logo

Choroba Mondora

Skrzep krwi może wystąpić w różnych miejscach. Zespół Mondora to zapalenie żył powierzchownych przednio-bocznych ścian klatki piersiowej i ścian brzucha, a także gruczołu sutkowego. Został nazwany na cześć chirurga z Francji. To on to odkrył i scharakteryzował, ustalił związek z taką chorobą, jak zakrzepowe zapalenie żył. Choroba Mondora występuje rzadziej u mężczyzn niż u kobiet. Klęska występuje jednakowo po lewej i po prawej stronie. Zasadniczo problem ten występuje w średnim wieku - 25-40, rzadziej - 64-70 lat.

Przyczyny zespołu

  • dożylne podawanie leków;
  • ciąża;
  • choroba tkanki łącznej (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy);
  • naruszenie układu krzepnięcia krwi (zespół Trousseau);
  • noszenie zbyt ciasnej bielizny, która powoduje podrażnienia, otarcia;
  • po operacji gruczołu mlekowego;
  • przewlekłe zapalenie sutka, obwisłe duże piersi również powodują zakrzepowe zapalenie żył;
  • infekcja;
  • narażenie na promieniowanie.
Powrót do spisu treści

Jak rozpoznać?

Badanie ujawnia następujące objawy:

Diagnostyka

W przypadku zakrzepicy żył piersiowo-piersiowych i przedklakowych należy wykluczyć onkologię i trombofilię.

Stosowane są metody badań lekarskich:

  • Mammografia. Na mammogramie widoczne jest ciemnienie przypominające perełki, które odpowiada powstawaniu w badaniu palpacyjnym. Ale w większości przypadków wyniki mieszczą się w normalnym zakresie..
  • Badanie ultrasonograficzne pomaga prześledzić cały przebieg zakrzepowego naczynia, co jest problematyczne dla mammografii, można określić żyłę rozszerzoną przez skrzep. Otaczająca tkanka jest hiperechogeniczna, co wiąże się ze stanem zapalnym. W spektralnym dopplerze nie ma przepływu krwi w naczyniu dotkniętym chorobą.
  • Biopsja. Ujawniają zmiany sklerotyczne w żyłach z objawami zakrzepicy i zapalenia. Wyniki biopsji odpowiadają 4 etapom choroby.
  • Immunohistochemiczne badanie białek. Do diagnostyki różnicowej. Choroba jest wykrywana poprzez zmianę charakteru przepływu krwi.
  • Badanie krwi wykazuje monocytozę, leukocytozę, eozynofilię.
Powrót do spisu treści

Leczenie choroby

Wśród leków przepisywane są:

  • okłady z maścią Vishnevsky, kompres alkoholowy;
  • fizjoterapia, mianowicie jonoforeza;
  • leki, w szczególności niesteroidowe leki przeciwzapalne;
  • antykoagulanty na ogół nie są przepisywane, z wyjątkiem przypadków rozprzestrzeniania się procesu na układ żył głębokich;
  • środki przeciwbólowe;
  • blokada nowokainą.

Leczenie tej choroby daje pozytywny wynik, nawroty są rzadkie. Ważne jest, aby zidentyfikować chorobę we wczesnych stadiach, a po 2-8 tygodniach następuje powrót do zdrowia. W większości przypadków problem znika również bez interwencji. Leczenie ogólne ogranicza się do powstrzymania się pacjenta od aktywności fizycznej - wskazany jest odpoczynek. Przyjmowane są również środki przeciwbólowe.

Leczenie choroby Mondora

Zakrzepowe zapalenie żył przypominające pępowinę jest rzadką postacią choroby, która atakuje żyły i naczynia krwionośne. Po raz pierwszy stan patologiczny został zidentyfikowany w 1939 roku przez francuskiego naukowca Henry'ego Mondora. Charakteryzuje się zapaleniem żył ściany brzucha i przednio-bocznym gruczołem piersiowym. Choroba Mondora występuje u mężczyzn znacznie rzadziej niż u kobiet.

Objawy i przyczyny

Choroba Mondora u kobiet i mężczyzn nie ma większego wpływu na samopoczucie. Objawy zatrucia (zatrucia) i rozwój procesu zapalnego są słabo wyrażone lub całkowicie nieobecne.

Geneza pierwotnej postaci patologii jest nadal niejasna, ale naukowcy sugerują, że zaburzenia w funkcjonowaniu układu odpornościowego mogą wywoływać rozwój. Rozwój postaci wtórnej wynika z przebiegu innych stanów patologicznych w organizmie.

Obraz kliniczny zakrzepowego zapalenia żył pępowinowych:

  • W okolicy gruczołów mlecznych powstaje wydłużone stałe zgrubienie, długość waha się od 3 do 30 mm, porusza się wraz ze skórą, przy próbie dotyku pojawia się wyraźny zespół bólowy.
  • Ból często promieniuje do pach, gorzej, gdy próbuje się unieść ręce i wziąć głęboki oddech.

Choroba jest słabo poznana, dlatego wszystkie czynniki prowokujące nie zostały jeszcze zidentyfikowane. U kobiet patologia często rozwija się po trudnym porodzie, długotrwałym karmieniu piersią, w przebiegu przewlekłej postaci zapalenia sutka, ciągłym noszeniu niskiej jakości wąskich staników.

  • stałe lub ostre napięcie dłoni podczas pracy;
  • usunięcie wyrostka robaczkowego;
  • procesy zakaźne w gruczołach mlecznych;
  • hydradenitis.

Zespół Mondora u kobiet dotyczy jednej piersi, u mężczyzn dolegliwość jest obustronna.

Metody diagnostyczne

Jeśli pojawią się nieprawidłowości, nie odkładaj wizyty u lekarza. W większości przypadków do postawienia diagnozy wystarcza badanie podstawowe i badanie dotykowe żył. Aby określić ciężkość zmiany, lekarz przepisuje dodatkowe badanie.

Instrumentalne i laboratoryjne metody diagnostyczne:

  • kliniczne i biochemiczne badanie krwi;
  • ogólna analiza moczu;
  • koagulogram;
  • angioscanning ultradźwiękowy;
  • Rentgen klatki piersiowej;
  • flebografia;
  • test markerów nowotworowych.

Na podstawie wyników badań, biorąc pod uwagę indywidualne cechy ciała pacjenta, lekarz opracowuje schemat leczenia.

Leczenie choroby Mondora

Opracowywana jest głównie terapia zachowawcza, konieczna jest do złagodzenia objawów. W niektórych przypadkach leczenie może w ogóle nie być przepisane.

Pacjent jest wskazany do stosowania antybiotyków, kortykosteroidów i antykoagulantów, które zapobiegają tworzeniu się skrzepów krwi.

Głównym zadaniem kursu terapeutycznego jest zmniejszenie lub zatrzymanie procesu zapalnego, co złagodzi stan i zmniejszy prawdopodobieństwo powikłań.

Przybliżony schemat leczenia:

  • niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen
  • blokada nowokainy;
  • procedury fizjoterapeutyczne i różne okłady;
  • niesteroidowe maści.

Receptury medycyny tradycyjnej można łączyć z farmakoterapią i zabiegami fizjoterapeutycznymi, ale każdy krok musi być wcześniej uzgodniony z lekarzem prowadzącym. Aktywność własna może wyrządzić więcej szkody niż pożytku.

Możliwe komplikacje

Zespół Mondora jest raczej rzadką i jednocześnie nie zagrażającą życiu chorobą. Z reguły w jego przebiegu nie rozwijają się poważne komplikacje. Ale podobnie jak inne formy zapalenia żył, nieleczony stan patologiczny może powodować poważne konsekwencje:

  • zator septyczny;
  • krwotok wewnętrzny;
  • ropień, głównie w tkance okołożylnej, jeśli choroba ma charakter zakaźny.

W większości przypadków choroba ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy. Jeśli obraz kliniczny był słaby lub całkowicie nieobecny, często osoba nawet nie podejrzewa, że ​​jest chory. Bardzo rzadko, ale zdarzały się przypadki nawrotów. Główne niebezpieczeństwo tej choroby polega na tym, że wszystkie dolegliwości układu żylnego zwiększają prawdopodobieństwo rozwoju onkologii..

Leczenie choroby Mondora

Synonimy zespołu Mondora. Przewlekłe podskórne zapalenie naczyń ściany klatki piersiowej. Liniowe zapalenie żył ściany klatki piersiowej. Zakrzepowe zapalenie żył i zapalenie okołożył przedniej powierzchni klatki piersiowej.

