.

Przyczyny choroby Burgera

Obecnie dokładna przyczyna choroby Buergera nie została ustalona, ​​ale wiadomo, że jej rozwój jest spowodowany następującymi czynnikami:

  • genetyczne, ponieważ choroba ma charakter endemiczny. Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń jest częstsze wśród mieszkańców regionów śródziemnomorskich i krajów azjatyckich, w których występują specyficzne haplotypy ludzkich antygenów leukocytów, które są możliwą przyczyną tej choroby;
  • zakaźny. Choroba przebiega podobnie jak salmonella, wirusy, riketsje, paciorkowce, chlamydie;
  • neuroendokrynny. Ze względu na wysoką zawartość adrenaliny, która powstaje w wyniku wzmożonej czynności nadnerczy, w układzie mikrokrążenia krwi dochodzi do skurczu;
  • autoimmunologiczne. W chorobie Buergera autoprzeciwciała przeciwko elastynie, kolagenowi, lamininie, komórkom śródbłonka są wytwarzane z utworzeniem krążących kompleksów immunologicznych i zespołu antyfosfolipidowego;
  • neurogenny. Spastyczna degeneracja i zablokowanie tętnic następuje z powodu organicznych zmian w pniach nerwowych;
  • palenie. Mając toksyczny i hipoksyczny wpływ na komórki śródbłonka, palenie tytoniu prowadzi do zmniejszenia produkcji peptydów wazoaktywnych, rozwoju skurczu i zablokowania tętnic obwodowych;
  • czynniki szkodliwe - urazy, alergie, zatrucie arszenikiem, odmrożenia.

Naukowcy byli ostatnio bardziej skłonni wierzyć, że ta choroba jest bardziej spowodowana czynnikami autoimmunologicznymi i genetycznymi..

Klasyfikacja i objawy choroby Buergera

W zależności od lokalizacji regionu łożyska tętniczego, w którym przepływ krwi jest utrudniony, wyróżnia się trzy typy choroby Buergera:

  • dystalny. Występuje niedrożność małych tętnic przedramienia, dłoni, stopy, podudzia (około 65% przypadków);
  • proksymalny. Dotyczy to tętnic o dużej i średniej średnicy: udowych, aortalnych, biodrowych (około 20% przypadków).
  • mieszany. Jest to połączenie dwóch powyższych typów chorób (15% przypadków).

Choroba Buergera może rozwijać się powoli, obejmować okresy światła, które mogą trwać do kilku lat lub postępować szybko i szybko, prowadząc do zgorzeli kończyn.

Istnieją trzy etapy zarostowego zapalenia zakrzepów:

  • angiospastic;
  • angiotrombotic;
  • angiosklerotyczny (zgorzel).

Objawy rozwijają się stopniowo. Początkowo pacjent odczuwa zmęczenie kończyn, częste mrowienie w palcach, uczucie zimna.

Następnie pojawia się ból podczas chodzenia, który nie ustępuje po odpoczynku. Wraz z porażką rąk ból pojawia się w przedramionach i dłoniach podczas wykonywania przez nie czynności. Występuje sinica palców, wzrasta wrażliwość stóp i dłoni na zimno, na opuszkach palców pojawiają się bolesne guzki i krwotoki.

Ciężkie zmiany niedokrwienne kończyn objawiają się brakiem pulsacji w tętnicach dłoni i stóp, bólem spoczynkowym, owrzodzeniem, zgorzelą palców.

Z udziałem tętnic wieńcowych w procesie rozwija się dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego.

Klęska tętnic krezkowych prowadzi do pojawienia się ostrego bólu brzucha, krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzeń i martwicy ścian jelit.

Przy zajęciu naczyń mózgowych może rozwinąć się udar, niedokrwienne zapalenie nerwu wzrokowego.

W przypadku zakrzepicy tętnic nerkowych dochodzi do zmian zawałowych w miąższu nerek.

Przebieg choroby pogarsza palenie tytoniu i hipotermia.

Diagnoza choroby Buergera

Aby postawić diagnozę, przeprowadza się ogólne i biochemiczne badania krwi, badania immunologiczne, zaleca się koagulogram, a także pomiar ciepła i termografię.

W toku badań radioizotopowych, rheowazografii, ultrasonografii, angiografii RTG z kontrastem określa się stopień zaburzeń mikrokrążenia.

Leczenie choroby Burgera

W leczeniu tej choroby stosuje się metody zachowawcze i chirurgiczne..

Farmakoterapia choroby Buergera jest wskazana na etapie spastycznym. Obejmuje:

  • stosowanie leków łagodzących skurcz naczyń (leki przeciwskurczowe, blokery zwojów), obwodowe leki przeciwcholinergiczne; niesteroidowe środki przeciwbólowe; leki poprawiające właściwości reologiczne krwi, trofizm tkanek;
  • powołanie środków uspokajających, anksjolityki, które normalizują funkcje ośrodkowego układu nerwowego.
  • przepisywanie leków przeciwbakteryjnych pacjentom z wtórną infekcją;
  • stosowanie kortykosteroidów.

