logo

Cechy przebiegu zespołu Pageta Schröttera i jego leczenia

Jednym z rodzajów zakrzepicy jest zespół Pageta Schröttera. Jego wygląd tłumaczy obrzęk i ból, który pojawia się po intensywnym wysiłku fizycznym. Uważa się, że choroba jest powszechna u profesjonalnych sportowców. Inną nazwą patologii jest syndrom wysiłku. W pod pachą lub w żyle podobojczykowej ramienia roboczego tworzy się skrzeplina. Dla większości ludzi prawa ręka jest uważana za lidera. Według statystyk choroba rozwija się częściej u mężczyzn w wieku od 20 do 40 lat.

W artykule powiemy Ci:

Cechy choroby

Zespół Pageta Schröttera został nazwany imieniem naukowca, który jako pierwszy ogłosił możliwy wpływ obrzęku mięśni i bólu na rozwój zakrzepicy. A inny naukowiec - Leopold von Schrötter powiązał ten fakt z powstaniem zakrzepu krwi pod pachą.

Zespół może występować zarówno w postaci ostrej, jak i przewlekłej. Do jego rozwoju konieczna jest obecność czynników predysponujących. W praktyce medycznej choroba występuje niezwykle rzadko. Znanych jest tylko 900 przypadków jego rozwoju..

Klasyfikacja i formy

Choroba jest klasyfikowana według kilku parametrów. W 1970 roku naukowcy zidentyfikowali międzynarodową klasyfikację, która obejmuje dwie formy choroby, różniące się rozmieszczeniem obrzęku kończyn - powszechnym i częściowym.

W pierwszym przypadku obrzęk dotyczy okolicy obojczyka i klatki piersiowej. W drugim przypadku mówimy o obrzęku w okolicy ramienia. Zakrzepica tętnicy ramiennej jest również podzielona w zależności od ciężkości przebiegu. Zgodnie z tą klasyfikacją choroba jest zakrzepowa i niezakrzepowa..

Kod choroby zgodnie z ICD 10 - I82.8.

W 1971 roku klasyfikacja choroby została rozszerzona przez rosyjskich naukowców w oparciu o siłę ciśnienia w żyłach:

  1. Lekki kształt o ciśnieniu równym 300 mm H2O.
  2. Średniej postaci procesu patologicznego towarzyszy ciśnienie 800 mm słupa wody.
  3. Przy ciężkim przebiegu choroby wskaźnik wynosi 1300 mm.

W ostrej postaci choroby objawy rozwijają się wystarczająco szybko. Osiąga maksimum trzeciego dnia. Całkowity czas trwania tego etapu to 3 tygodnie..

W przewlekłym przebiegu zakrzepicy tętnicy podobojczykowej objawy są zamazane. Oznaki upośledzonego odpływu krwi stają się widoczne po wysiłku.

Zabrania się leczenia zespołu przy użyciu tradycyjnej medycyny. Zaostrzy to przebieg choroby i przyczyni się do marnowania czasu..

Przyczyny występowania

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi dotyczącej przyczyn zespołu. Istnieją trzy teorie potwierdzające związek między skrzepami krwi a wysiłkiem fizycznym: zakaźna, traumatyczna i neurogenna..

  1. Teoria zakaźna jest poparta objawami choroby. Wzrasta temperatura ciała pacjenta, zwiększa się szybkość sedymentacji erytrocytów we krwi i wzrasta poziom leukocytów.
  2. Traumatyczna teoria początku choroby ma więcej zwolenników niż inne. Z powodu wysiłku kończyny podczas wysiłku fizycznego dochodzi do zniszczenia błony żylnej, która jest impulsem do rozwoju zakrzepicy.
  3. Twórcą teorii neurogennej jest Cottalorda J. Podczas operacji chirurgicznej ujawnił, że zwężeniu jamy żyły podobojczykowej towarzyszy tworzenie się węzłów w okolicy szyjki macicy. Dało to podstawy do przypuszczenia, że ​​zaburzenia naczynioruchowe wywołują procesy patologiczne zachodzące w organizmie na poziomie neurogennym..

Zakrzepica może wystąpić w wyniku codziennej monotonnej pracy lub nadmiernej aktywności fizycznej. Oba czynniki występują w życiu osób, których główna aktywność zawodowa związana jest z pracą fizyczną..

Zjawiska poprzedzające wystąpienie choroby są następujące:

  • cechy strukturalne pierwszego żebra;
  • skrzywienie kręgosłupa w wyniku niewłaściwej postawy;
  • nawyk spania z głową na ramieniu;
  • sporty wymagające podnoszenia ciężarów.

Objawy

Aby dobrać odpowiednie leczenie, należy w porę zdiagnozować zakrzepicę żyły podobojczykowej. Objawy zmieniają się wraz z postępem choroby z ostrej do przewlekłej.

Do najczęstszych objawów choroby należą:

  • bolesne odczucia, którym towarzyszy pulsacja i uczucie drętwienia;
  • pojawienie się sinic (niebieskich) w miejscu powstania skrzepliny;
  • obrzęk kończyny;
  • zaczerwienienie powierzchni skóry;
  • zwiększony wzór żylny.

Warto zauważyć, że po naciśnięciu obrzęku obszaru nie tworzy się charakterystyczny dół. Wskazuje to na wyraźne rozszerzenie naczyń żylnych i limfatycznych. Z tego powodu płyn z jamy naczyniowej przemieszcza się do tkanki podskórnej.

Ponadto wraz z rozwojem zakrzepicy żylnej pojawia się ciężka duszność i uczucie zmęczenia. Ostrej postaci choroby towarzyszy uczucie zimna i pęknięcia w chorej kończynie. Robienie zwykłych rzeczy staje się niemożliwe.

Diagnostyka

Po wykryciu oznak i przejawów procesu patologicznego konieczne jest przeprowadzenie diagnozy. Nie postawiono diagnozy na podstawie obecnej symptomatologii zakrzepicy tętniczej.

Pacjent jest kierowany na następujące rodzaje badań:

  • flebografia, która pomaga ocenić stan naczyń pobocznych i zlokalizować skrzeplinę;
  • USG dopplerowskie w celu potwierdzenia rozpoznania;
  • Zdjęcie rentgenowskie wykluczające kostne przyczyny rozwoju choroby.

Dodatkowo zaleca się wykonanie ogólnych klinicznych i biochemicznych badań krwi. Jest to konieczne, aby określić stan pacjenta..

Leczenie zespołu Pageta-Schröttera

Odradza się ignorowanie zespołu Pageta Schröttera. Leczenie odbywa się w warunkach szpitalnych. Najczęściej stosuje się długotrwałą terapię lekową.

Ma na celu przywrócenie drenażu limfatycznego i wzmocnienie naczyń krwionośnych. Podczas manipulacji terapeutycznych ręka pacjenta jest unieruchomiona w podwyższonej pozycji, aby zapewnić prawidłowy odpływ krwi.

Po postawieniu diagnozy i postawieniu diagnozy następuje leczenie terapeutyczne. Polega na przyjmowaniu leków i przestrzeganiu zaleceń lekarza. Operacja jest wymagana tylko w skrajnych przypadkach, przy ciężkim przebiegu choroby.

Farmakoterapia

Aby wyeliminować objawy zakrzepów krwi, przyjmuje się leki. Zakrzepowe zapalenie żył barku należy leczyć tylko po konsultacji z lekarzem. Podstawą leczenia jest przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych..

Zwykle przepisywane są następujące leki:

  • środki przeciwpłytkowe (Tiklid i Trental);
  • fibrynolityki (stosowane w ciągu pierwszych 5 dni po wykryciu skrzepliny);
  • pośrednie antykoagulanty (fenilina, warfaryna);
  • bezpośrednie antykoagulanty (heparyna).