Definicja zespołu Mondora. Choroba zapalna bocznych żył powierzchownych ściany klatki piersiowej. Choroba wydaje się być specjalną postacią liniowego powierzchownego zapalenia żył [zapalenie żył żelazną nitką (Favre)].

Autor. Mondor Henri - francuski chirurg, Paryż, 1885-1962. Zespół został po raz pierwszy opisany w 1939 roku.

Symptomatologia zespołu Mondora:
1. Subiektywne odczucia są umiarkowane: uczucie napięcia podczas ruchu i umiarkowana wrażliwość w lewej połowie klatki piersiowej wzdłuż przedniej linii pachowej.
2. Obiektywnie: cienki, prosty, pionowy gęsty pas na skórze klatki piersiowej [tak, jakby cewkę moczową (Mondor) umieszczono pod skórą]. Czasami oprócz jednego wyczuwalnego paska jest jeszcze jeden lub dwa.
3. Bardzo rzadko dochodzi do powiększenia pachowych węzłów chłonnych.
4. Spontaniczna inwolucja po kilku tygodniach.
5. Po wyleczeniu w tym obszarze pozostają bolesne odczucia, takie jak kauzalgia..
6. Kobiety częściej chorują.

Etiologia i patogeneza zespołu Mondora. Ograniczone zakrzepowe zapalenie żył odpiszczelowych klatki piersiowej o nieznanej etiologii. Zaatakowane naczynia znajdują się powierzchownie pod skórą w mięśniach; głęboko położone żyły nigdy nie są dotknięte. Możliwe, że czynnikami rozwiązującymi są różnego rodzaju urazy, jednak najwyraźniej zdarzają się epidemiczne przypadki choroby..

Anatomia patologiczna. Histologicznie stwierdza się stwardniające zapalenie żył wewnątrzżylnych z całkowitym lub częściowym zablokowaniem światła naczyń krwionośnych przez masy zakrzepowe.

Diagnostyka różnicowa. S. Hodgkin (patrz). Guzy ściany klatki piersiowej. Rakowe zapalenie naczyń chłonnych S. Duplay (patrz). Rak sutka.

Migracyjne zakrzepowe zapalenie żył

Zakrzepowe zapalenie żył wędrownych jest zmianą zapalną ściany żylnej powierzchownego lub głębokiego łożyska o przebiegu nawracającym. Patologia charakteryzuje się pojawieniem się jednego lub więcej ognisk zakrzepowych w postaci guzków lub gęstych sznurów wzdłuż żyły z objawami zapalenia (przekrwienie, obrzęk, bolesność), które znikają bez śladu, migrując do innych obszarów. Klęskę żył rozpoznaje się na podstawie danych z badania klinicznego, metod laboratoryjnych i instrumentalnych (USG, MR i flebografia radiocieniująca). Leczenie obejmuje terapię antykoagulacyjną, ucisk elastyczny, techniki manualne, wybrane aspekty korekcji chirurgicznej.

ICD-10

  • Powody
  • Patogeneza
  • Klasyfikacja
  • Objawy wędrownego zakrzepowego zapalenia żył
  • Komplikacje
  • Diagnostyka
  • Leczenie zakrzepowego zapalenia żył wędrownych
    • Terapia zachowawcza
    • Operacja
    • Leczenie eksperymentalne
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Nawracające zakrzepowe zapalenie żył są częstym towarzyszem patologii onkologicznych i autoimmunologicznych. Są wykrywane u 42% osób z gruczolakorakiem trzustki, 12% kobiet z rakiem piersi. Wiadomo, że obecność złośliwego procesu zwiększa ryzyko wystąpienia stanów zakrzepowych o 6,5 razy. Migrujące zapalenie żył występuje w 38–65,4% przypadków zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń, u 24% osób z zespołem Behceta. Patologię można zarejestrować w każdym wieku, w tym dzieci. Charakterystykę płci określa proces pierwotny: jeśli przy układowym zapaleniu naczyń lub idiopatycznym zakrzepowym zapaleniu żył uszkodzenie żył zwykle występuje u mężczyzn, to choroba Mondora jest typowa dla kobiet.

Powody

Nawracające zakrzepowe zapalenie żył ma charakter polietiologiczny. Zwykle choroba ma charakter wtórny, rozwijając się na tle innych stanów patologicznych, które wywołują trwałą hiperkoagulację z uszkodzeniem śródbłonka. W praktycznej flebologii uznaje się rolę następujących etiofaktorów:

  • Nowotwory złośliwe. Około połowa przypadków migrującego zakrzepowego zapalenia żył jest związana z procesami onkologicznymi i jest uważana za paraneoplazję (zespół Trousseau). Patologia jest często związana z gruczolakorakiem ogona i trzonu trzustki, ale występuje również w rakach piersi, żołądka, płuc i innych narządów.
  • Choroby ogólnoustrojowe. Zaburzenia zakrzepowe są często związane z patologią autoimmunologiczną - układowym zapaleniem naczyń (zespół Behceta), zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń (choroba Burgera), toczniem rumieniowatym. Nawracające zapalenie żył występuje z chorobą zapalną jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna).
  • Urazy i operacje. Migrujące zapalenie żył piersiowo-żołądkowych często występuje po mechanicznym uszkodzeniu ściany klatki piersiowej (w tym trwałym urazie zawodowym). Zabiegi chirurgiczne na gruczole sutkowym - biopsja, resekcja, mammoplastyka kosmetyczna stają się istotnymi czynnikami choroby Mondora.
  • Trombofilia. Stwierdzono powiązanie zakrzepicy wędrownej z wrodzonymi wadami krzepnięcia (niedobór białek C i S, niedobór czynnika Hagemana). Ryzyko patologii wzrasta w przypadku obecności przeciwciał antyfosfolipidowych i antykardiolipinowych, co jest spowodowane zwiększeniem zdolności prokoagulacyjnej surowicy.
  • Przyjmowanie leków. Udowodniono związek patologii z chemioterapią i hormonoterapią nowotworów złośliwych, przyjmowaniem leków przeciwangiogennych, kotrimoksazolu. Negatywne działanie leków jest spowodowane toksycznością naczyniową i początkiem tworzenia się skrzepliny.

Między innymi niektórzy badacze zwracają uwagę na wpływ chorób zakaźnych (kiła, gruźlica), przepukliny przeponowej. Czynniki ryzyka obejmują długotrwały odpoczynek w łóżku, palenie i historię głębokiej zakrzepicy. W niektórych przypadkach nie jest możliwe ustalenie charakteru nawracającego zapalenia żył, co pozwala mówić o niezależnej jednostce nozologicznej (postaci idiopatycznej), której wystąpienie wiąże się z reakcjami alergicznymi.

Patogeneza

Zespół Trousseau rozwija się zgodnie z mechanizmami triady Virchowa - z udziałem hiperkoagulacji, zastoju, uszkodzenia śródbłonka. Cytokiny (czynnik martwicy nowotworu, interleukina-1b), inwazja bezpośrednia, środki cytotoksyczne i radioterapia mają destrukcyjny wpływ na ścianę żył. Komórki złośliwe mają właściwości prokoagulacyjne - wzmagają wytwarzanie substancji trombogennych (czynnik tkankowy, proteaza cysteinowa, inhibitory fibrynolizy), hamują działanie przeciwzakrzepowe krwinek (makrofagów, płytek krwi, monocytów) i śródbłonka.

Wysoki potencjał zakrzepowy jest charakterystyczny dla raka płuc, trzustki i jajnika. Nowotwory złośliwe charakteryzują się ciągłym wytwarzaniem fibryny, która stanowi barierę ochronną przed czynnikami odpornościowymi oraz materiałem troficznym wspomagającym progresję guza. Wiele guzów charakteryzuje się zastojem krwi spowodowanym uciskiem zewnętrznym, wprowadzeniem do ściany naczynia z jej deformacją i innymi czynnikami (długotrwałe unieruchomienie, współistniejące choroby).