Ponadto leczenie fizjoterapeutyczne jest wskazane u pacjentów z zarostowym zapaleniem naczyń zakrzepowych (diatermia okolicy lędźwiowej, prądy diadynamiczne); hiperbaria tlenowa, plazmafereza, chodzenie z dawką na rozwój naczyń obocznych kończyn, fotohemoterapia, leczenie sanatoryjne.

Jeśli leczenie zachowawcze jest nieskuteczne, chorobę poddaje się leczeniu chirurgicznemu..

Leczenie operacyjne choroby Buergera może polegać na wykonaniu:

  • operacje radykalne: operacja bajpasowa (obejście zwężenia tętnicy), endarteriektomia (usunięcie śródbłonka), protetyka, stentowanie;
  • amputacja w przypadku martwicy dotkniętych palcami lub zgorzeli stopy;
  • operacje paliatywne: usunięcie błony zewnętrznej wielkich tętnic (operacja Leriche'a), sympatektomia lędźwiowa wg Dieza, sympatektomia okołotętnicza, arterializacja łożyska żylnego, przeszczepienie sieci większej do podudzia.

Zatem choroba Buergera jest ciężką postępującą chorobą naczyniową o zadowalającym rokowaniu dla pacjenta..

Chorobę wywołuje palenie tytoniu, czynniki dziedziczne i autoimmunologiczne. Pacjenci z zarostowymi zapaleniami zakrzepowo-naczyniowymi odczuwają ból, drętwienie, pieczenie kończyn, trudności w poruszaniu się. Postęp choroby prowadzi do rozwoju owrzodzeń i ran na skórze. Poważnym powikłaniem choroby jest gangrena, którą można leczyć jedynie amputacją. Dzięki terminowemu rozpoczęciu leczenia, wdrożeniu odpowiednich ćwiczeń, odpowiedniej pielęgnacji skóry, rzuceniu palenia, można uniknąć takich konsekwencji.

Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń [choroba Bergera] (I73.1)

Wersja: Podręcznik choroby MedElement

informacje ogólne

Krótki opis

- Profesjonalne podręczniki medyczne. Standardy leczenia

- Komunikacja z pacjentami: pytania, recenzje, umawianie się na wizytę

Pobierz aplikację na ANDROID / iOS

- Profesjonalni przewodnicy medyczni

- Komunikacja z pacjentami: pytania, recenzje, umawianie się na wizytę

Pobierz aplikację na ANDROID / iOS

Klasyfikacja

Klasyfikacja zacierania chorób tętnic obwodowych według Fontaine-Pokrovsky'ego

Kostka-
ramienny
indeks

Chilliness, uczucie zimna, bladość, zwiększona potliwość, upośledzona wrażliwość

W spoczynku nie ma jeszcze bólu nóg, ale pojawia się:
IIa - przy przejściu powyżej 200 m
II6 - przy mijaniu mniej niż 200 m

Ból nóg w nocy; odległość bezbolesnego chodzenia do 50 m lub mniej

Etiologia i patogeneza

Etiologia zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń pozostaje w dużej mierze niejasna..

Patogeneza
istnieje kilka teorii:

- Koncepcja autoimmunologicznego charakteru tej choroby stała się powszechna. Proces rozpoczyna się w postaci wielokrotnych pęknięć wewnętrznej elastycznej membrany na tle kumulacji IgG, anafilatoksyn C3a, C5a, krążących kompleksów immunologicznych. Uczulone limfocyty T, biologicznie czynne aminy, przeciwciała przeciw naczyniom, krążące kompleksy immunologiczne, anafilatoksyny oddziałują na ścianę naczynia, co prowadzi do jego proliferacyjnego zapalenia, zwiększonej przepuszczalności, agregacji płytek i neutrofili, skurczu naczyń i zakrzepicy.

- dziedziczna predyspozycja Podczas typowania systemu ludzkich antygenów leukocytów (HLA) klasy I, II w populacji japońskiej wykazano istotny statystycznie związek haplotypów HLA-B 54 i HLA-B 40 DR2 i DR9 z obecnością zarostowego zapalenia naczyń.

- Spośród szerokiego spektrum wyzwalających czynniki etiopatogenetyczne największą wagę przywiązuje się do palenia tytoniu, a samą chorobę określa się nawet jako „chorobę młodych palaczy tytoniu” - chorobę młodych palaczy. Najbardziej szkodliwe składniki palenia - tlenek węgla, kotynina i antygen glikoproteinowy - są głównymi czynnikami w mechanizmie wyzwalania procesu autoimmunologicznego, który zwiększa alergiczny nastrój organizmu, co potwierdza wzrost zawartości IgE w surowicy osób długotrwale palących. Nikotyna i karboksyhemoglobina powodują destrukcyjne zmiany w komórkach śródbłonka, hiperfibrynogenemię, spadek poziomu wysokich lipoprotein i wzrost zawartości lipoprotein o małej gęstości.