Po terapii przeciwzakrzepowej i przeciwpłytkowej, która trwa 2-3 tygodnie, należy przyjmować leki przywracające przepływ krwi żylnej.

Czas ich użytkowania to kilka miesięcy. Stosowana jest również terapia odczulająca i uspokajająca. Podczas leczenia aktywność fizyczna pacjenta jest ograniczona.

Operacja

Najczęściej stosowane metody interwencji chirurgicznej:

  1. Automatyczne przetaczanie. Charakterystyczną cechą operacji jest niskie prawdopodobieństwo kontuzji. Przeszczepy wykonane z żyły okolicy kości udowej pełnią rolę przecieku.
  2. Tromboektomia. Operacja jest konieczna, aby przywrócić dopływ krwi do przedramienia. Zwykle wykonuje się go w ciągu pierwszych 3 dni po wykryciu skrzepliny..

W przypadku skomplikowanego naruszenia odpływu krwi w okolicy naczyń przedramienia wskazana jest operacja na przedramieniu.

Zapobieganie chorobom i dieta

Przestrzeganie środków zapobiegawczych ma ogromne znaczenie dla skuteczności leczenia..

Podstawowe zasady obejmują:

  1. Konieczne jest wzmocnienie odporności miejscowej i ogólnej za pomocą kompleksów witaminowych.
  2. Wskazane jest porzucenie złych nawyków. Negatywnie wpływają na funkcjonowanie krążenia krwi..
  3. Ważne jest, aby zapewnić zbilansowaną dietę. Diety dla zespołu Pageta obejmują unikanie tłustych, słodkich, słonych i wędzonych potraw..
  4. Należy unikać intensywnej aktywności fizycznej. Należy to robić z umiarem..

Komplikacje

W przypadku rozpoczęcia terminowego leczenia prawdopodobieństwo powikłań jest niezwykle niskie. W niektórych przypadkach słabe krążenie prowadzi do arytmii i przewlekłej niewydolności serca..

Prognoza

Jeśli pacjent skonsultuje się z lekarzem na czas, rokowanie jest pozytywne. Chorobę łatwo poddaje się terapii lekami. W rzadkich przypadkach istnieje ryzyko niepełnosprawności.

Zespołowi Pageta Schröttera towarzyszą nieprzyjemne objawy, które znacząco pogarszają jakość życia pacjenta. Zaleca się natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem w celu postawienia diagnozy. Odpowiednie leczenie zapewni powrót do poprzedniego życia w ciągu 1-3 miesięcy.

Zespół Pageta-Schröttera

Zespół Pageta-Schröttera to ostra zakrzepica, która atakuje żyłę podobojczykową lub pachową.

Według dostępnych statystyk choroba występuje 2 razy częściej po prawej stronie niż po lewej stronie. Wśród pacjentów z tym zespołem jest więcej mężczyzn niż kobiet. Ponadto wszyscy mężczyźni są w większości młodzi. Manifestacja zespołu rzadko jest spontaniczna; do jego wystąpienia wymagane są pewne czynniki. Zespół wysiłku - w praktyce medycznej nazywa się to czasami zakrzepicą.

Objawy zespołu Pageta-Schröttera

Choroba przechodzi przez dwa etapy rozwoju: ostry (w postaci łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej, o nasileniu decyduje poziom ciśnienia żylnego) i przewlekły.

Objawy zespołu Pageta-Schroettera są następujące:

Silny ból pojawia się pod pachą lub w okolicy obojczyka. Jest to nieoczekiwane dla osoby, ponieważ pojawia się nagle. Charakter bólu jest tępy, pękający. Czasami w różnych miejscach barku i przedramienia może wystąpić wędrujące uczucie pieczenia.

W miejscu zapalenia pojawia się uczucie ciepła lub ciepła.

Wzdłuż żyły możliwe jest zaczerwienienie lub zasinienie skóry.

Obrzęk rozprzestrzenia się od dłoni do okolicy podobojczykowej i osiąga maksymalnie 24 godziny po wystąpieniu zespołu. W efekcie cała kończyna górna pogrubia się, jej mięśnie są napięte. W miarę postępu choroby napięcie tkanek dłoni ustępuje, a obrzęk rozluźnia się. Obrzęk może rozprzestrzenić się na górną część klatki piersiowej.

Dalsze kończyny stają się sinicze.

W okolicy pachy, w pobliżu szyi od strony dotkniętej chorobą, zaczyna pojawiać się sieć żylna.

W dole łokciowym iw pobliżu przedramienia naczynia puchną i silnie rozszerzają się, co wskazuje na niezdolność zabezpieczeń do radzenia sobie z odpływem krwi.

Jeśli zakrzepica rozprzestrzeni się na żyły ramienne i pachowe, choroba staje się ciężka. Obrzęk nasila się, blokuje tętno na tętnicy promieniowej, kończyna dotknięta chorobą staje się zimna, istnieje ryzyko powstania zgorzeli.

W miarę ustępowania choroby obserwuje się odwrotny rozwój obrazu klinicznego, chociaż nie zawsze jest możliwe osiągnięcie całkowitego ustąpienia objawów..

Jeśli wystąpią te objawy, wymagane jest szybkie leczenie, ponieważ zwiększa się ryzyko rozwoju zatorowości płucnej.

Przyczyny zespołu Pageta-Schröttera

Przyczyny zespołu Pageta-Schröttera są różne, między innymi:

Predyspozycja do powstania zespołu występuje u osób z wysokim stanem pierwszego żebra. Ryzyko powstania skrzepliny wzrasta wraz z przerostem mięśnia podobojczykowego i części ścięgnistej mięśnia piersiowego mniejszego.

Sport lub ciężka praca fizyczna często prowadzą do ucisku mięśnia podobojczykowego w wyniku wyraźnego naciągnięcia mięśni obręczy barkowej w połączeniu z ruchami stawu barkowego. Mięsień jest zaciśnięty przez obojczyk i pierwsze żebro.

Podnoszenie ciężarów jest czynnikiem ryzyka.

Zaburzenia postawy zwiększają ryzyko zakrzepicy żył podobojczykowych głębokich.

Patologie kości (proliferacja kręgów szyjnych, obecność dodatkowego żebra szyjnego) mają negatywny wpływ.

Czynnikami prowokującymi są złamania obojczyka, zwłaszcza te, którym towarzyszy pojawienie się kalusa.

Ważna jest pozycja dłoni podczas snu. Postawa, w której głowa osoby leży na ramieniu, ma negatywny wpływ.

Zatem istotne dla rozwoju zespołu Pageta-Schroettera jest:

Ciężka aktywność fizyczna na żyle;

Jej wieloletnia systematyczna trauma.

Leczenie zespołu Pageta-Schröttera

Leczenie zespołu Pageta-Schroettera w zdecydowanej większości przypadków jest zachowawcze. Cele działań terapeutycznych to: zahamowanie procesu tworzenia się skrzepliny, zamocowanie skrzepliny do ściany żyły, złagodzenie skurczu, likwidacja stanu zapalnego, normalizacja mikrokrążenia w tkankach.

Pacjentowi nie przedstawiono ścisłego leżenia w łóżku, jednak konieczne jest zapewnienie maksymalnego komfortu kontuzjowanemu ramieniu. Wskazane jest trzymanie go w podwyższonej pozycji..

W razie potrzeby można zastosować antykoagulanty: Heparyna w połączeniu z Fibrynolizyną. Leki podaje się dożylnie, a następnie domięśniowo.

Natychmiast po wystąpieniu zespołu lekarze przepisują pacjentowi flawonoidy: Venoruton, Detralex, Troxevasin, Eskuzan, Glivenol. Leki te są w stanie wyeliminować ból i stany zapalne, poprawić procesy metaboliczne.