Patogeneza migrującego zakrzepowego zapalenia żył w chorobie Buergera pozostaje nieznana. Zakłada się, że rola nadkrzepliwości jest mniej znacząca niż w przypadku paraneoplazji. Flebopatologia u pacjentów z zespołem Behceta jest spowodowana immunopatologicznym zapaleniem z dysfunkcją śródbłonka. Rozwój choroby Mondora najczęściej tłumaczy się uciskiem na naczynia powierzchowne, po którym następuje zastój lub bezpośrednie uszkodzenie mechaniczne. W innych przypadkach mówimy o powtarzalnych ruchach ze skurczem i rozluźnieniem mięśni piersiowych, co prowadzi do rozciągania i rozszerzania żył piersiowych..

Zmiany patomorfologiczne ściany żylnej z nawracającym zakrzepowym zapaleniem żył powierzchownego łożyska charakteryzują się głównie wielojądrzastymi naciekami zapalnymi. Limfocyty i histiocyty są stopniowo dodawane do granulocytów, czasami znajdują się gigantyczne komórki. Skrzeplina, która początkowo zamyka światło naczynia, ulega późniejszej rekanalizacji i zwłóknieniu przy zachowaniu hemodynamiki.

Klasyfikacja

Nie opracowano odrębnej klasyfikacji dla migrującego zakrzepowego zapalenia żył. Klęskę sieci żylnej można usystematyzować, biorąc pod uwagę lokalizację procesu patologicznego, podkreślając kilka form:

  • Powierzchowny. Jest to najbardziej typowe dla migrującego zapalenia żył. Zwykle zajęte są naczynia kończyn dolnych lub tułowia (piersiowo-brzuszne, nadbrzuszne, boczne klatki piersiowej).
  • Głęboki. W przypadku zapalenia żył głębokich często dochodzi do porażki odcinka krętniczo-udowego. Rzadziej obserwowana zakrzepica żył w okolicy kości udowej, podudzi.
  • Nietypowy. Oznaki procesu zakrzepowego związanego z guzem można znaleźć w żyłach wątrobowych, śledzionowych i jajnikowych. Nietypowe formy obejmują również lokalizację podobojczykową, szyjną, mózgową.

Zmiany żylne mogą być pojedyncze lub wielokrotne, występujące w kilku segmentach jednocześnie. Zgodnie z klasyfikacją kliniczną choroba przechodzi w ostrą fazę i przyjmuje przebieg przewlekły z naprzemiennymi fazami nawrotu i remisji..

Objawy wędrownego zakrzepowego zapalenia żył

Początek choroby jest nagły, pojawiają się lekko bolesne węzły o różnej wielkości, zwykle zlokalizowane wzdłuż powierzchownych żył uda i podudzia. W tym samym czasie lub nieco później łączą się zmiany zapalne: skóra na dotkniętych obszarach staje się czerwona, puchnie, gęstnieje, staje się wrażliwa na dotyk. W ostrej fazie pojawia się ból, który rozciąga się na całą kończynę i utrudnia chodzenie. Ogólny stan zdrowia zwykle nie jest zaburzony, czasami obserwuje się utrzymującą się gorączkę. Wielokrotny proces charakteryzuje się zwiększonym zmęczeniem i osłabieniem..

Objawy zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych utrzymują się od kilku dni do 3-4 tygodni, nie towarzyszą im zaburzenia hemodynamiczne i znikają bez śladu. W przyszłości choroba nabiera nawracającego charakteru: za każdym razem proces zakrzepowy obejmuje wszystkie nowe strefy, migrując z jednego miejsca w drugie. Czasami jednocześnie wykrywa się kilka ognisk o różnej lokalizacji, w tym na kończynach górnych. Często w ogólnej strefie anatomicznej w niektórych obszarach wyczuwalna jest tylko pogrubiona żyła, podczas gdy w innych obraz jest uzupełniany wyraźnym stanem zapalnym.

Migrujące zapalenie żył w strukturze choroby Behceta objawia się małymi czerwonymi guzkami na przyśrodkowej powierzchni podudzia, wzdłuż dużej żyły powierzchownej. Nowe elementy pojawiają się, gdy stare goją się, czemu towarzyszy przebarwienie. W zakrzepowo-zarostowym zapaleniu naczyń objawy zmian żylnych są połączone z niedokrwieniem tętniczym: bladość, obniżona temperatura skóry, parestezja, chromanie przestankowe. Niektórzy pacjenci charakteryzują się rozwojem bezbolesnego gęstego sznurka, inni zwracają uwagę na obszary obrzęku migransowego rumienia.

Choroba Mondora zaczyna się od nagłego pojawienia się miękkiego, czasem bolesnego sznura podskórnego rozciągającego się od piersi do okolicy pachowej lub w kierunku brzucha. Skóra nad zakrzepowym naczyniem jest przekrwiona, naciekana, odnotowuje się miejscowy ból i pieczenie. Kiedy stan zapalny ustępuje, organizacja i rekanalizacja skrzepliny, sznurek podskórny staje się gęsty i włóknisty, dobrze konturuje się podczas unoszenia ramienia z odwodzeniem gruczołu. Napięciu skóry towarzyszy powstawanie promiennych zmarszczek, retrakcji. Objawy utrzymują się przez kilka tygodni.

Komplikacje

Brak jest naruszeń przepływu krwi żylnej z zakrzepowym zapaleniem żył migrujących powierzchownie, co wiąże się z odwrotnym rozwojem i rekanalizacją zwężenia. Jednak zespół Trusso ze zmianami głębokich segmentów wiąże się z wysokim ryzykiem zatorowości płucnej, które jest typowe dla 4–20% pacjentów o profilu onkologicznym. Inne powikłania procesu paraneoplastycznego to przewlekłe rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, niezakaźne zakrzepowe zapalenie wsierdzia (7,7-13% w raku płuca), zakrzepica tętnicza (2-5% przypadków).

Diagnostyka

Program diagnostyczny składa się z dwóch kierunków - identyfikacji samego procesu zakrzepowego i określenia jego pierwotnej przyczyny. Oprócz badania przedmiotowego, kompleks metod obrazowania laboratoryjnego pomaga ustalić charakter uszkodzenia układu żylnego w przypadku nawracających objawów:

  • Badania krwi. Z badań laboratoryjnych wymagane jest szczegółowe kliniczne badanie krwi, koagulogram. W przypadku podejrzenia zakrzepicy żył głębokich bada się produkty degradacji fibryny (D-dimer, RFMK). Aby wykryć trombofilię, określa się indywidualne czynniki krzepnięcia (białka C, S, antytrombina III), specyficzne przeciwciała (antyfosfolipid, antykardiolipina, przeciwjądrowe).
  • Ultrasonografia żył. Zgodnie z wynikami badania ultrasonograficznego obszary zakrzepowe są widoczne jako oporne struktury rurkowe z zagęszczoną ścianą, treściami bezechowymi lub hipoechogenicznymi, spadkiem sygnału przepływu lub jego odbudową po rekanalizacji zwężenia. Technika określa lokalizację skrzepów, rozległość zmiany, stan otaczających tkanek.
  • Flebografia MR. O wartości diagnostycznej flebografii MR decyduje trudność wykonania USG głębokich obszarów powyżej fałdu pachwinowego lub osób otyłych. Jest w stanie analizować przepływy krwi przy niskiej prędkości bez konieczności stosowania kontrastu i ekspozycji na promieniowanie. Dobrze definiuje żyły miednicy i naczynia oboczne, pomaga ocenić ryzyko zatorowości zakrzepicy.
  • Flebografia rentgenowska z kontrastem. Pozwala z dużą dokładnością ocenić drożność łożyska żylnego głębokiego poprzez obecność ubytków wypełnienia, będącego objawem „amputacji” gałęzi. Dostarcza informacji o lokalizacji zwężenia, stanie aparatu zastawkowego, zabezpieczeniach. Ale tradycyjna flebografia ma wiele wad - inwazyjność, ekspozycję pacjenta na promieniowanie, ryzyko zakrzepicy związanej z cewnikiem..

Konieczne jest różnicowanie patologii z rumieniem guzowatym, zapaleniem naczyń chłonnych, zapaleniem naczyń. Konieczne jest również wykluczenie cellulitu, zapalenia tkanki podskórnej. Analiza histologiczna materiału biopsyjnego z powodu zakrzepowego zapalenia żył wykazała zakrzepowe zakrzepy, nacieki zapalne w ścianie. Odróżnienie małych żył od naczyń limfatycznych pozwala na immunohistochemiczne barwienie białek błonowych (CD31, D240).