- Niektórzy autorzy zwracają uwagę na znaczenie urazów przez zimno w zakrzepowo-zarostowych zapaleniach naczyń, zwracając uwagę na związek między początkiem choroby a wcześniejszą hipotermią lub odmrożeniami kończyn, co jest szczególnie ważne w rejonach o niskich temperaturach klimatycznych..

Epidemiologia

Częstość występowania: rzadko

Czynniki i grupy ryzyka

- męski;
- wiek 20-40 lat;
- palenie. Czynnik ten decyduje o rozwoju choroby;
- epizody hipotermii lub odmrożenia;
- obecność chorób autoimmunologicznych.

Obraz kliniczny

Kliniczne kryteria diagnostyczne

Oczywiście objawy

Choroba zaczyna się częściej stopniowo, w 40% przypadków - ze zmianami na kończynach dolnych w postaci przeziębienia, bólu, wrzodów czy infekcji palców stóp. U 25% pacjentów pierwszym objawem jest migrujące zapalenie żył, u 5% - niedokrwienie kończyn górnych. Czasami choroba rozpoczyna się dławicą piersiową lub zawałem mięśnia sercowego.
Gorączka, utrata masy ciała, bóle mięśni i stawów są zwykle nieobecne.

Uszkodzenie tętnic obwodowych. Częściej zajęte są tętnice kończyn dolnych - proksymalna i dystalna część tętnicy podkolanowej.
Pacjenci skarżą się na zimne stopy i bóle kończyn. Wiodącym objawem jest chromanie przestankowe, czyli pojawienie się bólu podczas chodzenia z zanikiem po 1-2 minutach w pozycji stojącej. U 75% pacjentów ze zmianami w naczyniach obwodowych chromanie przestankowe jest pierwszym objawem choroby. Charakterystyczny jest ból mięśni łydek, rzadziej kostek i ud. Czasami pacjenci skarżą się na uczucie zmęczenia nóg. Ból jest szczególnie intensywny na początku chodzenia, czasem gorzej w chłodne dni. W zaawansowanych przypadkach ból pojawia się nie tylko podczas wysiłku fizycznego, ale także w spoczynku, częściej w pozycji poziomej. Podczas wchodzenia po schodach lub pod górę ból pojawia się znacznie szybciej.
W późniejszych stadiach dochodzi do owrzodzenia i zgorzeli. Ból wydłuża się i tylko sporadycznie ma charakter napadowy, nasilany przez ciepło.

Kolor skóry nie zmienia się na początkowych etapach. Przy wysoko uniesionej kończynie pojawia się bladość, która utrzymuje się przez długi czas, gdy noga jest przenoszona do pozycji poziomej. Podczas opuszczania nogi pojawia się sinica. Zmiana bladości, sinicy i zaczerwienienia w różnych pozycjach kończyny pomaga wykluczyć stan zapalny, w którym skóra nie zmienia koloru w zależności od pozycji.

Owrzodzenia w niedokrwieniu kończyn są zwykle głębokie, z towarzyszącym zapaleniem na dole i wokół owrzodzenia. Obrzęk w okolicy kostki występuje częściej z powodu uszkodzenia żył lub zapalenia.

Zgorzel rozwija się powoli. Ból nóg jest tak intensywny, że nie daje odpocząć pacjentowi ani w dzień, ani w nocy. Spontaniczna amputacja jest rzadka. W przeciwieństwie do miażdżycy, częstość występowania zgorzeli w zakrzepowo-zarostowym zapaleniu naczyń jest mniejsza: jeśli objawy niedokrwienia są obecne u 80%, gangrena rozwija się tylko u 10-37% pacjentów.

Należy zwrócić uwagę na pulsację tętnic, którą zwykle bada się na grzbiecie stopy poniżej kłykcia wewnętrznego (tętnica piszczelowa tylna); w dole podkolanowym (tętnica podkolanowa) oraz w pachwinie powyżej więzadła poczwarki (tętnica udowa).

Znaczenie ma asymetria pulsu na kończynach. Badanie oscylograficzne potwierdza niedokrwienie kończyny.

Pomiar temperatury skóry ujawnia różnice w przeważnie jednostronnych zmianach. Badania te pomagają ocenić jedynie stopień upośledzenia ukrwienia, ale nie mają znaczenia dla diagnozy..

U około jednej trzeciej pacjentów zajęte są naczynia kończyn górnych. Ból ramion, przeziębienie, sinica, nadżerki skóry i owrzodzenia są typowe. W tętnicach promieniowych i łokciowych często osłabia się i zanika pulsacja. Czasami zmiany ograniczają się do naczyń kończyn górnych bez wpływu na tętnice nóg.

Zgorzel kończyn górnych rozwija się rzadziej niż kończyn dolnych (w 12-15% przypadków).