Aby złagodzić skurcz, poprawić przepływ krwi, zaleca się dożylne podawanie Trental lub Xanthinol. Doustnie, po wyeliminowaniu ostrej fazy, możesz wziąć No-shpa, Galidor, Papaverine.

Wskazaniem do interwencji chirurgicznej jest groźba powstania zgorzeli, wyraźnych zaburzeń hemodynamicznych.

Jeśli choroba stała się przewlekła, można wykonać operacje naczyniowe mające na celu odbudowę żyły w celu poprawy odpływu żylnego..

Co do rokowania, jest ogólnie korzystne, jednak całkowite wyleczenie może nie nastąpić. Ciężkie powikłania, takie jak gangrena lub choroba zakrzepowo-zatorowa, są rzadkie.

Zespół Pageta-Schröttera - przyczyny zakrzepicy żył podobojczykowych

Zespół Pageta-Schröttera to utrudniony odpływ krwi żylnej z powodu zakrzepicy naczyń głębokich barku. Najczęściej blokada jest zlokalizowana w żyłach podobojczykowych i pachowych. Choroba jest rzadka, w tej chwili medycyna zna tylko 900 zarejestrowanych przypadków zespołu Pageta-Schröttera. Zagrożeni są zawodowi sportowcy oraz osoby wykonujące prace związane z dużą aktywnością fizyczną. Najczęściej mężczyźni w wieku 20-40 lat cierpią na patologię, kobiety chorują 4 razy rzadziej.

Powody

Głównym powodem rozwoju zespołu Pageta-Schröttera jest uraz naczynia. Podczas aktywności fizycznej błona żylna ulega uszkodzeniu, podobny proces jest wyzwalaczem zakrzepicy. Istnieje przypuszczenie, że takie procesy mogą zachodzić pod pierwszym żebrem i obojczykiem: podczas wysiłku fizycznego odległość między nimi zwęża się, a naczynia przechodzące w tym obszarze są ściśnięte.

Przewlekłe uszkodzenie prowadzi do rozwoju aseptycznego stanu zapalnego ściany żylnej, rozrasta się tkanki łącznej, pojawiają się procesy bliznowacenia. W rezultacie światło naczynia zwęża się. Ten stan nazywa się zatarciem zapalenia żył. W miejscach urazów często powstają skrzepy krwi w ciemieniu. Do tego mogą prowadzić zwykłe czynności: podnoszenie sztangi u sportowców lub wykonywanie czynności produkcyjnych.


W przeciwieństwie do zakrzepicy o innej lokalizacji, zespół Pageta-Schroettera nie rośnie wyżej wzdłuż naczynia, ale wręcz przeciwnie, opada dystalnie, do dłoni. Rezultatem jest zakrzepica żył ramiennych.

Istnieją czynniki predysponujące do zakrzepicy podobojczykowej:

  • nadmierna aktywność fizyczna;
  • cechy anatomiczne pacjenta: wysokie położenie pierwszego żebra;
  • rachiocampsis;
  • nowotwory, powiększone węzły chłonne lub procesy bliznowaciejące uciskające naczynia;
  • uszkodzenie obojczyka, zwłaszcza z tworzeniem się modzeli;
  • patologia układu kostnego: dodatkowe żebro lub proliferacja tkanek kręgowych;
  • nawyk pacjenta do kładzenia głowy na ramieniu podczas snu.

Objawy

Objawy kliniczne różnią się stopniem i intensywnością w zależności od nasilenia procesu, który zależy od stopnia zwężenia żyły i etapu procesu patologicznego.

Etapy zespołu Pageta-Schröttera:

  • ostry;
  • podostry;
  • chroniczny.

Objawy zakrzepicy żył podobojczykowych:

  • nagły silny tępy ból w obojczyku i pod pachą;
  • czasami pojawia się wędrujące uczucie pieczenia;
  • ciepło w dotkniętym obszarze;
  • zaczerwienienie lub niebieskie przebarwienie skóry wzdłuż naczynia;
  • obrzęk, rozciągający się od dłoni do obojczyka, nasila się i osiąga maksymalnie 24 godziny po wystąpieniu choroby, ramię pogrubia się, mięśnie są napięte, w miarę postępu choroby obrzęk rozluźnia się, może rozprzestrzeniać się na górną część klatki piersiowej;
  • dłonie stają się sinicze w przewlekłej postaci patologii, w ostrym procesie cała kończyna górna staje się sinica;
  • w okolicy pachowej i na powierzchni szyi pojawia się siatka naczyniowa, w dole łokciowym i na przedramieniu widoczne rozszerzone żyły;
  • gdy patologiczny proces żyły ramiennej zostaje naruszony, obrzęk zwiększa się, kończyna dotknięta chorobą staje się zimna, puls nie jest wyczuwalny, istnieje ryzyko zgorzeli;
  • jako regresja objawy odwracają rozwój.

Objawy pojawiają się zwykle po wysiłku. Oprócz wymienionych objawów choroby pacjenci odczuwają zwiększone zmęczenie, zmęczenie. Wśród sporadycznych objawów mogą wystąpić zaburzenia czucia. Intensywność objawów zależy od szybkości i stopnia zakrzepicy żyły podobojczykowej oraz możliwości przywrócenia przepływu krwi przez naczynia poboczne. Przy łagodnym stopniu naruszenia stan stabilizuje się w ciągu 3-5 dni. Przy cięższych objawach ostry etap trwa 2-3 tygodnie.

Diagnostyka

Rozpoznanie zespołu Pageta-Schroettera opiera się na analizie charakterystycznych objawów i wywiadu. Flebotonometria, testy laboratoryjne i badania instrumentalne mogą potwierdzić wstępną diagnozę..

Ogólne badanie krwi odzwierciedla obecność niespecyficznej reakcji zapalnej: umiarkowany wzrost poziomu leukocytów w początkowej fazie choroby. Przyczyną takich zmian jest niedotlenienie. Po 5-7 dniach szybkość sedymentacji erytrocytów wzrasta. Zmienia się funkcjonowanie układu krzepnięcia krwi: zwiększają się wskaźniki stężenia wszystkich składników. Podczas przeprowadzania koagulorgammy obserwuje się wzrost poziomu fibrynogenu, pojawia się D-dimer.

W przypadkach, gdy obiektywne dane nie są wystarczające do rozpoznania zakrzepicy podobojczykowej, zaleca się wykonanie USG i flebografii.

Flebomanometria ujawnia wzrost ciśnienia żylnego. Ultradźwięki (skanowanie duplex i ultrasonografia dopplerowska) pozwalają określić kompresję naczyń głębokich. Żyła podobojczykowa jest słabo wizualizowana tymi metodami ze względu na jej głębokie położenie.


Flebografia pozwala określić lokalizację i rozległość skrzepliny, a także stopień rozwoju zabezpieczeń. Ta metoda badawcza polega na wprowadzeniu środka kontrastowego i jest wykonywana najczęściej w przypadku, gdy ma być wykonana tromboliza. Radiografia identyfikuje kostne przyczyny zaburzeń krążenia.

Leczenie

Zespół Pageta-Schröttera jest zwykle leczony zachowawczo. Celem terapii jest zatrzymanie procesu tworzenia się skrzepliny, przyklejenie skrzepu do ściany naczynia, złagodzenie skurczu, stłumienie stanu zapalnego i przywrócenie mikrokrążenia w tkankach..

Należy stworzyć warunki spoczynku kontuzjowanej kończyny trzymanej w uniesieniu. Tradycyjne leczenie zespołu Pageta-Schröttera obejmuje stosowanie następujących grup leków:

  • antykoagulanty (heparyna z przejściem na warfarynę);
  • środki przeciwskurczowe (No-shpa);
  • fibrynolityki (streptokinaza w ciągu pierwszych 5 dni);
  • flawonoidy (Venoruton);
  • leki przeciwpłytkowe (Trental).