W wielu przypadkach nawracające zakrzepowe zapalenie żył świadczy o bezobjawowym przebiegu nowotworu złośliwego, który wymaga stałej czujności flebologów. Wraz ze szczegółowym wywiadem i badaniem przedmiotowym, TK klatki piersiowej, jamy brzusznej, miednicy, endoskopią żołądka, jelit, mammografią, można z powodzeniem zdiagnozować guz pierwotny..

Leczenie zakrzepowego zapalenia żył wędrownych

Terapia zachowawcza

Leczenie zapalenia żył wchodzących w skład zespołu paraneoplastycznego ma na celu zmniejszenie ryzyka powikłań, poprawę jakości życia pacjentów. W przypadku zajęcia żylnego zaleca się zapewnić chorowanej kończynie odpoczynek i uniesioną pozycję, unikając długotrwałego leżenia w łóżku. Istotne obszary korekty konserwatywnej to:

  • Farmakoterapia. Podstawą leczenia zakrzepicy żył jest terapia antykoagulantami o podłożu patogenetycznym. Preferowane są heparyny drobnocząsteczkowe, zarówno początkowe, jak i długoterminowe. W przypadku braku raka alternatywą mogą być warfaryna i fondaparynuks, chociaż są one mniej skuteczne. W celu korekcji objawów stosuje się NLPZ, kompresy półalkoholowe.
  • Terapia kompresyjna.Bandaż elastyczny i dzianina medyczna są wskazane w przypadku uszkodzeń naczyń powierzchownych. Pomagają przyspieszyć przepływ krwi, zapobiegając powiększaniu się skrzepów. Ale w przypadku zakrzepicy migracyjnej głębokiej metoda ta jest uznawana za nieskuteczną, ponieważ nie pozwala zapobiegać rozwojowi powikłań..
  • Terapia manualna. Jako bezpieczną i skuteczną korektę zespołu sieci pachowej (rodzaj choroby Mondora) zaleca się terapię manualną, w tym rozluźnienie mięśniowo-powięziowe, mobilizację tkanek miękkich oraz masaż drenażem limfatycznym. Uzupełnieniem metod oddziaływania fizycznego są ćwiczenia terapeutyczne z ćwiczeniami naciągającymi tkanki, poprawiającymi zakres ruchu w kończynie.
  • Leczenie przeciwnowotworowe. Najważniejszym aspektem leczenia zespołu Trousseau jest specyficzna terapia przeciwnowotworowa, którą przeprowadza się za pomocą leków chemioterapeutycznych, hormonów, środków immunologicznych i celowanych. Radioterapia nowotworów złośliwych to kolejny sposób na wyeliminowanie przyczyny paranowotworowego wędrującego zapalenia żył.

Operacja

W ciężkich przypadkach rozważa się wykonanie flebektomii lub trombektomii. Ale przy utrzymujących się czynnikach ryzyka taktyka chirurgiczna nie daje oczekiwanego efektu, ponieważ patologiczny proces migruje, wpływając na nowe naczynia. W przypadku nawracającej zakrzepicy żył głębokich pływających kończyn dolnych można zalecić wszczepienie filtra cava, aby zapobiec zatorowości płucnej. Rozpoznany guz, w zależności od stopnia zaawansowania, podlega radykalnemu usunięciu lub korekcji paliatywnej.

Leczenie eksperymentalne

Nowe doustne leki przeciwzakrzepowe: selektywne inhibitory czynnika Xa (rywaroksaban, apiksaban), bezpośrednie inhibitory trombiny (dabigatran) mogą być obiecującym obszarem farmakoterapii migrującego zakrzepowego zapalenia żył o genezie paraneoplastycznej, stanowiącej alternatywę dla tradycyjnych leków. Według badań klinicznych rywaroksaban wykazuje skuteczność podobną do heparyn drobnocząsteczkowych, zapewniając mniejsze ryzyko masywnego krwawienia, lepsze przestrzeganie terapii.

Prognozy i zapobieganie

Przy odpowiedniej korekcji terapeutycznej skutecznie zatrzymuje się nawroty migrującego zakrzepowego zapalenia żył, co zapewnia stabilną poprawę kliniczną. Ale bez wyeliminowania czynnika sprawczego nie można całkowicie wyleczyć patologii. Szczególnie niepokojące są nowotwory złośliwe, którym przy agresywnym przebiegu i przerzutach towarzyszy wyjątkowo niekorzystne rokowanie. Dlatego tak ważna jest czujność onkologiczna lekarza i pacjenta, wczesne wykrycie nowotworów i ich kompleksowe leczenie. Wtórne zapobieganie nawracającym zakrzepowemu zapaleniu żył polega na przyjmowaniu leków przeciwzakrzepowych.

Zakrzepowe zapalenie żył przypominające pępowinę

Zakrzepowe zapalenie żył pępowinowych jest rzadką patologią żylną, rozpoznano ją po raz pierwszy w 1939 r. Choroba charakteryzuje się zapaleniem żył mostka i jamy brzusznej oraz objawia się objawami charakterystycznymi dla innych typów zapalenia żył. Jakie są pośrednie przyczyny rozwoju patologii i główne objawy? Metody diagnostyczne i lecznicze? Jakie komplikacje się pojawiają i jakie są prognozy dotyczące powrotu do zdrowia.

  1. Co to jest choroba Mondora
  2. Mechanizm rozwoju choroby
  3. Powody
  4. Ryzyko zespołu Mondora
  5. Diagnostyka
  6. Z którym lekarzem należy się skonsultować
  7. Leczenie zapalenia żył Mondora
  8. Prognozy
  9. Przydatne wideo: choroba Mondora lub zakrzepowe zapalenie żył pępowinowych

Co to jest choroba Mondora

Co to jest zakrzepowe zapalenie żył pępowinowych? Jest to zlokalizowana patologia żył przedniej i bocznej powierzchni ściany brzucha i klatki piersiowej, odnosi się do zapalenia naczyń.

Wyrażony w postaci zakrzepicy z zapaleniem ściany bocznej lub powierzchownej żyły klatki piersiowej. Ta choroba występuje głównie u kobiet..

Podczas rozwoju patologii w okolicy pachowej na przedniej ścianie klatki piersiowej tworzy się pieczęć. Jej długość waha się od 3 do 30 cm, uszczelnienie jest zaplatane i przesuwa się wraz ze skórą.

Wielu lekarzy przypisuje tę chorobę uszkodzeniom naczyń żylnych przedramienia, ramienia, pach, penisa i jąder..

Problem występuje u osób w wieku 25-40 lat, rzadziej - po 60 latach.

Mechanizm rozwoju choroby

Zapalenie żył Mondora nie wpływa szczególnie na ogólne samopoczucie człowieka. Oznaki zatrucia i zapalenia są słabe lub w ogóle nie występują.

Pierwotna postać choroby ma niewyjaśnioną genezę, a nieprawidłowe działanie układu odpornościowego może sprowokować jej rozwój. Wtórne - występuje na tle innych procesów patologicznych w organizmie.

Objawy zakrzepowego zapalenia żył pępowinowych:

  • w okolicy gruczołów sutkowych pod pachami tworzy się solidne, wydłużone pionowe zgrubienie o długości 3–30 cm, które porusza się wraz ze skórą, przy badaniu palpacyjnym formacji pojawia się wyraźny zespół bólowy;
  • ból może promieniować do pach, nadbrzusza, nasila się przy wdechu, unoszeniu ramion;
  • martwi się ciągłym uczuciem pieczenia w dotkniętym obszarze;
  • obszar objęty stanem zapalnym puchnie, zmienia kolor na czerwony;
  • pojawiają się plamy starcze, trądzik różowaty wokół dotkniętego obszaru, symetryczna wysypka;
  • rzadko temperatura ciała wzrasta do poziomu podgorączkowego, obserwuje się osłabienie, senność, bóle głowy;
  • pachowe węzły chłonne ulegają zapaleniu;
  • wraz z postępem choroby patologiczny proces obejmuje pobliskie tkanki, na skórze wzdłuż żył powstają promieniste zmarszczki.

Zakrzepowe zapalenie żył włóknistych rozpoznaje się częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Choroba rozwija się po trudnym porodzie, przedłużonej laktacji, z przewlekłym zapaleniem sutka, ciągłym noszeniu wąskich staników.

Powody

Przyczyny zakrzepowego zapalenia żył w okolicy otrzewnej i klatki piersiowej są słabo poznane.