T
Zespół Raynauda obserwuje się u 34-57% pacjentów, częściej u kobiet. Charakteryzuje się napadowymi skurczami naczyń kończyn górnych, którym towarzyszy wybielenie i ochłodzenie palców. W przerwach między atakami dłonie są sinicowe. Nadpotliwość dłoni jest typowym objawem zaburzonej regulacji współczulnej.

Migrujące zapalenie żył (zwykle nawracające) występuje u 60% pacjentów. Dotyczy to głównie małych żył powierzchownych w ramionach i nogach. Pacjenci częściej skarżą się na miejscowy ból. Skóra na dotkniętym obszarze jest przekrwiona, w ciężkich przypadkach rozwijają się zmiany podobne do róży. Żyły w badaniu palpacyjnym są dość gęste, wrażliwe na nacisk.


Uszkodzenie naczyń serca jest wynikiem produktywnego lub niszcząco-produktywnego zapalenia tętnic naczyń wieńcowych z wtórnym tworzeniem się skrzepliny. Obraz kliniczny zależy od ciężkości, tempa rozwoju zapalenia naczyń i powikłań. Przy przewadze zjawisk produktywnych objawy przypominają zwężającą miażdżycę naczyń wieńcowych. Głównym objawem klinicznym jest dusznica bolesna oporna na azotany. EKG - przemijające zmiany w postaci odwrócenia załamka T i obniżenia odcinka ST.

Wraz z powolnym postępem zapalenia wieńcowego obserwuje się bezbolesny zawał mięśnia sercowego; jednakże zwykle obserwuje się wcześniejsze napady dusznicy bolesnej. Ze względu na słaby rozwój zabezpieczeń w młodym wieku częściej dochodzi do rozległej martwicy mięśnia sercowego. W przypadku zawału przezściennego często powstaje tętniak serca, który może być powikłany niewydolnością krążenia, zapaleniem zakrzepowo-zatorowym i zatorami w różnych narządach.

Klęska przewodu pokarmowego jest spowodowana zapaleniem naczyń krwionośnych krezki i wtórnym niedokrwieniem narządów jamy brzusznej. Głównym objawem jest ból, który przybiera większe nasilenie przy zakrzepicy naczyń krezkowych. W zależności od lokalizacji ból może dotyczyć górnej lub środkowej części brzucha, ale częściej ma charakter rozproszony. Początkowo brzuch, choć napięty, jest wyczuwalny, bez wyraźnych objawów podrażnienia otrzewnej. Później w obrazie klinicznym dominują objawy zgorzeli jelitowej, której towarzyszy leukocytoza, wzrost temperatury ciała, podrażnienie otrzewnej, atonia jelitowa.

Można zaobserwować objawy spowodowane długotrwałym niedokrwieniem - uporczywy ból brzucha, który pojawia się na wysokości trawienia, nie ustępuje lekami przeciwskurczowymi; czasami biegunka, utrata apetytu, nudności.

Z powodu długotrwałego zespołu bólowego pacjenci wyglądają na wyczerpanych, bardzo wychudzonych; krótkoterminową ulgę zapewniają tylko zastrzyki z narkotyków.

Rzadziej rozwija się zakrzepica żył krezkowych, w której ból narasta bardziej stopniowo niż w zakrzepicy tętniczej. Po kilku dniach na pierwszy plan wysuwają się objawy martwicy jelit.

Rzadko dochodzi do zajęcia naczyń żołądka, trzustki i wątroby. Obserwuje się objawy zapalenia żołądka, ostre wrzody żołądka, zapalenie trzustki.

Uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego jest następstwem zapalenia naczyń średnich i małych tętnic i żył. Częstość występowania zaburzeń mózgowych waha się od 2 do 30%. Objawy kliniczne zapalenia naczyń mózgowych są zróżnicowane i zależą od rozległości i lokalizacji zmian naczyniowych. Występują zawroty głowy, parestezje, przerywane hemiplegie, afazja, zaburzenia widzenia.

W przypadku powikłań zakrzepowych zaburzenia psychiczne prowadzą do demencji.

U 40% pacjentów z zapaleniem naczyń ośrodkowego układu nerwowego obserwuje się objawy uszkodzenia nerwu czaszkowego, mono- lub hemiplegię oraz zaburzenia spastyczne. W typowych przypadkach zmiany ogniskowe i rozlane w ośrodkowym układzie nerwowym występują naprzemiennie.

Zmiany w innych narządach i układach w TAO są znacznie mniej powszechne.

Czasami dotyczy to naczyń siatkówki lub innych błon narządu wzroku, co prowadzi do utraty pól widzenia lub zmniejszenia jego ostrości.

Istnieją 3 postacie kliniczne zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń:

Postać obwodowa charakteryzuje się uszkodzeniem tętnic obwodowych rąk i nóg z objawami chromania przestankowego, martwicą kończyn dystalnych aż do wystąpienia zgorzeli palców; migrujące zapalenie żył jest typowe. Choroba trwa długo z wieloletnią remisją, ale z tendencją do progresji. Prognozy na całe życie są korzystne.