U młodych pacjentów, u których występuje świeża skrzeplina, zaleca się usunięcie blokady metodą trombolizy, która pozwala na całkowite usunięcie mas zakrzepowych i przywrócenie przepływu krwi.

Po zakończeniu kuracji pacjent powinien okresowo poddawać się terapii zapobiegającej nawrotom zakrzepowego zapalenia żył.

Interwencja chirurgiczna w zakrzepicy podobojczykowej jest wykonywana, jeśli leczenie zachowawcze nie przyniosło pożądanego efektu, a także w ciężkich zaburzeniach troficznych tkanek i zagrożeniu powikłaniami. Wykonywane są następujące rodzaje operacji:

  • tromboektomia;
  • przetok.

Powikłania i rokowanie

Zakrzepica podobojczykowa w większości przypadków nie zagraża życiu. Ostra zakrzepica żyły podobojczykowej, przy szybkiej pomocy, rzadko prowadzi do jakichkolwiek konsekwencji. W ciężkich zaburzeniach krążenia istnieje ryzyko martwicy tkanek i rozwoju zgorzeli. Pojawienie się duszności, ostrego bólu w klatce piersiowej, zimna, bladości skóry, jest oznaką zatorowości płucnej. Ten stan może być śmiertelny i wymaga natychmiastowej pomocy medycznej..

Aby uniknąć rozwoju zespołu Pageta-Schröttera, konieczne jest ograniczenie obciążenia ramion, unikanie podnoszenia ciężarów i niewygodnych pozycji do spania, a także terminowe leczenie przewlekłych chorób kręgosłupa piersiowego i szyjnego. Dzięki szybkiemu rozpoznaniu i leczeniu zakrzepicy podobojczykowej można uniknąć powikłań. U większości pacjentów leczenie zachowawcze jest wystarczające, aby wyeliminować zaburzenie odpływu. Jeśli przyjmowanie leków nie daje rezultatów w ciągu 2 miesięcy, wykonywana jest operacja.

Typowe objawy zespołu Pageta Schröttera, jego przyczyny i metody leczenia

Zespół Pageta-Schroettera to choroba będąca ostrą zakrzepicą żył w okolicy barku. Znana również jako zakrzepica wysiłkowa. Występuje w żyłach pachowych i podobojczykowych. Pomimo dużych luk w badaniu zespołu opracowano i zastosowano skuteczną metodę leczenia.

Co powoduje

Ponieważ choroba jest dość rzadka - na całym świecie oficjalnie zarejestrowanych jest tylko około 900 wniosków medycznych - nie udało się ustalić z całą pewnością przyczyny, która może być jej wystąpieniem. Niemniej jednak dzisiaj istnieje kilka teorii wyjaśniających przyczyny pojawienia się zespołu Pageta-Schroettera..

Traumatyczne jest najczęściej spotykane wśród naukowców. Istotą teorii jest ustalenie bezpośredniego związku między patologią a uszkodzeniem żył położonych w okolicy podobojczykowej i pachowej. Według niej skrzeplina powstaje właśnie w wyniku urazu błony żylnej, wynikającej z zastosowania przez człowieka nadmiernego wysiłku. Nie wiadomo na pewno, gdzie nastąpi pierwotne pęknięcie. Istnieją jedynie przypuszczenia poszczególnych naukowców dotyczące prawdopodobieństwa ucisku żyły przez zwężenie szczeliny pod pierwszym żebrem i obojczykiem, które nie zostały oficjalnie potwierdzone. Nie ma również jasno określonej listy działań, które powodują takie urazy, które mogą stanowić warunek wstępny choroby Pageta-Schröttera. Jest ich dużo, zresztą większość z nich jest popełniana przez ludzi niemal codziennie..

Neurogenną teorię początku objawów choroby Pageta-Schröttera wysunięto w 1932 r. Na podstawie wyników operacji chirurgicznej. Idea teorii zakłada występowanie w tkankach procesu patologicznego, który jest źródłem zaburzeń równowagi naczynioruchowej.

Teoria zakaźna opiera się na opinii, że przyczyną zespołu Pageta-Schröttera jest infekcja o nieznanym charakterze. Potwierdzają to objawy typowe dla zespołu: gorączka, leukocytoza, a także przyspieszona sedymentacja erytrocytów.

Wyróżnia się teoria Savelyeva i Yablokova. Według niej przyczyną zespołu Pageta-Schroettera jest uszkodzenie żyły proksymalnej zlokalizowanej w okolicy podobojczykowej. W wyniku takiego urazu ściany żyły i zastawki błony wewnętrznej przerostu, co ostatecznie prowadzi do złego samopoczucia.

Choroba może być spowodowana infekcją.

Jak zdefiniować chorobę

Manifestację zespołu objawów najczęściej obserwuje się u osób po planowanej lub wymuszonej wzmożonej aktywności fizycznej organizmu. Zespół Pageta-Schröttera charakteryzuje się wyższą temperaturą ciała, ciągłą dusznością, uczuciem zmęczenia, napięciem mięśniowym, rozszerzeniem żył odpiszczelowych, obrzękiem i zasinieniem kończyn.

Wraz z przejściem zespołu Pageta-Schröttera do ostrego stadium, lista objawów zwiększa się i obejmuje wyraźne kurczące się odczucia bólu, uczucie „pękania” od wewnątrz, dreszcze, ciężkość i przeszywający ból w odcinku szyjnym.

Ponadto większość pacjentów ma nadwrażliwość i niskie ciśnienie krwi. Wyraża się to w zmianie zdolności odruchowej mięśni i ścięgien..

Przypadki powikłań tego zespołu są niezwykle rzadkie i wiążą się głównie z całkowitą nieznajomością wskazanego leczenia. Wyrażają się w zaburzeniach krążenia: arytmii, przewlekłej niewydolności serca. Niektóre z nich mogą być nawet śmiertelne - na przykład zgorzel żylna. Na szczęście zdarza się to w pojedynczych przypadkach..

Wariacje terapeutyczne

Technikę terapeutyczną ustalają specjaliści na podstawie wyników badań określających postać i nasilenie zespołu u danego pacjenta. Lekarze stanowczo nie zalecają samoleczenia środkami ludowymi bez uprzedniej konsultacji. Medycyna zapewnia kilka metod leczenia zespołu Pageta-Schroettera.

Nie zaleca się stosowania metod alternatywnego leczenia bez wstępnego badania..

Metoda lekowa opiera się na terapii lekami specjalistycznymi, w szczególności przeciwzakrzepowymi. Leki stosowane w leczeniu zespołu Pageta-Schroettera:

  • Antykoagulanty - leki, które bezpośrednio zapobiegają tworzeniu się skrzepów krwi poprzez zmniejszenie wskaźników krzepnięcia krwi: Fibrynolizyna w połączeniu z heparyną. Wprowadzony najpierw dożylnie, a następnie domięśniowo. Przepisywany w pierwszym tygodniu leczenia.
  • Flawonoidy to leki likwidujące ból, obrzęki i stany zapalne, przyspieszające procesy metaboliczne w organizmie: Aescusan, Troxevasin, Glivenol, Detralex, Venoruton. Do przepisania po pojawieniu się najbardziej niebezpiecznych objawów.
  • Leki przeciwpłytkowe stabilizujące układ krążenia: Xanthinol, Trental.

Ponadto lekarze zalecają No-shpa, Papaverin, Galidor jako leki utrwalające osiągnięty wynik. Leki te są sprzedawane w postaci tabletek, a ich stosowanie pomaga zapobiegać nawrotom objawów zespołu Pageta-Schröttera..