Patologia może wystąpić jako powikłanie infekcji dróg oddechowych, furunculosis, alergii. Po operacji i urazie klatki piersiowej, z obecnością nowotworów złośliwych.

Przyczyny przyczyniające się do rozwoju choroby:

  • usunięcie wyrostka robaczkowego;
  • zapalenie hydradenitis;
  • procesy zakaźne w gruczołach łojowych;
  • ostre lub stałe napięcie dłoni podczas pracy.

U kobiet z zespołem Mondora z jednej strony zachodzą procesy patologiczne. U mężczyzn choroba jest obustronna..

Ryzyko zespołu Mondora

Powikłania związane z zakrzepowym zapaleniem żył pępowinowych są rzadkie. Częściej u osób w podeszłym wieku, z zaawansowanymi postaciami patologii, obecnością chorób przewlekłych.

Najgroźniejszą konsekwencją zapalenia żył jest zator tętnicy płucnej. Choroba rozwija się nagle, często kończy się śmiercią.

Diagnostyka

Możliwe jest określenie zapalenia żył nitkowatych już podczas wstępnego badania, palpacji żył w dotkniętym obszarze.

Aby potwierdzić diagnozę, aby określić nasilenie procesu patologicznego, lekarz przepisuje dodatkowe testy.

Metody diagnostyki zakrzepowego zapalenia żył pępowinowych:

  • kliniczne badanie krwi - obserwuje się eozynofilię, monocytozę, leukocytozę;
  • ogólna analiza moczu;
  • chemia krwi;
  • koagulogram;
  • angioscanning ultrasonograficzny - określa stopień zgrubienia ścian żylnych, obecność zakrzepów, ujawnia problemy z przepływem krwi w chorej żyle;
  • Rentgen klatki piersiowej;
  • flebografia - badanie rentgenowskie żył za pomocą środka kontrastowego;
  • test na markery nowotworowe - patologia często występuje w raku.

Na podstawie wyników badania lekarz dobiera leki do leczenia domowego lub wypisuje skierowanie do szpitala.

Z którym lekarzem należy się skonsultować

Jeśli pojawią się oznaki zakrzepowego zapalenia żył podobnego do pępowiny, należy udać się do lokalnego terapeuty.

Po badaniu i wstępnej diagnozie lekarz wypisze skierowanie do flebologa. Czasami wymagana jest konsultacja z onkologiem.

Leczenie zapalenia żył Mondora

Podczas diagnozowania zespołu Mondora zaleca się objawową terapię lekową, fizjoterapię i dietę.

Leczenie zakrzepowego zapalenia żył pępowinowych obejmuje przyjmowanie następujących leków:

  • niesteroidowe leki przeciwzapalne - Dikloberl, Ortofen, Butadion;
  • środki przeciwpłytkowe - Aspiryna, eliminują zwiększoną lepkość krwi;
  • wazotoniki - Eskuzan, Anavenol;
  • preparaty polienzymowe - Wobenzym;
  • antybiotyki z grupy penicylin - rzadko przepisywane, z udziałem pobliskich tkanek w procesie zapalnym;
  • maść heparynowa wzmacniająca ściany żylne, zmniejszająca ryzyko zakrzepów;
  • Maść Vishnevsky - eliminuje procesy zapalne;
  • z silnym zespołem bólowym zalecana jest blokada nowokainy;
  • fizjoterapia - elektroforeza lekami, UHF, terapia błotna, hydroterapia, hirudoterapia, akupunktura, magnetoterapia;
  • jeśli obserwuje się częste nawroty, wykonuje się wycięcie dotkniętej żyły.

Z metod ludowych dobrze pomaga olej z rokitnika zwyczajnego - produkt ma działanie antyseptyczne i przeciwzapalne.

Sterylną gazę namoczyć w roztworze oleju, na noc nałożyć kompres, przymocować wełnianym szalikiem.

Czas trwania leczenia - 30-40 dni.

W przypadku zapalenia żył podstawą diety są warzywa, owoce, zioła, produkty mleczne, ryby i owoce morza.

Zabrania się spożywania szybkich węglowodanów, tłustych, smażonych, wędzonych potraw. Wszystkie posiłki powinny być gotowane na parze, duszone, gotowane lub pieczone.

Zmniejsz ilość soli. Pij co najmniej 2 litry czystej wody dziennie bez gazu.

Prognozy

Zapalenie żył nitkowatych często przebiega bez wyraźnych objawów, często zdarzają się przypadki samoleczenia, więc rokowanie pełnego wyzdrowienia jest korzystne.

W przypadku upośledzenia czynności nerek, chorób ośrodkowego układu nerwowego, narządów układu pokarmowego, u pacjentów powyżej 50 roku życia patologia przebiega w cięższej postaci. Wymaga stałej obserwacji w aptece.

Bolesne odczucia i zwiększona wrażliwość skóry ustępują w ciągu 7 dni. Uczucie pieczenia przeszkadza w ciągu 3-4 tygodni. Konsolidacja i pigmentacja utrzymuje się przez kilka miesięcy.

Zespół Mondora jest rzadką i niegroźną patologią żylną, proces zapalny zlokalizowany jest w klatce piersiowej i okolicy brzucha.

Choroba dobrze reaguje na leczenie, rzadko występują nawroty i powikłania, przy odpowiedniej terapii można pozbyć się choroby w 1-2 miesiące.

Zakrzepowe zapalenie żył - objawy i leczenie

Ból nogi lub ręki, lekkie zaczerwienienie i wybrzuszenie żyły tak znane wielu osobom - czy to nieszkodliwy stan, na który nie należy zwracać uwagi? Ostrzeżony jest uzbrojony. Rozważmy dziś chorobę zakrzepowego zapalenia żył i wszystko, co z nim związane.

Co to jest zakrzepowe zapalenie żył?

Zakrzepowe zapalenie żył to choroba układu krążenia, charakteryzująca się stanem zapalnym ścian żył z dalszym tworzeniem się skrzepów krwi w krótkim czasie. Prowadzi to do zwężenia światła krwiobiegu i upośledzenia krążenia krwi. Tkanka otaczająca żyłę może być również zaangażowana w proces zapalny, którego zewnętrzną manifestacją są zaczerwienienia i inne defekty na powierzchni skóry.

We współczesnej literaturze specjalistycznej zakrzepowe zapalenie żył można znaleźć pod terminami „zakrzepica żył powierzchownych” (TPV, powierzchowne zakrzepowe zapalenie żył) i „zakrzepica żył głębokich (DVT, głębokie zakrzepowe zapalenie żył), co od razu daje dokładniejszy obraz lokalizacji procesu patologicznego. Wielu lekarzy przez zakrzepowe zapalenie żył ma na myśli głównie porażkę żył powierzchownych..
Znane są również inne, podobne diagnozy - „zapalenie żylaków zakrzepowo-żylnych” (wskazuje na uszkodzenie żylaków) i „zakrzepica żył” (na początku tworzy się skrzeplina, z której rozwija się stan zapalny ściany żylnej.

Główne objawy zakrzepowego zapalenia żył zależą od lokalizacji procesu patologicznego, ale w większym stopniu są to miejscowe bolesne odczucia, rumień,

Głównymi przyczynami choroby są urazy naczyń krwionośnych, w których w miejscu urazu pojawia się plamka leukocytów i płytek krwi, aby zapobiec utracie krwi. Ważnymi i prawdopodobnie głównymi czynnikami rozwoju zakrzepowego zapalenia żył są żylaki, podwyższony poziom złego cholesterolu we krwi, infekcje, siedzący tryb życia, hipotermia.

Złośliwość procesu tworzenia się skrzepliny polega na jego zdolności do odrywania się od wewnętrznej ściany naczynia krwionośnego z dalszym ruchem wzdłuż kanału, podczas gdy podczas ruchu rozpadają się na mniejsze skrzepy krwi i blokują krążenie krwi w różnych miejscach. W niektórych przypadkach skrzep krwi dociera do mięśnia sercowego lub mózgu, powodując takie śmiertelne choroby, jak zawał mięśnia sercowego, udar i inne..