Postać trzewna występuje w 25% przypadków, postępuje z zapaleniem naczyń wieńcowych, brzusznych i mózgowych. Może wystąpić izolowane uszkodzenie jednego narządu lub układu lub kombinacja obu. Zmiany w naczyniach obwodowych nie są wyraźne, pacjenci nie skarżą się na ból kończyn, jednak przy dokładniejszym badaniu, w tym instrumentalnym, można określić asymetrię tętna ramion lub nóg, znaleźć wskazanie na przenoszone zapalenie żył. Spośród zmian trzewnych na pierwszym miejscu jest zapalenie wieńcowe z rozwojem ciężkich postaci zawału mięśnia sercowego, które w większości przypadków decydują o rokowaniu całej choroby..

U większości pacjentów obserwuje się postać mieszaną. Dla niej typowe połączone uszkodzenie naczyń obwodowych i wieńcowych, brzusznych i mózgowych. Charakter przebiegu i rokowanie zależą od nasilenia zaburzeń narządowych i mózgowych.

Diagnostyka

Termografia skóry i pomiar ciepła. Istnieje bezpośredni związek między stanem krążenia krwi a temperaturą skóry. Termografia pozwala jedynie na wizualną ocenę stref obniżenia temperatury i pośrednio ocenić stan krążenia w nich krwi. Zakrzepowo-zarostowe zapalenie naczyń charakteryzuje się obniżeniem temperatury w dalszych częściach kończyny (palce, stopy), które wyglądają jak „amputowane”.

USG i grafika dopplerowska. Pomiar ciśnienia postokluzyjnego pozwala ocenić stopień zmiany i funkcjonalność krążenia okrężnego. Regionalny wskaźnik ciśnienia skurczowego (stosunek ciśnienia krwi w odcinku kończyny do ciśnienia ogólnoustrojowego) obiektywnie odzwierciedla stan przepływu krwi i nasilenie niedokrwienia. Wskaźnik ciśnienia w kostce (PID) jest normalny> 1,0. Jeśli on

Diagnostyka laboratoryjna

Oznaczanie krążących kompleksów immunologicznych (CIC) we krwi obwodowej poprzez ich wytrącanie w 4,16% pp glikolu polietylenowego, a następnie fotometria na spektrofotometrze. Zawartość CEC jest wyrażana w jednostkach gęstości optycznej x 100 (w normie CEC wynosi 0-20 jednostek umownych). Wraz z zaostrzeniem choroby ich liczba wzrasta do 70-120 AU) określenie aktywności fagocytarnej neutrofili. W normalnym systemie kompleksy immunologiczne powstające w organizmie są usuwane przez układ fagocytów. Wrodzona lub nabyta wada w układzie fagocytarnym prowadzi do zwiększonego odkładania się kompleksów w postaci przeciwciał antygenowych w ścianach naczyń, a następnie do zapalenia immunologicznego. Zwykle liczba fagocytarna wynosi 60-100%, aw ostrym okresie zapalenia zakrzepowo-naczyniowego znacznie się zmniejsza (do 40%). c) określenie liczby i odsetka limfocytów T, B, D i O przez mitogenną stymulację tworzenia rozety. W zarostowym zapaleniu naczyń zakrzepowych dochodzi do naruszenia ogniwa komórkowego układu odpornościowego, wyrażającego się zmniejszeniem liczby limfocytów T i niewielkim wzrostem pozostałych populacji limfocytów.

Układ krzepnięcia krwi:
- oznaczanie krzepliwości krwi,
- indeks protrombiny,
- aktywność (koagulogram i tromboelastogram).
Pacjenci z zakrzepowo-zarostowymi zapaleniami naczyń mają wyraźną skłonność do nadkrzepliwości..

Diagnostyka różnicowa

Zakrzepowo-zarostowe zapalenie zarostowe różni się od zmian naczyniowych (tętniczych i żylnych) w innych chorobach.

Migrujące zapalenie żył, które występuje u ponad 50% pacjentów, należy odróżnić od podobnych zmian żylnych w guzach. Migrujące zapalenie żył występuje w 1/3 raków trzustki i ogona; z rakiem żołądka, płuc, pęcherzyka żółciowego, prostaty. Zapalenie żył rozwija się u 2-3% pacjentów z guzami. Powikłaniem zapalenia żył mogą być powtarzające się zawały płuc.
Nawracające zapalenie żył powierzchownych, zwłaszcza u osób w średnim i starszym wieku, wymaga dokładnego zbadania pacjenta, przede wszystkim w celu wykluczenia guza. Pacjenci z zapaleniem żył wędrownych muszą wykonać badanie rentgenowskie płuc i przewodu pokarmowego; USG i tomografia komputerowa narządów jamy brzusznej.