Metodę chirurgiczną stosuje się w wyjątkowych przypadkach, gdy inne opcje leczenia są nieskuteczne. Operacja jest wskazana dla pacjentów z ciężkim upośledzeniem odpływu krwi, co pociąga za sobą niemożność prowadzenia normalnego życia i ogranicza zdolność do pracy. Zapewnione są następujące rodzaje interwencji chirurgicznej:

  • Pomostowanie tętnic wieńcowych to operacja, która wspomaga przepływ krwi w tętnicach poprzez ominięcie zwężenia miejsca za pomocą specjalnych przeszczepów - zastawek. W porównaniu z innymi opcjami chirurgicznymi przetaczanie jest najmniej ryzykowne pod względem ryzyka obrażeń.
  • Tromboektomia - usunięcie skrzepu krwi poprzez wycięcie i usunięcie go z układu naczyniowego. Jest przeprowadzany w ciągu pierwszych trzech dni po rozpoznaniu zespołu.

Terapia przeciwzakrzepowa jest podstawą leczenia farmakologicznego.

Praktyka lekarska pokazała, że ​​to właśnie te dwie opcje prowadzenia operacji odniosły największy praktyczny sukces w leczeniu choroby Pageta-Schröttera..

Metoda terapeutyczna ma znaczenie dla pacjentów w okresie pooperacyjnym i zapewnia banalne przestrzeganie schematu stacjonarnego.

Aby zapobiec nawrotom objawów zespołu Pageta-Schröttera, należy im stale zapobiegać. Jak wiesz, najlepszym sposobem leczenia jest profilaktyka. Powinieneś zacząć od całkowitego odrzucenia nałogów: picia napojów alkoholowych, palenia itp. Aktywność fizyczna organizmu w ciągu dnia powinna zostać znormalizowana, a czasem całkowicie wykluczona. Codzienne przestrzeganie codziennej diety i diety będzie również korzystne i przyniesie efekt leczniczy. Wymagane będzie regularne nasycanie organizmu niezbędnymi witaminami i składnikami odżywczymi. Wizyta u lekarza w celu zdiagnozowania aktualnego stanu, uzyskania zaleceń i przepisania dodatkowego leczenia powinna odbywać się przynajmniej raz na 5-6 miesięcy.

Wniosek

Pomimo tego, że choroba Pageta-Schröttera nadal nie jest w pełni poznana, możliwe jest zapobieganie jej rozwojowi na początkowym etapie, a także wyleczenie przy minimalnym ryzyku nawrotu..

Ogólnie rzecz biorąc, zespół Pageta-Schröttera, który był leczony w odpowiednim czasie, nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla funkcji życiowych organizmu. Ważnym warunkiem jest również przestrzeganie środków zapobiegawczych, w szczególności odmowa spożywania alkoholu i wyrobów tytoniowych, których nadużywanie przyczynia się przede wszystkim do wystąpienia nawrotu..

Jednak ignorowanie objawów zespołu Pageta-Schröttera może prowadzić do poważnych negatywnych konsekwencji, w tym niepełnosprawności..

Mimo że szanse na całkowite wyleczenie są stosunkowo niewielkie, prognozy specjalistów są generalnie korzystne..

Zespół Pageta-Schröttera. Leczenie

Przywrócenie odpływu żylnego w ostrych i przewlekłych niedrożnościach żył podobojczykowych i pachowych pozostaje trudnym zadaniem. Zgromadzone doświadczenie kliniczne wskazuje, że leczenie operacyjne tej choroby jest wyjątkiem, a regułą jest leczenie zachowawcze..

Leczenie zachowawcze

Taktyka terapeutyczna w chorobie Pageta-Schroettera zależy od stopnia zaawansowania choroby. W ostrej fazie aktywna terapia przeciwzakrzepowa jest wskazana w warunkach szpitalnych. Terapia przeciwzakrzepowa obejmuje działanie fibrynolityczne (fibrynolizyna, streptaza, streptokinaza, streptodekaza, celaza), bezpośrednie leki przeciwzakrzepowe (heparyna itp.) I pośrednie (pelentan, fenylina, warfaryna itp.) Oraz leki przeciwpłytkowe (kwasy o niskiej masie cząsteczkowej, trental, vasonite, tiklid, clopidogrel). Fibrynolityki są wskazane w pierwszych godzinach i dniach (nie więcej niż trzy do pięciu dni) od początku choroby, kiedy skrzeplina jest luźna i możliwa jest liza. Terapia przeciwpłytkowa i przeciwzakrzepowa prowadzona jest przez dwa do trzech tygodni, w zależności od nasilenia objawów klinicznych. Obejmuje dożylną infuzję reopoliglucyny (reogluman, reochem, rheomacrodex) w dawce 10 mg / kg masy ciała, trental w dawce 5-10 ml na dobę (5 ml na 400 ml reopoliglucyny) oraz komplikaminę w ilości 2-4 ml dla tej samej dawki reopoliglucyny... Zamiast Complamin można przepisać kwas nikotynowy w 4-6 ml 1% roztworu w jednej butelce Rheopolyglucin. Dzienna dawka heparyny jest określana przez wskaźniki układu krzepnięcia krwi i indywidualną wrażliwość organizmu na ten lek i wynosi z reguły nie więcej niż 20000 jednostek. Przy ciągłym dożylnym wlewie leków przeciwpłytkowych heparynę podaje się dożylnie. Przy podawaniu frakcyjnym heparynę wstrzykuje się dożylnie i podskórnie z szybkością stałego stężenia leku we krwi. Zwykłą heparynę można zastąpić frakcjami o niskiej masie cząsteczkowej: fraxiparinem, clexane, fragminą.

Równocześnie z leczeniem przeciwzakrzepowym przepisywane są niesteroidowe leki przeciwzapalne: reopiryna 5 ml domięśniowo 1-2 razy dziennie, brufen, indometacyna, woltaren, diklofenak i inne przez dwa do trzech tygodni. W przypadku wrzodu trawiennego lub zapalenia żołądka leki te można przepisać w postaci czopków. Aspiryna 0,25 g 2 razy dziennie, pacjenci również przyjmują przez dwa do trzech tygodni, a następnie stale 0,25-0,15 g. Wskazane jest zastąpienie zwykłej aspiryny postaciami dojelitowymi (zakrzepowy as, aspiryna cardio), które są przepisywane w dawce 100-300 mg dziennie. W ciągu jednego do dwóch miesięcy pacjenci powinni przyjmować leki poprawiające odpływ żylny i limfatyczny: detralex, ginkor-fort, cyclo-3 fort, venoruton (troxevasin), glivenol, anavenol, asklesan.

Środki rozszerzające naczynia (papaweryna, no-shpa) są przepisywane zgodnie ze wskazaniami. W niektórych przypadkach wskazana jest terapia odczulająca i uspokajająca..

Tryb zależy od stanu pacjenta. Podczas chodzenia dłoń powinna znajdować się na chustce, w łóżku, ręka ma podniesioną pozycję.

Z zabiegów fizjoterapeutycznych, przy braku przeciwwskazań, wskazane jest przepisanie jontoforezy lidazy (trypsyny, chymotrypsyny), nowokainy, heparyny, aspiryny.

Elastyczne bandażowanie kończyny wskazane jest od pierwszych dni choroby przy braku całkowitej zakrzepicy żylnej i dyskomfortu w kończynie z założonym bandażem.

Analiza wyników leczenia zachowawczego, według wielu autorów (M.V. Portnoy, 1970; A.N. Vedensky, 1979; A.A. Shalimov, I.I. Sukharev, 1984; i inni) pokazuje, że nie wszyscy pacjenci mają szansę na sukces. Wielu pacjentów jest bardziej narażonych na nawroty. W związku z tym pacjentom, którzy mieli zespół Pageta-Schröttera, należy przepisać stałe dawki profilaktyczne leków przeciwpłytkowych i systematycznie przeprowadzane kursy leczenia zachowawczego..