Rozwój choroby (patogeneza)

Tworzenie się skrzepów krwi w krwiobiegu jest naturalną reakcją organizmu na uszkodzenie żył, tętnic i innych naczyń. W przypadku naruszenia integralności powstają czynniki krzepnięcia krwi, które są grupą substancji, w większym stopniu różnych białek z zawartymi w osoczu i płytkach krwi substancjami organicznymi (fibrynogen, protrombina, tromboplastyna i inne), które zgrupowane razem dosłownie uszczelniają „dziurę”. Jednak w miejscu uszkodzenia rozwija się proces zapalny, przyczyniając się do obrzęku naczynia i jego zwężenia, a nawet błony z grudki płytek krwi.

Wiodącą rolę w powstawaniu zakrzepowego zapalenia żył odgrywają 3 czynniki, zwane także „triadą Virchowa”:

  • Uszkodzenie naczynia, które może być spowodowane urazem lub rozwojem zapalenia o różnej etiologii;
  • Zmiany w krzepliwości krwi (trombofilia, mutacja Leiden);
  • Zmniejszone krążenie żylne (miażdżyca, otyłość, żylaki itp.).

Statystyka

Według danych medycznych liczba potwierdzonych rozpoznań wynosi około 0,5 na 1000 osób do 30. roku życia i około 1,5 na 1000 wśród osób starszych. Ponadto kobiety z tą chorobą występują 2-3 razy częściej niż mężczyźni..

Według lokalizacji - zakrzepowe zapalenie żyły odpiszczelowej wielkiej występuje u około 65-80% pacjentów, żyła odpiszczelowa mała u 10-20%, a żyła odpiszczelowa mała u 10-20%, a żyła odpiszczelowa mała u 5-10% w wariancie obustronnym.

Wśród czynników etiologicznych dominują żylaki kończyn dolnych - do 62% chorych.

ICD-10: I80, I82.1
ICD-10-KM: I80.0
ICD-9: 451
ICD-9-KM: 451,0, 451,2

Objawy

Symptomatologia choroby zależy od lokalizacji procesu, jego etiologii i stanu zdrowia pacjenta. U niektórych osób objawy kliniczne są całkowicie ograniczone do objawów lokalnych i praktycznie im nie przeszkadzają.

Pierwsze oznaki zakrzepowego zapalenia żył

  • Uczucie bólu w okolicy zapalenia i tworzenia się skrzepliny;
  • Na powierzchni skóry pojawia się mała pieczęć w kształcie kulki, która ma tendencję do zanikania, jeśli noga jest wyprostowana;
  • W miejscu procesu zapalnego skóra staje się czerwona, chociaż przekrwienie jest ograniczone tylko żyłą, tj. ma wyraźne granice i nie obejmuje rozległych obszarów;
  • Jeśli stan zapalny obejmuje otaczające żyły, na powierzchni można zaobserwować „sieć żylną” przypominającą pajęczynę..

Główne objawy zakrzepowego zapalenia żył

  • Bolesne odczucia w nodze lub ramieniu, w miejscu skrzepliny, nasilone przez badanie palpacyjne obszaru objętego stanem zapalnym lub ostrą zmianę pozycji ciała, o charakterze pieczenia lub pulsacji.
  • Miejscowe podwyższenie temperatury, swędzenie, obrzęk, zaczerwienienie, a przy silnym lub całkowitym zablokowaniu, sine przebarwienie, czasami obejmujące całą lub prawie całą nogę;
  • Postęp choroby może prowadzić do ogólnego wzrostu temperatury ciała do 38 ° C;
  • W przypadku infekcji obszaru objętego stanem zapalnym pojawiają się procesy ropne (ropień), a ból nasila się i przeszkadza w każdym stanie, nawet przy braku ruchu;
  • Jeśli żyły obwodowe są zaangażowane w proces patologiczny, sieć żylna staje się bardziej wyraźna, zabarwiona na ciemnoniebiesko;
  • Występuje wzrost regionalnych węzłów chłonnych, zwłaszcza ta manifestacja szybko objawia się zakaźnym charakterem choroby;
  • Odurzenie organizmu, wyrażające się pogorszeniem apetytu, nudnościami, ogólnym złym samopoczuciem, bladością skóry itp. - pojawia się z ropniami i innymi procesami ropnymi.

Objawy kliniczne w zależności od chorej żyły

Objawy zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych. Obserwuje się powyższe objawy - miejscowy ból, przekrwienie, obrzęk, hipertermię, wzrost wielkości i zagęszczenie dotkniętego naczynia. Ból nasila się w momencie sondowania „węzła” lub aktywnego ruchu ciała. W przypadku długotrwałego przewlekłego przebiegu tkanka podskórna pogrubia się, a tym samym miejscowe ścieńczenie skóry, co może przyczyniać się do powstawania owrzodzeń troficznych, które nie goją się przez długi czas.

Objawy głębokiego zakrzepowego zapalenia żył. Głównym objawem jest ostry, pękający ból w głębi nogi, który nieco zmniejsza się wraz z położeniem kończyny w pozycji leżącej lub gdy znajduje się ona na wzniesieniu, ale nasila się przy badaniu palpacyjnym, próbach siadania lub stania nie na pełnej stopie. W rzadkich przypadkach ból jest subtelny. Obrzęk kończyny pojawia się również przy przejściu do okolicy pachwinowo-mosznowej, pośladków, a nawet do przedniej części jamy brzusznej. Na skórze przeciwnej do zmiany pojawia się sinica, a sama skóra w tym miejscu napina się, z lekkim połyskiem. Charakterystyczny dla głębokiego zakrzepowego zapalenia żył i objawów u Mojżesza, Lovenberga, Opitsa-Ramines.

Jeśli patologiczny proces rozwija się w żyle udowej lub głębokich żyłach miednicy, obserwuje się tępy ból, który nasila się przy głębokim badaniu palpacyjnym. Czasami pojawia się obrzęk i ból całej kończyny. W pachwinie może pojawić się wyczuwalny guzek.

W przypadku zajęcia żyły głównej lub żyły biodrowej pojawia się obrzęk, bolesność i zaczerwienienie / zasinienie kanałów żylnych w przedniej części brzucha. Obie nogi mogą również puchnąć.

Objawy zakrzepowego zapalenia żył dłoni. Pojawia się głównie w wyniku iniekcji lub innych czynników uszkadzających skórę, w których występuje miejscowa bolesność, stwardnienie, obrzęk, zaczerwienienie skóry. Rozprzestrzenianie się procesu patologicznego do głębszych części naczyń żylnych praktycznie nie występuje.

Nasilenie patologii w dowolnym obszarze zależy głównie od wielkości skrzepliny i liczby otaczających naczyń zaangażowanych w proces.

Powikłania zakrzepowego zapalenia żył

Powikłaniami zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych mogą być:

  • Rozwój zakrzepicy żył głębokich;
  • Cellulit („skórka pomarańczowa”);
  • Zgorzel nóg lub dłoni;
  • Dystrybucja ropnych zatorów (oderwanych skrzepów krwi) przez układ krążenia z dalszym tworzeniem się posocznicy;
  • Zatorowość płucna (PE), która, choć bardzo rzadka, może doprowadzić do śmierci pacjenta.

Powikłaniami zakrzepowego zapalenia żył głębokich mogą być:

  • Choroba pozakrzepowa z pojawieniem się owrzodzeń troficznych, które nie goją się przez długi czas, wyprysk;
  • Posocznica;
  • Zatorowość płucna (PE) prowadząca do niewydolności oddechowej i serca;
  • Zawał płuc;
  • Phlegmasia (biała lub niebieska).