Niedokrwienie kończyn ze zgorzelą należy odróżnić od miażdżycy, innego zapalenia naczyń (guzkowe zapalenie tętnic), reumatoidalnego zapalenia stawów; powikłania zakrzepowo-zatorowe.

Miażdżyca naczyń obwodowych rozwija się głównie u osób powyżej 45. roku życia, szczególnie często u chorych na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze. Podobnie jak w przypadku zapalenia naczyń krwionośnych, chromanie przestankowe jest typowe; w przeciwieństwie do zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń, miażdżyca nie wpływa na naczynia kończyn górnych. Badając pacjentów z miażdżycą, należy zwrócić uwagę na lokalizację zmiany i osłabienie pulsacji nie tylko na tętnicach stopy i dole podkolanowym, ale także na tętnicy udowej. W miejscu projekcji aorty brzusznej i powyżej tętnic biodrowych można usłyszeć szmer skurczowy. Badanie rentgenowskie wykazuje oznaki miażdżycy tętnic aorty (stwardnienie i wydłużenie), a także zwapnienia dużych tętnic. Badanie surowicy krwi u większości pacjentów wskazuje na hiperlipidemię..
W przypadku miażdżycy częściej rozwija się gangrena. Miażdżyca tętnic charakteryzuje się zgorzelą kończyny, martwica palców występuje rzadko.
Arteriografia ujawnia dominującą zmianę w dużych pniach tętniczych kończyn dolnych. Zmiany naczyniowe mają charakter rozlany, a nie segmentowy, jak w przypadku zapalenia zakrzepowo-naczyniowego. Tętnice „zjadły” kontury z powodu blaszek miażdżycowych; zabezpieczenia są słabo rozwinięte.

Diagnostyka różnicowa między zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń a miażdżycą


Znak

Zarostowe zapalenie zakrzepicy

Miażdżyca tętnic

Wiek pacjenta

Do 45 lat

Ponad 45 lat

Podłoga

Mężczyźni

Częściej mężczyźni

Czynniki przyczyniające się

Palenie

Cukrzyca, nadciśnienie tętnicze

Kaliber dotkniętych statków

Małe i średnie tętnice

Duże i średnie tętnice

Współistniejące zakrzepowe zapalenie żył

Często

Nie występuje

Lokalizacja zmiany

Kończyny dolne i górne

Dolne kończyny

Natura porażki

Niedokrwienie i zgorzel palców

Niedokrwienie i zgorzel kończyn dolnych

Znaki angiograficzne:


Okluzja
Segmentowy, symetryczny
Rozproszone, asymetryczne
Lokalizacja
Tętnice podkolanowe, tętnice stopy, ręce, tętnice promieniowe
Iliac, tętnice udowe
Blaszki miażdżycowe
Nieobecny
Tam są
Zabezpieczenia
Małe, „drzewiaste” w miejscach ostrych zwężeń
Słabo wyrażone

Guzkowe zapalenie tętnic (opcja zakrzepowego zapalenia naczyń) występuje z upośledzonym ukrwieniem obwodowym i zgorzelą. Charakteryzuje się guzkami, sinicą, martwicą tkanek miękkich i błon śluzowych, gorączką, leukocytozą, ciężką dysproteinemią. W równym stopniu dotyczy to tętnic kończyn górnych i dolnych. Zgorzel palców lub kończyn może rozwinąć się w klasycznym guzkowym zapaleniu tętnic z antygenemią HBs, gdy zmiany naczyniowe są spowodowane patologią kompleksu immunologicznego. Tacy pacjenci mają inne charakterystyczne objawy: wysokie nadciśnienie tętnicze, zapalenie wielonerwowe.

Zapaleniu tętnic skroniowych czasami towarzyszą uszkodzenia dużych pni tętniczych z niedokrwieniem kończyn. W diagnostyce różnicowej ważne są objawy charakterystyczne dla zapalenia tętnic skroniowych: gorączka, ból głowy, podwyższona OB, uszkodzenie oczu.

Diagnozę różnicową należy przeprowadzić w przypadku powikłań zakrzepowo-zatorowych naczyń kończyn. Serce jest najczęściej źródłem zatorowości tętniczej krążenia ogólnoustrojowego, dlatego konieczne jest wykluczenie chorób serca z migotaniem przedsionków, bakteryjnym zapaleniem wsierdzia, zastoinową niewydolnością serca. Choroba zakrzepowo-zatorowa charakteryzuje się nagłym silnym bólem w okolicy niedrożności naczyń, bladością i zimnem kończyny z następującą sinicą.

Komplikacje

Leczenie

Wszyscy chorzy wymagają aktywnej eliminacji lub modyfikacji czynników ryzyka, w tym zaprzestania palenia tytoniu i kontroli przebiegu cukrzycy, dyslipidemii, nadciśnienia tętniczego i hiperhomocysteinemii. β-adrenolityki są bezpieczne, jeśli nasilenie choroby jest umiarkowane.