Operacja

Leczenie operacyjne zespołu Pageta-Schröttera polega na przywróceniu przepływu krwi przez żyłę podobojczykową, pachową i ramienną. Wskazaniami do leczenia operacyjnego są ciężkie upośledzenie odpływu żylnego z silnym zespołem bólowym i niemożnością wykonywania pracy zawodowej. W ostrym stadium choroby w pierwszych godzinach i dniach choroby wskazana jest operacja rekonstrukcyjna (trombektomia). Gh. Mogos (1979) uważa, że ​​pierwsze 72 godziny choroby to najkorzystniejszy czas na wykonanie trombektomii, ponieważ w tym okresie skrzeplina nie jest przymocowana do ściany żyły i można ją łatwo usunąć.

W pozakrzepowej chorobie kończyny górnej (przewlekłe stadium zespołu Pageta-Schröttera) wskazane są operacje rekonstrukcyjne w przypadku zamknięcia żyły odcinkowej z ciężkim upośledzeniem odpływu żylnego. Dostęp chirurgiczny powinien zapewniać wystarczający swobodny dostęp do żyły podobojczykowej i pachowej..

Uważamy, że najwygodniejszy dostęp opracowany przez B.C. Saveliev i in. (1972). Sugerują wykonanie nacięcia poniżej i równolegle do obojczyka. Nacięcie skóry rozpoczyna się powyżej połączenia mostkowo-obojczykowego, przebiega pod ostrym kątem do obojczyka wzdłuż bruzdy mięśniowo-obojczykowo-piersiowej i kończy się wzdłuż linii pachowej przedniej, 2-3 cm powyżej górnej granicy jamy pachowej. Po wypreparowaniu skóry, tkanki podskórnej i powierzchownej powięzi mięśnia piersiowego większego, ten ostatni jest tępo podzielony. Mięsień piersiowy mniejszy jest odciągnięty na zewnątrz. Żyłę podobojczykową mobilizuje się po wycięciu bliższego mięśnia podobojczykowego i wypreparowaniu więzadła żebrowo-piersiowego. Opisany dostęp pozwala na wystarczającą rewizję żyły podobojczykowej, w tym obszaru pierwotnego skrzepliny. Ponadto charakteryzuje się minimalnym urazem, ponieważ mięśnie i obojczyk nie przecinają się.

Aby odizolować żyłę pachową A.N. Bakulev i in. (1967) zalecają wykonanie łukowatego nacięcia skóry w górnej jednej trzeciej barku w okolicy przyśrodkowej bruzdy mięśnia dwugłowego ramienia do mięśnia piersiowego większego. Dostęp do żyły szyjnej wewnętrznej uzyskuje się przez nacięcie wzdłuż przedniej powierzchni mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego. Po wypreparowaniu skóry, tkanki podskórnej i mięśnia podskórnego szyi oraz odwodzeniu mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego od tyłu, odsłonięto żyłę szyjną zewnętrzną. Może być stosowany jako bocznik w chirurgii rekonstrukcyjnej. Po otwarciu pochwy wiązki nerwowo-naczyniowej szyi odsłania się żyłę szyjną wewnętrzną, zlokalizowaną bocznie i za tętnicą szyjną. Nerw błędny przebiega między tętnicą szyjną a żyłą szyjną wewnętrzną.

Aby wykonać trombektomię z żyły podobojczykowej i pachowej, A.A. Shalimov i I.I. Suchariew (1984) zastosował połączone podejście podobojczykowo-pachowe. Zdaniem większości autorów operacja powinna mieć na celu nie tylko udrożnienie wielkich żył, ale także wyeliminowanie czynników powodujących rozwój pierwotnej zakrzepicy: wycięcie więzadła krukowatego, wycięcie mięśnia podobojczykowego, zdeformowana zastawka i I żebro.

Technika trombektomii. Z powyższych podejść żyła podobojczykowa i pachowa są izolowane i przenoszone do kołowrotów. Następnie wykonuje się 1-1,5 cm podłużne nacięcie żyły podobojczykowej i usuwa skrzeplinę z żyły pachowej i podobojczykowej poprzez ucisk mięśni barku i przedramienia. Jeśli zakrzepy nie zostaną usunięte w ten sposób, światło żyły pachowej zostaje otwarte i wykonuje się trombektomię za pomocą cewnika Fogarty'ego. Po usunięciu skrzepów krwi i uzyskaniu dystalnego przepływu krwi wykonuje się trombektomię z odcinka proksymalnego żyły podobojczykowej. Zdeformowany zawór jest wycinany. Po uzyskaniu dobrego wstecznego przepływu krwi operacja kończy się zszyciem ran żył atraumatyczną nicią 6/00 lub 7/00.

W okresie pooperacyjnym aktywną terapię przeciwzakrzepową i przeciwzapalną prowadzi się przez 7-10 dni, jak wspomniano powyżej.

Operacje rekonstrukcyjne. Na możliwość skorygowania żylnego przepływu krwi w niedrożności żyły podobojczykowej poprzez wytworzenie zespolenia żyły szyjnej wewnętrznej z niezablokowaną częścią żyły podobojczykowej po raz pierwszy wskazał E.Hyghes (1949)..

A.V. Pokrovsky i L.I. Klioner (1968) z tą chorobą zastosował autozastosowanie odcinka żyły odpiszczelowej. Umieścili zespolenie pomiędzy niezablokowanymi obszarami żyły podobojczykowej lub pachowej a żyłą szyjną wewnętrzną lub zewnętrzną..

NA. Vedensky (1979) proponuje przetaczanie krzyżowe poprzez przesuwanie żyły odpiszczelowej bocznej na szypułce, która przechodzi przez kanał odpiszczelowy przedniej ściany klatki piersiowej i zespolenia z żyłą pachową lub jedną z żył barku po stronie dotkniętej chorobą.

Technika operacji. Automatyczny przeciek do niedrożności żyły podobojczykowej i pachowej wykonuje się z dwóch podejść - podobojczykowej i dostępu do żył szyjnych. Wybrane żyły podobojczykowe i szyjne wewnętrzne pobierane są na kołowrotki. Następnie tworzony jest tunel podskórny, aby połączyć te nacięcia. Na udzie wystaje odcinek dużej żyły odpiszczelowej o wystarczającej długości, z normalnymi zastawkami i średnicy co najmniej 5 mm. Pomiędzy żyłą podobojczykową a szyjną wewnętrzną szyje się od końca do boku przygotowany odcinek żyły odpiszczelowej. Przed zaciśnięciem żył do łożyska żylnego wstrzykuje się 5000 j. Heparyny.

Według A.V. Pokrovsky i L.I. Klionera (1977), żyła szyjna zewnętrzna nie nadaje się do przetaczania ze względu na małą średnicę, niewystarczającą długość i bardzo cienką ścianę. Bardziej odpowiednia jest żyła szyjna wewnętrzna. Najlepszym rozwiązaniem jest odcinek żyły odpiszczelowej. Wady operacji manewrowych w przewlekłym stadium zespołu Pageta-Schröttera obejmują fakt, że przecieki są często zakrzepowe. Sprzyjają temu warunki przepływu krwi żylnej..

W celu zapobiegania zakrzepicy przecieku w okresie pooperacyjnym przeprowadza się terapię przeciwzakrzepową. Po wypisaniu chorego ze szpitala zaleca się stałe przyjmowanie leków przeciwpłytkowych, bandażowanie elastyczne kończyny w celu wyrównania przepływu krwi żylnej oraz udzielanie porad dotyczących zatrudnienia..