Przyczyny zakrzepowego zapalenia żył

Do rozwoju zakrzepowego zapalenia żył konieczna jest kombinacja kilku czynników, wśród których przeważają:

  • Zakażenie organizmu różnymi rodzajami drobnoustrojów chorobotwórczych - wirusami, bakteriami, grzybami, pierwotniakami i innymi;
  • Powolny przepływ krwi, który może przyczynić się do siedzącego i siedzącego trybu życia (brak aktywności fizycznej), odwodnienia, chorób krwi;
  • Skłonność do zakrzepicy - szczególnie charakterystyczna dla żylaków (do 60% wszystkich przypadków), hemofilii, koagulopatii, zmian w składzie krwi, towarzyszącej małopłytkowości, zmniejszonej produkcji czynnika wzrostu płytek w szpiku kostnym, otyłości
  • Dziedziczność, która jest szczególnie widoczna w patologiach, takich jak żylaki (żylaki);
  • Urazy naczyń krwionośnych, w tym. zastrzyki, pobieranie krwi do analizy, zakładanie cewnika, operacje, aborcje, stłuczenia tkanek miękkich, złamania kończyn i inne;
  • Spadek reaktywności układu odpornościowego, czemu sprzyja najczęściej hipotermia, stres, hipowitaminoza, obecność przewlekłych infekcji, nadużywanie alkoholu, zatrucia;
  • Złe nawyki - alkoholizm, palenie;
  • Ciąża, w której dziecko w jamie brzusznej, gdy rośnie i rozwija się, może uszczypnąć naczynia krwionośne miednicy;
  • Niekontrolowane przyjmowanie leków, zwłaszcza o charakterze hormonalnym (w leczeniu zespołu napięcia przedmiesiączkowego, menopauzy i innych dolegliwości, doustne środki antykoncepcyjne), cytostatyki;
  • Noszenie ciasnych ubrań, które uciskają naczynia krwionośne - obcisłe spodnie (szczególnie dla dziewczynek), mała bielizna, obcisłe buty, a także gipsy, bandaże;
  • Pojawienie się nowotworów złośliwych (raków), w szczególności guzów płuc, trzustki i żołądka;
  • Inne choroby i dolegliwości - alergie, miażdżyca, hemoroidy, zawał mięśnia sercowego, paraliż, stan poudarowy,

Grupy ryzyka

  • Personel biurowy;
  • Osoby, które często korzystają z innego środka transportu - taksówkarze, kierowcy ciężarówek i inni kierowcy;
  • Kobiety stosujące leki hormonalne;
  • Osoby z nadwagą;
  • Kobiety w ciąży i osoby, które urodziły dziecko;
  • Nieaktywne osoby starsze.

Rodzaje zakrzepowego zapalenia żył

Klasyfikacja zakrzepowego zapalenia żył jest następująca:

Z prądem:

Ostre - charakteryzuje się ostrym przebiegiem z silnym zespołem bólowym, miejscową i ogólną gorączką, obrzękiem, przekrwieniem, a czasem sinicą. Trwa do 1 miesiąca.

Podostre - trwa do 6 miesięcy.

Przewlekłe - charakteryzujące się okresowymi nawrotami choroby i długim przebiegiem, często skryte. Objawy są łagodne, nasilone przez wysiłek fizyczny lub ekspozycję na czynniki patologiczne.

Według lokalizacji

Powierzchowne (zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych) - charakteryzujące się miejscowymi objawami w postaci bolesnych pieczęci i zaczerwienienia, obrzęku obszaru objętego stanem zapalnym i innymi objawami, o których pisaliśmy wcześniej w artykule. Najczęściej rozwija się w nogach.

Głębokie (zakrzepowe zapalenie żył głębokich) - rozwój następuje głównie w żyłach głębokich nóg (udowych) i miednicy małej; w mniejszym stopniu - w żyle głównej, żyłach wrotnych i wątrobowych. Charakteryzuje się obrzękiem chorej kończyny, głęboko ukrytym bólem, który może rozprzestrzeniać się na całą nogę i nasilać się przy badaniu palpacyjnym.

Choroba Pageta-Schröttera - patologiczny proces rozwija się w żyłach pachowych i podobojczykowych.

Choroba Mondora - patologiczny proces atakuje żyły odpiszczelowe przedniej ściany mostka.

Choroba Budd-Chiari - patologiczny proces rozwija się w żyłach wątrobowych (wrotnych i innych).

Diagnostyka zakrzepowe zapalenie żył

Diagnoza zakrzepowego zapalenia żył obejmuje następujące metody badania:

  • Badanie wizualne, badanie palpacyjne, zbieranie skarg, wywiad;
  • Ekspresowe testy w postaci testów marszu i uprzęży;
  • Flebografia;
  • USG - angioscanning żył, dopplerografia, sonoelastografia;
  • Rheovasografia kończyn dolnych;
  • Tomografia komputerowa (CT), angiografia CT;
  • RTG klatki piersiowej (w celu wykluczenia zatorowości płucnej) - w przewlekłej postaci choroby;
  • Badania ogólne, biochemiczne i koagulologiczne krwi - badanie czynników krzepnięcia;
  • Badanie radionuklidów za pomocą izotopów jodu (I-131) i technetu (Tc-99).
  • Jednym z ważnych kryteriów w badaniach biomateriałów jest obecność mutacji białka S, niedoboru AT-III, niedoboru antykoagulacyjnego białka C, mutacji Leiden i innych polimorfizmów genetycznych.

Leczenie zakrzepowego zapalenia żył

Jak leczy się zakrzepowe zapalenie żył? Leczenie choroby można przepisać dopiero po dokładnym zbadaniu organizmu, ponieważ niewłaściwy schemat i dobór leków może prowadzić do oddzielenia się zakrzepu i bardzo poważnych konsekwencji. Wybór leków zależy również od lokalizacji i etiologii choroby..

Schemat leczenia zakrzepowego zapalenia żył obejmuje:

1. Terapia zachowawcza.
2. Fizjoterapia.
3. Leczenie chirurgiczne.
4. Odżywianie.

Celem jest zmniejszenie ryzyka pęknięcia skrzepliny i rozwoju powikłań, zmniejszenie objawów klinicznych i zapobieganie wtórnym zakrzepom.

Ogólne zalecenia

W przypadku zmian powierzchownych leczenie przeprowadza się głównie w domu lub ambulatoryjnie. Leczenie głębokiego zakrzepowego zapalenia żył przeprowadza się tylko w warunkach stacjonarnych, ponieważ tam można zapewnić warunki zapobiegające powstawaniu zatorowości płucnej (PE). Ponadto w warunkach stacjonarnych można codziennie pobierać krew w celu kontrolowania jej krzepliwości, co jest szczególnie ważne przy przepisywaniu leków przeciwzakrzepowych..

Podczas leczenia lekarz przepisuje odpoczynek dla dotkniętego obszaru, na który nakłada elastyczny bandaż (niezbyt ciasny) lub nosi elastyczną pończochę. Elastyczna bielizna zapobiega również „wystawaniu” czopków zakrzepowych na zewnątrz, utrzymuje napięcie naczyniowe i ogranicza dalszy postęp choroby w postaci rozprzestrzeniania się zatorów na inne części krwiobiegu.

Dotknięta kończyna, aby złagodzić obrzęki i poprawić mikrokrążenie, odżywienie tkanek, lepiej trzymać ją w podwyższonej pozycji.

Na czas leczenia należy zrezygnować z alkoholu (z wyjątkiem minimalnych dawek kilku kropli, które można zastosować w leczeniu ludowym) i palić.

1. Leczenie zachowawcze (leki na zakrzepowe zapalenie żył)

1.1. Antykoagulanty

Antykoagulanty to leki, które zmniejszają funkcję krzepnięcia krwi, a także zapobiegają nadmiernym zakrzepom krwi i pomagają rozpuszczać skrzepy krwi. Są podzielone na 2 główne typy - działanie bezpośrednie (działają poprzez redukcję trombiny bezpośrednio we krwi) i pośrednie (zapobiegają tworzeniu się protrombiny w komórkach wątroby)

Bezpośrednio działające antykoagulanty reprezentowane są głównie przez heparyny drobnocząsteczkowe - enoksaparynę (Lovenox, Clexane, Anfibra), parnaparynę sodową (Fluxum), dalteparynę (Fragmina) i inne. Stosuje się je we wstrzyknięciach podskórnych do 2 razy dziennie. Charakteryzują się minimalnymi skutkami ubocznymi i maksymalną skutecznością..

Pośrednie antykoagulanty działają silniej, dlatego są stosowane pod ścisłym nadzorem lekarza i badań laboratoryjnych. Istnieje szereg poważnych przeciwwskazań - wrzody żołądka i dwunastnicy, żylaki przełyku, niedobór białek C i S, ostre krwawienia i inne. Wśród popularnych leków jest warfaryna („warfaryna”).

W przypadku przeciwwskazań do stosowania antykoagulantów lekarz może zalecić hirudoterapię (leczenie pijawkami lekarskimi).

1.2. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

NLPZ - mają zdolność łagodzenia bólu, łagodzenia stanu zapalnego i obrzęku oraz rozrzedzania krwi. Wśród popularnych NLPZ stosowanych w zapaleniu żył można wyróżnić - „Diklofenak”, „Ibuprofen”, nimesulidy („Nimesil”, „Afida”), deksketoprofen („Deksalgin”).