Ćwiczenia, takie jak 35-50 minut testowania na bieżni lub chodzenie z obciążeniem i spoczynkiem 3-4 razy w tygodniu, są ważną, ale nie ogólnie przyjętą metodą leczenia. Może zwiększyć dystans chodzenia bez objawów chorobowych i poprawić jakość życia. Mechanizmy prawdopodobnie obejmują zwiększone krążenie oboczne, poprawę funkcji śródbłonka z powodu rozszerzenia naczyń włosowatych, zmniejszoną lepkość krwi, lepszą elastyczność błon erytrocytów, zmniejszone zapalenie niedokrwienne i lepsze dotlenienie tkanek.

Pacjenci powinni trzymać stopy poniżej poziomu serca. Aby zmniejszyć ból w nocy, zagłówek można unieść o 10-15 cm, aby poprawić przepływ krwi do nóg.

Zaleca się również unikanie przeziębienia i leków powodujących zwężenie naczyń (na przykład pseudoefedryny, która znajduje się w wielu lekach na bóle głowy i przeziębienia).

Profilaktyczna pielęgnacja stóp powinna być niezwykle dokładna, podobnie jak specjalna opieka nad chorymi na cukrzycę:

  • codzienne badanie nóg pod kątem urazów i uszkodzeń;
  • leczenie modzeli i odcisków pod okiem ortopedy;
  • codzienne mycie stóp ciepłą wodą z łagodnym mydłem, a następnie lekkie, ale dokładne osuszenie i całkowite wysuszenie;
  • zapobieganie urazom termicznym, chemicznym i mechanicznym, szczególnie spowodowanym niewygodnym obuwiem.

Leki przeciwpłytkowe mogą nieznacznie złagodzić objawy i zwiększyć odległość, jaką dana osoba może chodzić bez objawów klinicznych. Co ważniejsze, leki te modyfikują miażdżycę i pomagają zapobiegać atakom choroby wieńcowej i przejściowym napadom niedokrwiennym / Być może wyznaczenie kwasu acetylosalicylowego 75 mg raz dziennie, kwasu acetylosalicylowego 25 mg z dipirydamolem 200 mg raz dziennie, klopidogrelu 75 mg doustnie 1 raz dziennie lub tyklopidyna doustnie 250 mg z kwasem acetylosalicylowym lub bez. Kwas acetylosalicylowy jest zwykle stosowany w monoterapii jako pierwszy lek, wówczas można dodać lub zastąpić inne leki w przypadku postępu choroby zarostowej kończyn dolnych.

Aby zmniejszyć chromanie przestankowe, poprawić przepływ krwi i zwiększyć dotlenienie tkanek w uszkodzonych obszarach, można przepisać pentoksyfilinę doustnie 3 razy dziennie po 400 mg z posiłkami lub cilostazol doustnie po 100 mg; jednak leki te nie zastępują eliminacji czynników ryzyka i ćwiczeń. Przyjmowanie tego leku przez 2 miesiące lub dłużej może być bezpieczne, ponieważ działania niepożądane, choć zróżnicowane, są rzadkie i umiarkowane..

Badane są inne leki, które mogą zmniejszyć kulawiznę. Należą do nich L-arginina (prekursor środka rozszerzającego naczynia krwionośne zależnego od śródbłonka), tlenek azotu, prostaglandyny rozszerzające naczynia i angiogenne czynniki wzrostu (np. Naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, główny czynnik wzrostu fibroblastów). Badana jest również terapia genowa w celu zniesienia chorób kończyn dolnych. U pacjentów z ciężkim niedokrwieniem kończyn długotrwałe pozajelitowe stosowanie prostaglandyn rozszerzających naczynia może zmniejszyć ból i ułatwić gojenie się wrzodów, a domięśniowe wstrzyknięcie genetycznie zmodyfikowanego DNA zawierającego naczyniowy śródbłonkowy czynnik wzrostu może spowodować wzrost naczyń obocznych krwi.

Przezskórna angioplastyka wewnątrznaczyniowa

Przezskórna angioplastyka wewnątrznaczyniowa ze stentowaniem lub bez jest główną niechirurgiczną metodą poszerzania okluzji naczyń. Przezskórna angioplastyka wewnątrznaczyniowa ze stentowaniem może utrzymać rozszerzenie tętnicy lepiej niż samo rozszerzenie balonem, przy niższym współczynniku ponownego zgryzu. Stenty są lepsze w dużych tętnicach z dużym przepływem (biodrowym i nerkowym), mniej skuteczne w mniejszych tętnicach i przy długich okluzjach.

Wskazania do przezskórnej angioplastyki wewnątrznaczyniowej są podobne do wskazań do leczenia operacyjnego: chromanie przestankowe, które zmniejsza aktywność fizyczną, ból spoczynkowy i zgorzel. Zmiany uleczalne to krótkie zwężenia biodrowe ograniczające przepływ krwi (o długości poniżej 3 cm) oraz krótkie pojedyncze lub wielokrotne zwężenia powierzchniowego odcinka udowo-podkolanowego. Całkowite okluzje (do 10-12 cm długości) tętnicy udowej powierzchownej można z powodzeniem rozszerzyć, ale wyniki są lepsze w przypadku niedrożności do 5 cm. Przezskórna angioplastyka wewnątrznaczyniowa jest również skuteczna w przypadku miejscowego zwężenia tętnicy biodrowej w pobliżu przecieku tętnicy udowo-podkolanowej.