Wybrane wykłady z angiologii. E.P. Kohan, I.K. Zavarina

Zespół Pageta-Schröttera (zakrzepica z nadciśnienia, zakrzepica wysiłkowa)

Zespół Pageta-Schröttera jest pierwotną zakrzepicą żył podobojczykowych związaną z intensywnym i powtarzającym się obciążeniem kończyn górnych. Choroba jest dość rzadka, ale charakterystyczna dla aktywnych fizycznie młodych ludzi i wiąże się z ryzykiem powikłań. Objawia się obrzękiem, zmianą koloru skóry, uczuciem wzdęcia, bólem, rozszerzeniem podskórnej sieci żylnej. Weryfikację rozpoznania przeprowadza się metodami instrumentalnymi - za pomocą ultrasonografii, flebografii, angiografii MR i TK okolicy podobojczykowej. Leczenie opiera się na połączeniu technik zachowawczych i chirurgicznych (antykoagulanty, selektywna tromboliza, techniki dekompresyjne).

ICD-10

  • Powody
  • Patogeneza
  • Klasyfikacja
  • Objawy
  • Komplikacje
  • Diagnostyka
  • Leczenie zespołu Pageta-Schröttera
  • Prognozy i zapobieganie
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Zespół Pageta-Schröttera (zakrzepica wysiłkowa lub nadmierny wysiłek) nosi imię angielskiego chirurga D.Pageta, który jako pierwszy szczegółowo opisał przypadek obrzęku i sinicy kończyny górnej (1875) oraz austriackiego otolaryngologa L.Schröttera, który w 1884 r. Zasugerował związek między naruszeniami z uszkodzeniem żyły na tle napięcia mięśni. Choroba ta jest przyczyną 30–40% samoistnej zakrzepicy odcinka podobojczykowo-pachowego i 10–20% wszystkich zakrzepicy żył kończyn górnych. W populacji ogólnej patologia jest dość rzadka - występuje u 1–2 osób na 100 tys. Mieszkańców rocznie. Zazwyczaj chorzy są młodzi ludzie w wieku od 20 do 30 lat (mężczyźni są 2-4 razy bardziej narażeni), chociaż przypadki patologii odnotowano nawet u osób starszych i dzieci.

Powody

Zakrzepica spowodowana nadmiernym wysiłkiem występuje zwykle podczas uprawiania sportów wymagających ciągłych i energicznych ruchów obręczy barkowej (z retrowersją, hiperabdukcją, wyprostem ręki) - zapasy i inne sztuki walki, gimnastyka, pływanie. Są na to narażeni koszykarze, hokeiści, gracze w bilard. Podobna sytuacja jest typowa dla osób wykonujących prace fizyczne (malarze, mechanicy samochodowi, ładownicy, pracownicy hut). Od 60% do 80% pacjentów zgłasza w przeszłości energiczne ćwiczenia lub intensywną pracę mięśni.

Chociaż choroba jest pierwotna, istnieją pewne przesłanki do jej rozwoju. Udowodniono rolę niektórych cech anatomicznych przyczyniających się do uszkodzenia (żebro szyjne, zrosty wrodzone, przerost ścięgien pochwy, nieprawidłowe przyczepienie więzadła żebrowo-obojczykowego). Ograniczają ruchomość żyły podobojczykowej, czyniąc ją bardziej podatną na urazy mechaniczne i kompresję spowodowaną wysiłkiem fizycznym obejmującym obręcz barkową.

W przeciwieństwie do zakrzepicy żył o innej lokalizacji (kończyn dolnych, trzewna), rola trombofilii dziedzicznej i nabytej w rozwoju i progresji zespołu Pageta-Schröttera pozostaje niejasna. Niektórzy autorzy opisują wyższą częstość mutacji czynnika V Leiden i protrombiny, wykrywając je u 2/3 pacjentów z pierwotną zmianą odcinka podobojczykowego. Inni badacze obalają ten związek, wykazując, że częstość występowania koagulopatii jest porównywalna z częstością w populacji..

Patogeneza

Zwężenie światła żylnego odbywa się za pośrednictwem zewnętrznego ucisku przez przerośnięte mięśnie obręczy barkowej (przednie mięśnie pochwowe, podobojczykowe, podłopatkowe, mięśnie piersiowe większe) przy udziale kości i ścięgien, które ograniczają szczelinę między naczyniem a pierwszym żebrem. Powoduje to nadmierne obciążenie, prowadzące do mikrourazów śródbłonka z aktywacją kaskady krzepnięcia..

Podstawę morfologiczną zespołu stanowią zaburzenia w końcowym odcinku żyły. Przewlekły uraz i niedotlenienie wywołują rozrost błony wewnętrznej i syntezę włókien tkanki łącznej. Pod wpływem zmian zwłóknieniowych ściana naczynia staje się sztywna, rozwija się w niej aseptyczne zapalenie żył z zakrzepicą ciemieniową.

Stały ucisk rozpoczyna patologiczny proces w tkance okołoprotezowej. Luźna tkanka łączna otoczona naczyniem zostaje zastąpiona tkanką bliznowatą. W rezultacie żyła staje się mniej ruchliwa, co tylko zwiększa ryzyko dalszego uszkodzenia śródbłonka. Ściana jest rozciągnięta i uszkodzona, gdy zmienia się średnica obojczyka.

Cykle zmian, miejscowe zapalenie, zakrzepica i rekanalizacja stopniowo nasilają defekty wewnątrznaczyniowe, ograniczając przepływ krwi i prowadząc do zastoju. Negatywny efekt jest początkowo zmniejszony przez powstałe zabezpieczenia, ale później skrzepliny ciemieniowe rozprzestrzeniają się na sąsiednie segmenty (pachowe, barkowe).

Klasyfikacja

Zakrzepica wysiłkowa w flebologii klinicznej jest określana jako żylny wariant zespołu ucisku klatki piersiowej. Istnieje klasyfikacja według przebiegu klinicznego, zgodnie z którą proces przechodzi przez ostry, podostry, przewlekły etap. Pierwsza ma kilka stopni nasilenia, obiektywnie rozróżnianych na podstawie poziomu nadciśnienia żylnego w odcinkach dystalnych (w mm słupa wody):

  • Lekki (do 300 mm H2O). Zaburzenia wewnątrznaczyniowe są ograniczone. Ze względu na rozwinięte zabezpieczenia objawy narastają powoli i są słabo wyrażone. Funkcja ręki nie cierpi.
  • Średni (od 400 do 800 mm H2O). Występuje powszechna zakrzepica żył. Oznaki niewydolności żylnej są połączone ze skurczem tętnic. Funkcja kończyny górnej jest upośledzona.
  • Ciężki (do 1200-1300 mm H2O). Obserwuje się przejście procesu zakrzepowego w okolice pachowe i barkowe. Objawy są wyraźne.

Ciśnienie w żyłach w przewlekłym przebiegu patologii wzrasta umiarkowanie. Przed ostrym stadium czasami obserwuje się okres prodromalny, z powodu stopniowo postępującego zwężenia światła naczynia. Im krótszy, tym intensywniejsze są objawy zakrzepicy..

Objawy

Choroba rozwija się ostro w ciągu 24 godzin po ciężkim wysiłku fizycznym lub ruchach z odwodzeniem i obróceniem barku na zewnątrz. Rzadziej objawy występują bez związku z czynnikami prowokującymi. Zwykle zajęta jest prawa (dominująca) kończyna. Najczęstszym objawem jest obrzęk po stronie dotkniętej chorobą z tendencją do szybkiego postępu, często obejmujący górną część klatki piersiowej. Po naciśnięciu dół nie pozostaje, co wskazuje na zastój żylno-limfatyczny z gromadzeniem się płynu w tkance podskórnej.

Asymetrię kończyny pod względem objętości i masy mięśniowej dopełniają osłabienie, uczucie ciężkości i napięcia, sinica (rzadziej bladość), wzrost miejscowej temperatury skóry. Pacjenci martwią się bólami o różnym nasileniu, promieniującymi do okolicy pachowej. Najpierw w dole łokciowym, a następnie na barku, w przednio-tylnej części ściany klatki piersiowej, u nasady szyi, widoczne są poszerzone zabezpieczenia (objaw Urschela). W okolicy pachowo-barkowej wyczuwalny może być gęsty, bolesny sznurek.