Popularne maści na zakrzepowe zapalenie żył, które można przepisać zamiast stosowania wewnętrznego, co jest ważne w przypadku powierzchownych procesów patologicznych - „Diklofenak”, „Żel Fastum”, „Voltaren”, „Ortofen”.

1.3. Inne leki:

Venotonic, angioprotectors - mające na celu poprawę przepływu krwi żylnej poprzez zmniejszenie rozszerzalności tych naczyń i zmniejszenie przepuszczalności ścian naczyń włosowatych: Venarus, Venoruton, Detralex, Phlebodia 600, Anaverol, Eskuzan, Troxevasin.

Środki dezagregacyjne - mające na celu zmniejszenie adhezji płytek krwi, erytrocytów, odkładanie i zwiększenie wielkości blaszek miażdżycowych: „Trental”, „Reopolyglucin”.

Maści heparynowe stosuje się przy zakrzepicy żył powierzchownych, co pomaga w niektórych przypadkach odmówić wstrzyknięć, a tym samym zapobiega niepotrzebnym urazom naczyń: „Lyoton”, „Hepatrombina”, „Maść heparynowa”. Niektóre maści heparynowe mają właściwości zarówno znieczulające, jak i łagodzące proces zapalny.

Antybiotyki - są przepisywane na procesy ropne i inne objawy infekcji bakteryjnej, a także w przypadku wykrycia bakterii jako źródła choroby. Wybór antybiotyku dokonywany jest na podstawie badań bakteriologicznych i zależy od rodzaju bakterii oraz ich odporności na lek.

2. Fizjoterapia

Fizjoterapeutyczne metody leczenia są przepisywane po przejściu choroby z ostrej fazy do utajonego przebiegu. Zmniejszają ryzyko powikłań.

Popularnymi metodami fizjoterapii zakrzepowego zapalenia żył są - magnetoterapia, prądy pulsacyjne.

Korzystny wpływ na organizm ma wykonywanie specjalnych ćwiczeń fizycznych (terapia ruchowa), które są zalecane w okresie rehabilitacji.

3. Leczenie chirurgiczne

Leczenie chirurgiczne (operacja) jest przepisywane w przypadku braku pozytywnego efektu leczenia zachowawczego, a także zagrożenia życia pacjenta, na przykład w przypadku postępującej zakrzepicy z odpowiednim wynikiem w postaci zatorowości płucnej i innych.

Wśród głównych metod interwencji chirurgicznej są:

Embolektomia - usunięcie zatoru (oderwanego skrzepu krwi) z krwiobiegu;

Flebektomia - usunięcie żylaków za pomocą operacji.

Wszczepienie wewnątrzjamiennego filtra parasolowego - w krwiobiegu instalowany jest specjalny filtr, który zapobiega przedostawaniu się zatorów w zagrażające życiu obszary ciała.

Stentowanie krwiobiegu (technologia Aspirex Straub) - stosuje się przy zakrzepowym zapaleniu żył głębokich i innych chorobach układu sercowo-naczyniowego. Polega na wprowadzeniu specjalnego stentu lub balonu w zwężające się miejsce światła naczynia krwionośnego, który mechanicznie je rozszerza, poprawiając w ten sposób przepływ krwi. Jest to zabieg małoinwazyjny, dlatego jest odpowiedni dla prawie każdego wieku pacjenta.

Amputacja kończyny - wykonywana w przypadku procesów zgorzelinowych z ryzykiem wystąpienia zakażenia krwi (posocznica).

4. Odżywianie

Podczas leczenia różnych zakrzepicy należy powstrzymać się od spożywania ciężkich potraw - tłustych, smażonych, pikantnych, wędzonych mięs, alkoholu.

Jednocześnie skup się na wysoko wzbogaconej żywności, która pomoże zwiększyć odporność organizmu nie tylko na procesy patologiczne, ale także na mikroorganizmy zakaźne..

Leczenie zakrzepowego zapalenia żył środkami ludowymi

Ważny! Przed użyciem koniecznie skonsultuj się z lekarzem!

Maść propolisowa. Przygotuj maść propolisową, do której wymieszaj pokruszony propolis i masło w proporcji od 3 do 10. Otrzymaną maść użyj jako okładów lub lekkiego wcierania.

Tłuszcz gęsi i żywokost. W łaźni wodnej rozpuść 100 g gęsiego tłuszczu, następnie dodaj do niego 30 g posiekanego korzenia żywokostu i gotuj na wolnym ogniu przez około 15 minut. Następnie środek jest filtrowany i nakładany na skórę w dotkniętym obszarze w postaci okładów.

Kasztanowiec. Substancje zawarte w kasztanowcu pomagają zmniejszyć krzepliwość krwi, łagodzą stany zapalne, łagodzą obrzęki i poprawiają mikrokrążenie w naczyniach włosowatych. Pod względem działania roślina ta jest podobna do antykoagulantów, venotonics i angiagregantów, dlatego kasztan jest aktywnie stosowany przez tradycyjnych uzdrowicieli w zakrzepicy różnego rodzaju. Aby przygotować produkt, należy wlać 50 g pokruszonej brązowej skórki z owocu 500 ml 70% alkoholu medycznego lub dobrej wódki, szczelnie zamknąć pokrywką i umieścić w ciemnym chłodnym miejscu do naparu na 2 tygodnie, codziennie potrząsając nalewką, a następnie przefiltrować. Nalewkę pobiera się w 30 kroplach, rozcieńcza w 30 ml wody, 3 razy dziennie 30 minut przed posiłkiem, a po tygodniu dawkę zwiększa się do 4 razy dziennie. Kurs trwa 30-45 dni. Aby zwiększyć efekt, nalewkę tę można dodatkowo nałożyć na wideo kompresu rozcieńczonego wodą w stosunku 1 do 1. Przy zakrzepowym zapaleniu żył powierzchownych można próbować używać tylko kompresów.

Kalanchoe. 100 g pierzastych liści Kalanchoe zmielić nożem lub nożyczkami i wlać 500 ml wysokiej jakości wódki do ciemnej miski, szczelnie przykryć pokrywką i ustawić na tydzień do zaparzania, codziennie wstrząsając produktem. Odcedź i nałóż nalewkę jako wcieranie na kończyny, w sposób rosnący - od czubków palców do okolicy miednicy lub ramion, jeśli pocierasz ręce.

Zapobieganie zakrzepowemu zapaleniu żył

Zapobieganie obejmuje następujące środki:

  • Ruszaj się więcej, chodź ciągle, prowadź aktywny tryb życia, ćwicz, więcej pływaj latem;
  • Utrzymuj równowagę wodną organizmu - pij wystarczającą ilość wody;
  • Skonsultuj się z lekarzem w odpowiednim czasie, jeśli pojawią się objawy różnych chorób;
  • W przypadku żylaków nóg noś specjalną koszulkę medyczną;
  • Unikaj hipotermii ciała, w tym. lokalny;
  • Noś tylko wygodne buty i wygodną odzież - jest to szczególnie prawdziwe w przypadku dziewcząt;
  • Unikaj stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych i innych leków hormonalnych bez konsultacji z lekarzem;
  • Podczas odpoczynku postaw stopy na niewielkim wzniesieniu, co ma korzystny wpływ na wewnętrzny przepływ krwi w kończynach dolnych;
  • W żywności zwracaj uwagę na pokarmy bardzo bogate w kwas askorbinowy (witamina C) i rutyna (witamina P).

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Microlax

Struktura KompozycjaMikrowlewka Mikrolax zawiera składniki aktywne cytrynian sodu, roztwór sorbitolu, laurylosulfooctan sodu, a także składniki pomocnicze - kwas sorbinowy, glicerol, wodę oczyszczoną.Formularz zwolnieniaLek jest dostępny w postaci roztworu do podawania doodbytniczego.

Jak stosować Detralex na żylaki - porady flebologów

Struktura Detralex na żylaki to lek nowej generacji stosowany nie tylko w leczeniu, ale także w profilaktyce patologii układu żylnego. Lek jest przepisywany wyłącznie po konsultacji i wstępnym badaniu flebologa.

Maści na szyszki hemoroidów i zakrzepicę węzłów

Struktura Na początkowych etapach leczenia chorób odbytnicy lekarz przepisuje maści przeciwzapalne. Fundusze te łagodzą stany zapalne, zmniejszają ciężką zakrzepicę węzła i zmniejszają ból.