Powikłania przezskórnej angioplastyki wewnątrznaczyniowej obejmują zakrzepicę w miejscu poszerzenia, dystalną embolizację, rozwarstwienie wewnętrznej wyściółki tętnicy z zamknięciem płata oraz powikłania związane ze stosowaniem heparyny sodowej.

Przy odpowiednim doborze pacjentów (na podstawie kompletnej i dobrze wykonanej wazografii) początkowy wskaźnik powodzenia sięga 85–95% dla tętnic biodrowych i 50–70% dla tętnic kończyn dolnych i udowych. Wskaźniki nawrotów są stosunkowo wysokie (25-35% po 3 latach), a powtórna przezskórna angioplastyka wewnątrznaczyniowa może być skuteczna.

Chirurgiczne leczenie zarostów kończyn dolnych

Leczenie chirurgiczne jest przepisywane pacjentom, którzy mogą bezpiecznie przejść dużą interwencję naczyniową i których ciężkie objawy nie ustępują na leczenie atraumatyczne. Celem jest zmniejszenie objawów, wyleczenie wrzodów i zapobieganie amputacji. Ponieważ wielu pacjentów cierpi na współistniejącą chorobę wieńcową, w świetle niebezpieczeństwa ostrego zespołu wieńcowego zalicza się ich do kategorii wysokiego ryzyka leczenia operacyjnego, dlatego stan czynnościowy serca pacjenta zwykle ocenia się przed operacją..

Tromboendarterektomia (chirurgiczne usunięcie przeszkadzającego obiektu) jest wykonywana w przypadku krótkich, ograniczonych zmian w tętnicach aorty, biodrowych, udowych wspólnych lub głębokich.

Rewaskularyzacja (np. Zespolenie udowo-podkolanowe) przy użyciu materiałów syntetycznych lub naturalnych (często żyły odpiszczelowej nogi lub innej żyły) jest stosowana do ominięcia zamkniętych segmentów. Rewaskularyzacja pomaga zapobiegać amputacji kończyny i zmniejsza kulawiznę.

U pacjentów, którzy nie mogą przejść poważnego zabiegu chirurgicznego, skuteczna może być sympatektomia, gdy dystalna okluzja powoduje silny ból niedokrwienny. Chemiczna blokada współczulna ma podobną skuteczność jak chirurgiczna sympatektomia, więc ta ostatnia jest rzadko wykonywana.

Amputacja to skrajny środek zalecany w przypadku nieuleczalnej infekcji, niekontrolowanego bólu w spoczynku i postępującej zgorzeli. Amputacja powinna odbywać się możliwie jak najdalej, zachowując kolano dla optymalnego wykorzystania protezy.

Terapia kompresyjna zewnętrzna

Zewnętrzny ucisk pneumatyczny kończyny dolnej, służący zwiększeniu dystalnego przepływu krwi, jest metodą z wyboru ratowania kończyny u pacjentów z ciężką postacią choroby i niezdolnych do leczenia operacyjnego. Teoretycznie zmniejsza obrzęki i poprawia przepływ krwi tętniczej, powrót żylny i dotlenienie tkanek, ale nie ma wystarczających badań, aby wspierać tę metodę. Mankiety lub pończochy pneumatyczne zakładane są na podudzie i pompowane rytmicznie podczas rozkurczu, skurczu lub części obu okresów przez 1-2 godziny, kilka razy w tygodniu.

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Połączone hemoroidy

Struktura Przyjrzyjmy się, czym jest połączony (mieszany) hemoroid. Jest to przebudzenie hemoroidów wewnętrznych i zewnętrznych znajdujących się wewnątrz lub na zewnątrz kanału odbytu. Same hemoroidy są bardzo nieprzyjemną chorobą.

Jak stosować kompresyjne podkolanówki w leczeniu żylaków

Struktura Na żylaki kończyn dolnych skarżą się nie tylko starsi pacjenci, ale także młodzi ludzie. Podkolanówki uciskowe na żylaki dla mężczyzn i kobiet pomagają optymalnie rozłożyć nacisk od dołu do góry, co prowadzi do zmniejszenia bolesności, obrzęku i ciężkości nóg.

Jak obniżyć tętno w domu, aby znormalizować czynność serca?

Struktura Wzrost tętna (HR) może wystąpić nagle, zarówno na tle różnych sytuacji emocjonalnych, jak i bez wyraźnego powodu. Ta dolegliwość powoduje znaczny dyskomfort, dlatego ważne jest, aby opracować skuteczne sposoby jej zmniejszenia..