Pomimo wyraźnych lokalnych objawów stan ogólny nie jest zakłócony. Ostre objawy utrzymują się przez 1–3 tygodnie, po czym proces staje się przewlekły. Pacjenci zgłaszają uczucie zmęczenia i rozdęcia ramienia. Podskórne zabezpieczenia stają się mniej widoczne, pozostaje umiarkowana gęstość tkanki.

Komplikacje

Wśród powikłań zespołu Pageta-Schröttera wyróżnia się nawracającą zakrzepicę, zatorowość płucną i chorobę pozakrzepową. Chociaż niektóre badania wskazują na mniejszą częstość zatorowości płucnej w porównaniu z zakrzepicą żył w dolnej połowie ciała i zmianami związanymi z cewnikiem, prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpiecznego stanu nadal wydaje się realne i dość znaczące. Częstość występowania choroby pozakrzepowej w procesie pierwotnym jest większa - do 46% przypadków. W ostrym okresie niezwykle rzadko może wystąpić zgorzel żylna..

Diagnostyka

Kliniczne objawy zespołu Pageta-Schröttera mają stosunkowo niską specyficzność. Tylko u połowy pacjentów z oczywistymi objawami rozpoznaje się zakrzepicę żył. W takich warunkach niezwykle ważne są dodatkowe metody:

  • Ultradźwiękowe skanowanie dwustronne żył. Ultrasonografia uznawana jest za najlepszą metodę wstępnej wizualizacji mas zakrzepowych w odcinku podobojczykowym. Posiadając wysoką czułość (78-100%) i swoistość (82-100%) pozwala na odróżnienie skrzepliny świeżej od przewlekłej, określenie parametrów przepływu krwi w miejscu zwężenia, ocenę procesu rekanalizacji oraz identyfikację zabezpieczeń. Trudności mogą pojawić się przy intymnym umiejscowieniu naczynia pod obojczykiem, obecnością obszarów ze zmianami włóknistymi.
  • MRI i CT z kontrastem naczyniowym. Angiografia rezonansu magnetycznego wykazuje dużą zawartość informacji w skrzeplinach okluzyjnych, ale słabo uwidacznia skrzepy ciemieniowe i „krótkie” skrzepy. Flebografia CT, oprócz wewnętrznego światła naczynia, daje wyobrażenie o otaczających tkankach, tworzeniu się kości, szerokości przestrzeni żebrowo-podobojczykowej. Jako metody drugiej linii, wskazane ze względu na wysokie kliniczne prawdopodobieństwo wystąpienia choroby i ujemne wyniki USG.
  • Tradycyjna flebografia kończyn górnych. Jest stosowany w przypadkach, gdy nieinwazyjna diagnostyka nie jest zbyt pouczająca. Pozwala dobrze zwizualizować obszar podobojczykowo-pachowy, definiując strefy ucisku i obszary zwężenia. Dokładność flebografii z kontrastem zwiększa się, wykonując test rotacji zewnętrznej z odwodzeniem barku. Po weryfikacji zmiany postępowanie diagnostyczne może od razu zmienić się w terapeutyczne, w ramach strategii multimodalnej, której celem jest wykonanie trombolizy cewnikowej.

Naruszenie odpływu żylnego można pośrednio ocenić na podstawie wyników flebotonometrii, limfografii, termometrii skóry. Niektóre cechy anatomiczne struktur kostnych są widoczne na zdjęciu RTG klatki piersiowej. Koagulogram wykazuje zwiększoną krzepliwość krwi.

Diagnozę zespołu Pageta-Schröttera przeprowadza chirurg naczyniowy (flebolog). Patologię należy różnicować z wtórną zakrzepicą, zakrzepowym zapaleniem żył powierzchownych, tętniczą postacią zespołu ujścia klatki piersiowej, obrzękiem limfatycznym. Odróżnij patologię od okluzji przez guzy, rozległą ropowicę barku, zapalenie kości i szpiku.

Leczenie zespołu Pageta-Schröttera

Nie ma jednoznacznej opinii na temat standardów leczenia zakrzepicy żył związanej z wysiłkiem fizycznym. Względna rzadkość patologii, brak świadomości i brak dużych randomizowanych badań nie pomagają wyjaśnić sytuacji. Najczęściej kierują się podejściem zintegrowanym, polegającym na zastosowaniu kilku metod korekcyjnych:

  • Konserwatywny. W ostrym okresie chorym ramieniu zapewnia się odpoczynek, przyjmując nieco podwyższoną pozycję (na bandażu chustkowym). Aby zapobiec postępowi zmian zakrzepowych, przepisuje się leki przeciwzakrzepowe - heparyny drobnocząsteczkowe, środki doustne. Jednak sama konserwatywna strategia nie jest w stanie zapewnić całkowitej eliminacji objawów i zapobiec powikłaniom..
  • Operacyjny. Połączenie selektywnej trombolizy i technik dekompresyjnych jest metodą z wyboru w chirurgicznym leczeniu zespołu Pageta-Schroettera. Rozpuszczanie skrzepu pod kontrolą cewnika przeprowadza się w ciągu pierwszych 7 dni po wystąpieniu patologii przez miejscowe podanie alteplazy, tenekteplazy, streptokinazy. Dekompresję przeprowadza się poprzez resekcję pierwszego żebra, obojczyka, ścięgna mięśnia pochwowego przedniego.

Istnieją dowody na skuteczność wenolizy (usunięcie zmian bliznowatych z zewnętrznej ściany naczynia), sympatektomii okołonaczyniowej. W razie potrzeby manipulacje dekompresyjne uzupełnia się bezpośrednią trombektomią z chirurgią plastyczną przedniej ściany naczynia. Rola operacji bajpasu wymaga dalszych badań.

We wczesnym okresie pooperacyjnym, aby zapobiec sztywności barku, zaleca się ruchy bierne i masaż. Po 4 tygodniach dodaje się ćwiczenia siłowe w celu wzmocnienia mięśni. Pacjenci wracają do pełnej aktywności po 3-4 miesiącach.

Prognozy i zapobieganie

Chociaż całkowite wyleczenie jest rzadkie, rokowanie na życie z zespołem Pageta-Schroettera jest stosunkowo dobre. Dotykając głównie młodych aktywnych ludzi, postępująca zakrzepica często prowadzi do niepełnosprawności. Z powodu nieodpowiedniej terapii nawet 15% przypadków jest powikłanych zatorowością płucną. Jednak terminowe i prawidłowe taktyki leczenia mogą doprowadzić do przywrócenia przepływu krwi przy niskim ryzyku nawrotu. Nie opracowano pierwotnych środków zapobiegawczych; zaleca się długotrwałą terapię przeciwzakrzepową, aby zapobiec nawrotom epizodów u osób z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia chorób zakrzepowych.

Więcej Informacji Na Temat Zakrzepicy Żył Głębokich

Co zrobić, jeśli masz słabe krążenie krwi i jak to zrozumieć?

Struktura Data publikacji artykułu: 24.10.2017Data aktualizacji artykułu: 24.10.2019Układ krążenia ludzkiego ciała jest odpowiedzialny za przepływ krwi, tlenu i składników odżywczych w całym organizmie.

Pierwsza pomoc w przypadku arytmii, objawów i leczenia

Struktura Szybki rytm współczesnego życia, przepełniony stresem, przepracowaniem i złą sytuacją środowiskową, powoduje, że częściej diagnozuje się choroby serca.

Dlaczego po opróżnieniu na papierze toaletowym pojawia się krew

Struktura Krew na papierze toaletowym po opróżnieniu sygnalizuje patologiczne procesy w jelitach zagrażające zdrowiu, aw niektórych przypadkach życiu pacjenta.